Το πρόβλημα με τους συνδικαλιστές των εμπόρων είναι ότι προσπαθούν διά του κράτους να επιβάλουν στην κοινωνία τα δικά τους γούστα.
Οι συμμορίες με τα πιστόλια «Ζάσταβα» και τα μαχαίρια ξέρουν από προχθές ότι ο ελληνικός λαός δεν τους δίνει άφεση αμαρτιών.
Ενα πλέγμα μικρών και μεγάλων συμφερόντων (από ψηφοθήρες πολιτικούς, μέχρι «ανίδεα» κυβερνητικά στελέχη, και μέχρι αγριεμένες συντεχνίες) εμποδίζει την Ελλάδα να αλλάξει.
Ο Ρουμάνος κ. Ντουμίτρου Ζαφιρέσκου ψηφίζει διαρκώς «ναι» διότι, σύμφωνα με τον κανονισμό, οι ευρωβουλευτές παίρνουν έξτρα πριμ όταν υπερψηφίσουν πάνω από 50% των προτάσεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς ελπίζει ότι με τα συνεχή «όχι» θα πάρει έξτρα πριμ ψήφων…
Προς το παρόν τουλάχιστον και παρά την κρίση, η Ελλάδα παίρνει και δεν δίνει.
Οι λέξεις είναι εξαιρετικά πολύτιμο πράγμα για να συντάσσονται επιχειρήματα αντί για να αναλώνονται ως μικροπολιτικά πυροτεχνήματα.
Προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε εαυτούς και αλλήλους. Ειδικά σε ό,τι αφορά τη διαπραγμάτευση «διαρθρωτικά μέτρα αντί οριζόντιων περικοπών».
Oι μύθοι διδάσκουν επίσης ότι τόσο ο Αδάμ και η Εύα όσο και ο Προμηθέας, ακόμη και η Αντιγόνη, δεν ήταν τζάμπα επαναστάτες.
Μήπως ο πολιτικός στόχος του κομματικοεξαρτημένου συνδικαλισμού τελικώς στρέφεται κατά εκείνων που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί;
Είτε στο ελληνικό κράτος η δεξιά δεν γνωρίζει τι ποιεί η αριστερά, είτε ότι τα μικροσυμφέροντα είναι αθάνατα και μπορούν να υπονομεύσουν κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης της αγοράς.
The truth is that Greece has suffered from far-right as well as far-left violence.
Στην οικονομία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ολα -ακόμη και η μετανάστευση- προσαρμόζονται αργά ή γρήγορα στις παραγωγικές δυνατότητες κάθε χώρας.
Δια μίας της μετάθεσης, όλοι πλέον νιώθουν την ανάγκη να καταδικάσουν τη θεωρία των δύο άκρων.
Τρία χρόνια μετά, το opengov είναι νεκρό, τα κόμματα που συγκυβερνούσαν νέμονται τις θέσεις ευθύνης με ποσοστώσεις.
Το πρόβλημα πολλών της Αριστεράς σήμερα δεν μπορεί να εξηγηθεί με πολιτικούς όρους. Οι παραλληλίες με την ακροδεξιά που πολλάκις εμφανίζονται εξηγούνται μόνο ψυχαναλυτικά.
Το πρόβλημα με τους 58 που υπέγραψαν τη διακήρυξη δεν είναι ότι δεν έχουν κάτι να πουν. Είναι ότι στις νέες γενιές δεν θα βρεθούν πολλοί να τους ακούσουν.
Το μπάχαλο το οποίο ζούμε οφείλεται και στο γεγονός ότι μεγάλος αριθμός πίστεψε ότι νόμος ήταν ό,τι προσδιόριζε ο ίδιος ως «δίκιο» του, αποφάσισε να τον πάρει στα χέρια του.
Τι είναι Δημοκρατία, τι είναι ο κανόνας της πλειοψηφίας, τι είναι τα δικαιώματα της μειοψηφίας, τι είναι παρανομία, τι είναι νόμιμη βία, ποια είναι τα όρια της τελευταίας, πως ασκείται το δικαίωμα της πολιτικής ανυπακοής.
Εντάξει! Ένα είναι το άκρο. Μπορούμε να ασχοληθούμε με την αντιμετώπισή του;
Κατά κάποιο τρόπο, το νομοθετικό πλαίσιο δημιουργεί περισσότερα αντικίνητρα να μιλήσει κανείς, από όσα δημιουργεί για να δείρει.
