Τελικά οι κ.κ. Θεοδωράκης και Πάγκαλος θαυμάζουν το Ισραήλ για αυτά τα οποία καταγγέλλουν. Ας αποφασίσει λοιπόν η εθνικιστική Αριστερά τι ακριβώς είναι και τι ακριβώς θέλει.
Τι θέλουμε τελικά από το ΕΣΡ; Απλώς να υποβάλλει εκθέσεις ιδεών για την χυδαιότητα της τηλεόρασης -όπως κάνουν καθημερινά όλοι αυτοί που σήμερα σχίζουν τα δημοκρατικά τους ιμάτια;
Πολλά μπορούν να ειπωθούν για την πρόταση του υπουργείου Τύπου σχετικά με τα γκάλοπ. Το ευγενέστερο όλων είναι ότι «του κοντού ποσοστού οι δημοσκοπήσεις του φταίνε».
Μια φάρσα στο διαδίκτυο για τη σχέση πεολειχίας και καρκίνου του μαστού έγινε μέγα θέμα στα κανάλια.
Ο όρος «κάποιος» πρέπει να βρίσκεται ψηλά στο «τόπ – 10» των πλέον χρησιμοποιούμενων λέξεων στον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Ειδικά όταν συνοδεύεται από τη λέξη «κέντρο»
Κάποτε στις ΗΠΑ, η ευγονική καθόριζε τις πολιτικές μετανάστευσης…
Αυτή η χώρα έχει άλλο μέλλον από κείνο που έδειξε η έρευνα του ΕΚΚΕ. Αρκεί να βάλουμε όλοι το λιθαράκι μας και να φτιάξουμε αυτό το μέλλον…
Αυτό που πρέπει να μας προβληματίσει από την δημοσκόπηση δεν είναι μόνο τα υψηλά ποσοστά που φιλεύουμε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά τα χαμηλά προς κάθε κατεργάρη.
Δεν πρέπει να εξετάζουμε την νομοθεσία υπό το πρίσμα των καλών που θα επιφέρει αν εφαρμοστεί σωστά, αλλά υπό το πρίσμα των δεινών που θα επιφέρει αν εφαρμοστεί λάθος.
Η Αριστερά στην Ελλάδα, αντί να παράγει έργο, αναρωτιέται γιατί είναι τόσο αμερικανική (δηλαδή, κακή) η παγκοσμιοποίηση και μένει μονίμως με την απορία χαραγμένη στο πρόσωπο.
Ένας Έλληνας συνελήφθη για απάτες με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο…
Η εποχή των μεγάλων λόγων και των μηδενικών έργων, η περίοδος της παραμυθίας πέρασε ανεπιστρεπτί.
Η Δημοκρατία δεν είναι σύστημα χωρίς αρχές. Δεν θεμελιώνεται αποκλειστικά στο αίτημα διαρκούς κι επί παντός διαλόγου. Ο διάλογος δεν είναι αρχή της Δημοκρατίας, είναι μέθοδος της.
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, αλλά ασθενεί βαρύτατα. Η ασθένεια της έχει να κάνει με τα δύο μέτρα και σταθμά που ακολουθούμε σε όλα τα θέματα. Θέλουμε τα πάντα, χωρίς το κόστος τους.
Η Ελλάδα χρειάζεται μια καινούργια αρχή και οι επόμενες εκλογές είναι μια καλή πρώτη ευκαιρία.
Το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι ο ρατσισμός (όπως αφρόνως χρησιμοποιείται ο όρος) αλλά η αμηχανία μπροστά στις νέες και εν πολλοίς δυτικόφερτες προκλήσεις.
Ας μην σηκώσει ο Οδυσσέας την σημαία, άσχετα αν είναι ομόγλωσσος, ομόθρησκος και μετέχει της ελληνικής παιδείας. Πρέπει, όμως, να του επιτρέψουμε να παρελάσει γενικώς;
Πόσοι άραγε από τους βουλευτές της Ν.Δ. ακούν τι λέει ο αρχηγός τους; Πόσοι το ασπάζονται και κυρίως: πόσοι μεταλαμπαδεύουν το μήνυμα του στους ψηφοφόρους;
Ζούμε το τέλος της ελληνικής ουτοπίας που θα μπορούσε να ονομαστεί «αεριτζίδικος σοσιαλ-καπιταλισμός». Η ουτοπία αυτή ήθελε τον πλούτο να παράγεται με ένα «καλό κόλπο».
Η πολιτική του «δωρεάν» δημιούργησε και ρατσισμό στη Θέρμη. Τα ίδιο πρόβλημα έχει όλη η Ελλάδα: Η αναντιστοιχία εκείνων που πληρώνουν κι εκείνων που καρπώνονται τις υπηρεσίες.
