Ένα βιβλίο του Α. Ανδριανόπουλου για τις μεγάλες μάχες στα μικρά βήματα απελευθέρωσης της αγοράς.
Κάπως έτσι με «αγώνες» και συμβιβασμούς η χώρα βαδίζει βήμα, βήμα σπειροειδώς προς τα κάτω.
Οχι πως ξεκίνησαν οι Δεξιοί να διαβάζουν, απλώς σταμάτησαν και οι Αριστεροί.
Ο τραμπουκισμός, η μαφιόζικη ομηρία 17 καθηγητών για να εκδώσουν εκβιαστικά μια παράνομη και αντιπαιδαγωγική απόφαση, βαφτίσθηκαν από τον κ. Τσίπρα «Δημοκρατία».
Δεν υπάρχει δαπάνη που εξαφανίζεται στον αέρα. Στο τέλος πάντα κάποιος πληρώνει.
Το συγκεντρωτικό κράτος αποδείχθηκε σπάταλο και αναποτελεσματικό. Απλώς τώρα, που λεφτά δεν υπάρχουν, φαίνεται πιο πολύ και είναι τραγικό.
Σύμφωνα με τους παλαιοκομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα δεν μπορεί να έχει άλλο στόχο παρά μόνο την απομόνωση.
Το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας είναι ότι η αντιπολίτευση είναι μια χειρότερη εκδοχή της κυβέρνησης.
Ο βαθύς παραλογισμός με τον οποίο μπόλιασε κάθε οργανωμένο θύλακα της κοινωνίας ο ανερμάτιστος αριστερισμός.
Το βασικό πρόβλημα που έχει ένα μεγάλο κομμάτι του στελεχικού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι μεγάλωσε πολιτικά με μεσσιανικές αντιλήψεις για τον κόσμο.
Πρέπει να θεωρήσουμε ενθαρρυντικό το γεγονός ότι η συνισταμένη οικονομική σκέψη του ΣΥΡΙΖΑ έφτασε μέχρι τη δεκαετία του ’80.
Περίκλειστοι σε κόκκινες γραμμές του λαϊκισμού (νομίζοντας μάλιστα πως είμαστε οχυρωμένοι) οδεύουμε στην επόμενη καταστροφή.
Η απαγόρευση των απολύσεων δεν καθυστερεί απλώς τον εκσυγχρονισμό του ιδιωτικού τομέα. Μεταθέτει και το βάρος της προστασίας από το κράτος στην επιχείρηση.
Συνολικά οι Έλληνες υποφορολογούνται. Αλλά οι αδύναμοι πληρώνουν αναλογικά περισσότερα.
Θα ήταν θεμιτό να αποφασίσει η πλειοψηφία τον υποχρεωτικό γάμο των ανώτερων κληρικών, αφού, όπως θα έλεγε και ο Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμος, η «αγαμία δεν απαντάται πουθενά στο ζωικό βασίλειο»;
Ο έσχατος λαϊκισμός της χώρας είναι ο αντιμνημονιακός.
Τώρα που ο πολιτικός χρόνος κινείται ταχύτατα και ο κ. Αρβανιτόπουλος βρέθηκε αντιμέτωπος με τα αποτελέσματα των ρουσφετιών του.
Μέχρι σήμερα η τιμολόγηση των φαρμάκων δεν γινόταν μόνο με κριτήρια δημόσιας δαπάνης, αλλά και με κριτήρια προστασίας των εγχώριων βιομηχανιών.
Οι επαναστατημένοι δεν μπορούν να εκτονώσουν τη «δίκαιη οργή τους» κάθε φορά που οι δικαστικές αρχές επιχειρούν να διαλευκάνουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά το τίμημα πληρώνουν όλοι οι κάτοικοι αφού τους στερείται το αγαθό της ασφάλειας.
Κληροδοτούμε στη νέα γενιά ένα τεράστιο δημόσιο χρέος και χωρίς τις επενδύσεις που θα βοηθήσουν στην αποπληρωμή του.
