Έπρεπε να έρθουν οι «απελευθερωτές» χωρίς διακριτικά του Πούτιν για να δούμε εγκληματικές επιθέσεις σαν αυτή που έγινε στον ανταποκριτή της «Καθημερινής».
Η Ελλάδα ξαναγίνεται περίγελως της οικουμένης επιχειρώντας λογοκρισία της Wikipedia.
Το πρόβλημα όμως με τον πλουραλισμό είναι πως έχει να κάνει με τις απόψεις και όχι με αφηγήσεις οι οποίες μπορεί να εμπεριέχουν και συκοφαντίες.
Ο πλουραλισμός των εκδόσεων Λιβάνη, τα δικαιώματα του κ. Δημήτρη Κουφοντίνα και τα ηθικά προτάγματα.
Την δικαιολογία του Πούτιν για την Ουκρανία χρησιμοποίησε και η Τουρκία στην Κύπρο το 1974…
The huge success of Theodorakis’s online declaration demonstrates society’s profound need for new voices, new proposals and new ideas for exiting the crisis.
Υπάρχει βαθιά ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας για νέες φωνές, ιδέες, προτάσεις…
Ενώ οι ΗΠΑ μειώνουν τις στρατιωτικές δαπάνες, εμείς κάνουμε ακριβές παρελάσεις.
Θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι προθέσεις του κ. Μιχελάκη είναι αγαθές και αυτό το αντιδημοκρατικό μέτρο θα καταργηθεί διά παντός.
Δυστυχώς ο σταλινισμός στοιχειώνει ακόμη σ’ αυτή την χώρα…
Εγχειρήματα σαν αυτό που ξεκινά ο κ. Θεοδωράκης είναι απλώς η έκφραση αυτής της ανάγκης για αλλαγή, κάτι που δεν μπορούσε να γίνει την προηγούμενη περίοδο του πελατειακού συστήματος, όταν ο κομματικός σωλήνας ήταν η μόνη δίοδος ανέλιξης στην πολιτική.
Το «πολιτικομιντιακό σύμπλεγμα» δεν αφήνει τίποτε νέο να ανθήσει. Ούτε άνθρωπο ούτε ιδέα.
H βαθιά -καθώς φαίνεται- ανάγκη των νέων ανθρώπων να αφήσουν το αποτύπωμά τους στον δημόσιο χώρο δεν μπορεί να λυθεί με αστυνόμευση.
Το δίδυμο πλεόνασμα είναι καλό, αλλά ως προϊόν μόνο λιτότητας δεν είναι βιώσιμο.
Το πιο αξιοθαύμαστο προϊόν του ελληνικού δημόσιου τομέα είναι η τεχνογνωσία που έχει αποκτήσει για την παραγωγή ρουσφετιών.
Κάτι που μπορεί να εδράζεται σε πραγματικά σκάνδαλα, μεγιστοποιείται τροφοδοτούμενο από την έμφυτη καχυποψία οτιδήποτε είναι μη-κρατικό στη χώρα.
Σε κάθε φορολογική ρύθμιση προκύπτει και μια εξαίρεση.
Τακτικές από τα παλιά: τα κομματικά χρίσματα που προκρίνουν τους κομματικούς έναντι των άξιων…
Η φορολόγηση του υπάρχοντος πλούτου -όσο αναγκαία κι αν είναι βραχυπρόθεσμα, δηλαδή σε περίοδο κρίσης- δεν είναι βιώσιμη πολιτική μακροπρόθεσμα.
Οι υπερβάσεις στο έργο των δικαστών δεν πλήττουν μόνο τον πυρήνα της Δημοκρατίας, που είναι η διάκριση των τριών εξουσιών. Σε αυτή την περίοδο της κρίσης και η Δικαιοσύνη κινδυνεύει να γίνει μέρος του προβλήματος.
