«Ο Μπους πάει στον Πόλεμο»: Ένα βιβλίο για τα άγνωστα παρασκήνια του Λευκού Οίκου κατά την διάρκεια του πολέμου κατά της τρομοκρατίας

Στην Ελλάδα πετύχαμε το μεγαλειώδες. Την εξάλειψη του δόλου…

Με λόγους αντιιμπεριαλιστικούς και δάκρυα για τους ιρακινούς κάποιοι έκρυβαν τα δικά μας θύματα στις εθνικές οδούς.

Στην Ελλάδα έχουμε μια νέα μόδα. Για όλες τις απολύσεις ευθύνεται ο αμερικανός πρεσβευτής. Το ακούσαμε παλιότερα για δημοσιογράφους, το εμπεδώσαμε και χθες δια στόματος του κ. Λαλιώτη.

Tο τελευταίο χαρτί του κ. Σημίτη με την επιχείρηση «Σοκ και Δέος» που αργά ξεκίνησε για το κόμμα του, είναι να στελεχώσει την ηγεσία του κόμματος με άτομα που έχουν πραγματικές αναφορές στην κοινωνία και όχι στους διαβόητους μηχανισμούς.

Δυστυχώς και με το νέο αναπτυξιακό νόμο ξένες επενδύσεις δεν πρόκειται να έρθουν. Όχι γιατί θέλουν περισσότερα κίνητρα, αλλά επειδή χρειάζεται μακροβιότερη σοβαρότητα.

Το Ολοκαύτωμα δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Πολύ περισσότερο της κυβέρνησης Σαρόν. Είναι η μελανότερη σελίδα στην ιστορία της ανθρωπότητας, είναι εκατομμύρια άνθρωποι αδίκως φονευθέντες. Χρειάζεται σεβασμό.

Οι φτωχοί δεν έγιναν φτωχότεροι λόγω της παγκοσμιοποίησης. Πλουσιότεροι έγιναν. Μπορεί να μην έγιναν όσο πλουσιότεροι πρέπει -να συμφωνήσουμε σ’ αυτό- αλλά δεν επιδεινώθηκε η θέση τους. Και οι φτωχοί γίνονται και λιγότεροι

Οι συμβασιούχοι εμπαίζονται από τους πολιτικούς. Αλλά και οι ίδιοι εμπαίζουν όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Μια από τις αγαπημένες γκρίνιες κατά της παγκοσμιοποίησης (της νεοφιλελεύθερης -όπως προστέθηκε μετά) είναι ότι κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους.

Μόνο αν ζούσε ο Αντρέας -ή έστω: αν πήγαινε στην Ουάσιγκτον ο κ. Κωνσταντόπουλος- ο τζούνιορ Μπους θα ‘τρωγε δυο ξεγυριστά χαστούκια για να μάθει να μην είναι πλανητάρχης.

Μια χώρα που θα χάσει τα επόμενα χρόνια και την μόνη εναπομείνασα βιομηχανία -εκείνη του τουρισμού- και θα μείνει με την απορία «μα, τι κάνει τελικά το κράτος;»

Και τα λεφτά λείπουν απ’ αυτή τη χώρα και οι ώρες και κυρίως το μυαλό. Κάποιοι θέλουν την κοινωνία όμηρο στο ρυθμό της συντεχνίας τους.

Γιάννης Βούλγαρης: Η Ελλάδα αφομοίωνε τις πιο “εύκολες” επιφανειακές και καταναλωτικές όψεις του εκσυγχρονισμού, παρά τα “δυσκολότερα” και απαιτητικότερα παραγωγικά και κοινωνικά μοντέλα… («Η Πρόκληση της ηγεμονίας»)

Εντάξει! Οι νεκροί δεδικαίωνται. Αλλά μέχρι ποίου σημείου; Μέχρι θανάτου της αλήθειας;

Eνώ εμείς οι Έλληνες φρικιάσαμε με το Ιράν-γκέιτ -ένα σκάνδαλο στο οποίο ένας διεφθαρμένος αμερικανός πρόεδρος χρηματοδοτούσε τους εχθρούς των υποτιθέμενων εχθρών της πατρίδας του- ποιούμε την νήσσα για το Οτσαλάν-γκέιτ που αφορά την χώρα μας.

Στα δυτικά Βαλκάνια υπάρχουν δύο ειδών χώρες. Εκείνες που είδαν εδαφικές ευκαιρίες από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και η Σλοβενία…

Για το ευρωπαϊκό Σύνταγμα…

Το πείραμα που κάνει τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει προηγούμενο στον κόσμο. Προσπαθεί να ενώσει λαούς, μνήμες και Ιστορίες κάτω από κάτω από ένα Καταστατικό Χάρτη Αρχών.

Όλη αυτή η φασαρία για το χρηματιστήριο είναι μια χρυσή ευκαιρία να συζητήσουμε σοβαρά κάποια ζητήματα. Αν μπούμε στην κολοκυθιά του τζίρου («γιατί να παίξει 22 δις;», «αμ, πόσα να παίξει;» κ.ο.κ.) το παιγνίδι θα είναι χαμένο και στην επόμενη φούσκα της Σοφοκλέους…