Αν γι’ αυτή την καραμπινάτη παρανομία, με αυθαίρετα στα καμένα, υπάρχει αβελτηρία δύο χρόνων από τις δικαστικές αρχές και τον διορισμένο από την κυβέρνηση περιφερειάρχη, πόσος χρόνος χρειάζεται για να εφαρμοστούν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που η κυβέρνηση υπόσχεται στην τρόικα;
Πολλοί επιχειρούν να πείσουν ότι έχουν κάποιου τύπου εργολαβία της «αντίστασης» (στη Δημοκρατία) και συνεπώς κάθε παράνομη πράξη καθαγιάζεται και (ως «αντιστασιακή») νομιμοποιείται.
«Η Αριστερά παραμένει ένα σύστημα κλειστό. Η παράταξη που θέλει να αλλάξει τα πάντα δεν θέλει να αλλάξει τον εαυτό της, να προσαρμοστεί στον καιρό της».
Δυστυχώς με μαγκιές δεν βάφονται αυγά. Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που λέει «ναι» στα μνημόνια, είναι το γεγονός ότι ψηφίζει μέτρα τα οποία -πλην των οριζοντίων περικοπών- δεν εφαρμόζονται.
Πέντε δισ. κοστίζουν οι στρεβλώσεις της αγοράς. Στους καταναλωτές…
Όταν οι γελοιογραφίες ενοχλούν κάποιοι προσπαθούν να τις λογοκρίνουν. Μια μικρή αναδρομή…
Η αναπαραγωγή του χρεοκοπημένου μοντέλου σε χαμηλότερα επίπεδα δημιουργεί νεόπτωχους χωρίς ελπίδα.
Η Ελλάδα δεν ξαναγίνεται «ειδική περίπτωση». Παραμένει τέτοια διότι αναπαράγει τις παθογένειες του παρελθόντος.
Μήπως η ισότητα και στον σαρκασμό πρέπει να είναι στόχος αντί να προκαλεί αντιδράσεις λόγω της θρυλούμενης γυναικείας αδυναμίας;
«Πόση δόξα, χρήμα και δύναμη πρέπει να αποκτήσει μια γυναίκα πριν μπορέσουμε να την ψέξουμε;»
Το γεγονός ότι τα παιδιά σε ποσοστό 66,7% πιστεύουν ότι η κοινωνία αλλάζει απλώς με διαδηλώσεις, αλλά χωρίς ταυτόχρονη συμμετοχή σε κόμματα, ΜΚΟ και συνδικάτα δείχνει βαθιά άγνοια για τους μηχανισμούς και τα μέσα που πραγματώνεται η Δημοκρατία.
Κάποιος Βαλκάνιος φωστήρας σκέφτηκε την κουτοπονηριά να μεταθέσει το κόστος των ελλιπών φορολογικών ελέγχων σε ανύποπτους μετόχους Α.Ε.
Πως οι μειοψηφίες με ανοχή των πρυτάνεων επιβάλουν «δυναμικά» (δηλαδή δια της βίας) το άδικο.
Ο μόνος τρόπος για να ξεπλυθεί ο επιπλέον φόρος ακινήτων στη συνείδηση των Ελλήνων είναι να μετατραπεί σε ανταποδοτικό τέλος προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Το βιβλίο του Χρυσάφη Ιορδάνογλου «Κράτος και ομάδες συμφερόντων, Μια κριτική της παραδεδεγμένης σοφίας» ανατρέπει την εικόνα για τις σχέσεις πολιτικών – πολιτών στη μεταπολίτευση.
Μεγαλύτερη ανάσα παίρνει και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που στριμώχνεται όλο και περισσότερο μεταξύ της πραγματικότητας και του διάχυτου παραλογισμού του κόμματος.
Οι συνδικαλιστές των εμπόρων κατάφεραν να κάνουν το δικαίωμα κάποιων ιδιοκτητών να κλείνουν τα μαγαζιά τους, σε υποχρέωση όλων των ιδιοκτητών να κλείνουν.
Οι πολιτικές δυνάμεις αντί να αντιμάχονται την πραγματικότητα πρέπει να βρουν τρόπο διασφάλισης της ανεξαρτησίας της Δημόσιας Τηλεόρασης.
Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι επέκτεινε τόσο πολύ τη ρητορεία του στον χώρο του φανταστικού, που οποιαδήποτε υπόσχεση στον χώρο του πραγματικού μοιάζει πολύ λίγη.
Το κρατικοπαρεμβατικό ιδεολογικό μοντέλο καταρρέει τώρα υπό το βάρος της χρεοκοπίας του κράτους. Άραγε, θα αντικατασταθεί από τη «φιλελεύθερη ορθοδοξία»;. Πιο πιθανό είναι να αντικατασταθεί από ένα αυταρχικό κρατικοπαρεμβατικό μοντέλο. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν προειδοποιεί μόνο για την αύξηση της δυσανεξίας, του ρατσισμού και του φασισμού στην Ελλάδα. Προειδοποιεί και για περισσότερο κρατικό παρεμβατισμό σε τομείς από τους οποίους η γενιά του Πολυτεχνείου τον είχε αποβάλει, δηλαδή στα πολιτικά και στα ατομικά δικαιώματα. Το νέο βιβλίο του Γιάννη Βούλγαρη σκιαγραφεί μια ιστορική περίοδο της χώρας, το τέλος της οποίας μπορεί να προοιωνίζεται μια σκοτεινή δυστοπία. Εκτός εάν, ακόμα…
