Μπορεί να υπάρξει πολιτική ενότητα χωρίς συμφωνία στις ιδεολογικές αναφορές και αφετηρίες; Φυσικά. Την είδαμε την περίοδο 2015-2019, όταν η πολιτική ενότητα ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχε πολιτικό στόχο και γι’ αυτό επιβίωσε αδιατάρακτη επί τέσσερα χρόνια.
Ο κ. Κασσελάκης είναι πιο ΣΥΡΙΖΑ από τους θεματοφύλακες του κόμματος.
Το πρόβλημα του κ. Κασσελάκη δεν είναι το φτωχό του λεξιλόγιο αλλά η άγνοιά του για τα εθνικά θέματα, για την ιστορία του τόπου, ακόμη και για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο κ. Στέφανος Κασσελάκης είναι το απόλυτο τηλεοπτικό προϊόν. Μέχρι στιγμής δεν έχει πει κάτι, αλλά κατάφερε να προκαλέσει μεγάλη ένταση στο κόμμα που έγινε αρχηγός.
Εχουμε αρκετά κιγκλιδώματα στη δημοκρατία μας στην περίπτωση που προκύψει κάποιος «εθνικός Κασσελάκης»;
Αυτοί κατάπιαν την κάμηλο του κ. Πάνου Καμμένου. Τώρα διυλίζουν τον κ. Στέφανο Κασσελάκη.
Η ιστορία της ριζοσπαστικής Αριστεράς (2004-2024) μπορεί να περιγραφεί ως «ανεμομαζώματα, συριζοσκορπίσματα».
Κάποιοι πιστεύουν ότι δύο χώροι που δεν συνεργάστηκαν τις «καλές» (έστω σε επίπεδο λυκοφιλίας) εποχές, θα συνεργαστούν τώρα μετά τις ιαχές περί «γερμανοτσολιάδων», «Πινοσέτ» και «ελλειμματικών Ελλήνων».
Οι φασιστικές αντιλήψεις δεν είναι μια ιδεολογία που άνθισε σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες και μόνο σε κάποιες χώρες. Ούτε περιορίζονται σε κάποιους πολιτικούς χώρους.
Ουσιαστικότερη από τις γλυκερές κοινοτοπίες περί φωτός, που είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ το βράδυ της νίκης του, ήταν η χειρονομία του να καλέσει τον σύντροφό του στο βήμα να πανηγυρίσουν μαζί.
Ο πραγματικός Κασσελάκης θα εμφανιστεί μετά τις ευρωεκλογές, ειδικώς αν ο ΣΥΡΙΖΑ τα πάει σχετικώς καλά.
Η μαζική προσέλευση είναι κακά μαντάτα για την κυβέρνηση. Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μένος του προηγούμενου καιρού, πάνω στο οποίο πολλάκις στηρίχτηκε η κυβέρνηση, δείχνει να φθίνει.
Το πρόβλημα με τον λαϊκισμό δεν είναι μόνο ότι αδυνατεί να εκπληρώσει όσα υπόσχεται. Είναι ότι απαιτεί όλο και μεγαλύτερη δόση, για να αντισταθμίσει τις διαψευσμένες προσδοκίες.
Το συνέδριο και η εκλογή αρχηγού στον ΣΥΡΙΖΑ είναι θέμα που αφορά περισσότερους από εκείνους που θα πάνε στην κάλπη.
Η κριτική των αντιπολιτευόμενων πρέπει να είναι σκληρή, αλλά όχι «ψυχοπονιάρικη»· «του εγκλωβισμένου οδηγού τα ντέρτια λέω, κι όσο τραγουδάω κλαίω».
Στον ΣΥΡΙΖΑ κατάπιαν κοτζάμ Καμμένο. Τη Σώτη βρήκαν να διυλίσουν;
Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να πιστωθούν την εκλογίκευση μετά το 2015, αλλά πρέπει πρώτα να χρεωθούν την αντιδημοκρατική υστερία του 2010-2015.
Μετά το 2015, το βασικό ζήτημα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να αποφασίσει τι θέλει να γίνει.
Η διαμαρτυρία είναι υγεία σε μια δημοκρατία, αρκεί να κατανοήσουν όλοι ότι είναι μέσον και όχι σκοπός πολιτικής ύπαρξης. Οφείλει δε να είναι αναλογική και στα έργα και στα λόγια.
Η κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου έκανε τα πάντα προκειμένου να χρεοκοπήσει και τυπικώς η χώρα.
