Οιι δικαστές έχουν επίγνωση ότι με τις αποφάσεις τους δεν παραβιάζουν το Μνημόνιο, αλλά το ενωσιακό δίκαιο;
Για να ξαναμπεί η οικονομία σε τροχιά σταθερής ανάπτυξης, 500-800 χιλιάδες άνθρωποι θα πρέπει να αλλάξουν δουλειά σε σύγκριση με ό,τι έκαναν το 2007.
Το βασικό πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα είναι ότι οι πολίτες αδιαφορούν για το βιβλίο.
Το ήθος είναι αναγκαία, αλλά όχι ικανή συνθήκη της ενάρετης διαχείρισης.
Η βιομηχανία των επικυρώσεων είχε 50 εκατομμύρια επικυρώσεις αντιγράφων σε ΚΕΠ και αστυνομικά τμήματα.
Όταν κάποιες υπηρεσίες δεν αφήνονται διαφανώς στην αγορά, θα ιδιωτικοποιηθούν υπογείως προς όφελος λίγων του μηχανισμού.
Το πλεόνασμα, που κερδίσαμε από την επιστροφή των κερδών από τις χώρες της Ευρωζώνης, πρέπει να κατευθυνθεί στο Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων.
Όταν το Σύνταγμα ερμηνεύεται ανάλογα με την συγκυρία…
Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι με Ενιαία τιμή, η δαπάνη για βιβλία είναι στον πάτο της Ευρώπης.
Γιατί επιτυγχάνουν ή αποτυγχάνουν τα έθνη; Πως κάποιες χώρες έγιναν πλούσιες ισχυρές και άλλες φτωχές και αδύναμες;
Το ελληνικό σύστημα προκρίνει την οπισθοδρόμηση, επειδή ο λαϊκισμός έχει εύκολο αντίπαλο κάθε αλλαγή, η οποία εκ της φύσεως της ενέχει ρίσκο.
Market deregulation is constantly delayed and the result is deeper recession and even more unemployment, therefore justifying the doomsayers by default.
Κάθε φορά που απελευθερώνεται ένα μέρος της αγοράς, συμβαίνουν δύο πράγματα: οι πολίτες αποκτούν περισσότερες επιλογές και οι Χιλιαστές της Προόδου χαλάνε τον κόσμο.
Οπως κανείς δεν μπορούσε να ξέρει πού θα οδηγούσε η λύση του Γουτεμβέργιου, έτσι σήμερα δεν φανταζόμαστε πού οδηγεί η νέα τεχνολογία.
Η μεγαλύτερη χρήση των νέων τεχνολογικών εργαλείων γνώσης δεν έλυσε τα παλιά προβλήματα της άγνοιας.
Το πρόβλημα λοιπόν με τον κ. Τσίπρα δεν είναι ότι αντιγράφει τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά ότι δεν έμαθε αυτά που κατάλαβε ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν είδε το 1985 τη χρεοκοπία με τα μάτια του.
Μια πρόταση για τις υπερεξουσίες του πρωθυπουργού.
Αν και αδικαιολόγητα απόν έως σήμερα από την ελληνική βιβλιογραφία, το γνωστότερο παγκοσμίως κείμενο του Χάγιεκ, δυστυχώς, παραμένει επίκαιρο. Στην Ελλάδα περισσότερο. Κατ’ αρχάς, αποτελεί κοινό δόγμα στην χώρα μας ότι η οικονομία μας χρειάζεται σχεδιασμό και όχι ελευθερία. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλα τα κόμματα, όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις -ακόμη και οι επιχειρηματικές-, όλα τα ΜΜΕ ομνύουν στην ανάγκη ύπαρξης ενός «σχεδίου για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας», κάτι σαν τα αλήστου μνήμης πενταετή πλάνα, που δεν ήταν χαρακτηριστικό μόνο των κομμουνιστικών καθεστώτων· ήταν και του ναζιστικού. Κατά δεύτερον, πολλοί αναζητούν έναν «σωτήρα»… [TBJ]
Φτιάχνονται νόμοι εφαρμογής του Μνημονίου και μετά ακυρώνονται από περίτεχνες εγκυκλίους.
Τα απλοϊκά αναλυτικά εργαλεία που συνοψίζονται σε συνθήματα του τύπου «ή εμείς ή αυτοί» δεν οδηγούν πουθενά.
