Πώς να μάθει ο λαός για το σύνθετο θέμα της φαρμακευτικής δαπάνης, όταν δεν έχει πληροφορηθεί για τα πιο απλά; Δεν έχει ακόμη μάθει γιατί πέθανε ένα τετράχρονο κοριτσάκι στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο Ηρακλείου σε μια επέμβαση ρουτίνας;

Το, κατά Βαρουφάκη, αριστερό τσούρμο δεν σπιλώνει απλώς ανθρώπους. Σπιλώνει την ίδια τη Δημοκρατία.

Eνα ακόμη επεισόδιο φθοράς των δημοκρατικών θεσμών.

Nιώθουμε ασφαλείς να υπερασπίζεται τα ζωτικά μας συμφέροντα ένα αριστεροδεξιό τσούρμο;

Τα αντικομμουνιστικά ανέκδοτα, φυσικά, δεν έριξαν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης. Η πληθώρα τους, όμως, ήταν ένα σημάδι κατάρρευσής των.

Bρέθηκε δικαστήριο που καταδίκασε δημοσιογράφο για συκοφαντική δυσφήμηση των στελεχών της Χρυσής Αυγής.

Αγενής διαμαρτυρία χωρίς προπηλακισμούς και καταστροφές περιουσίας δεν πρέπει να είναι παράνομη.

Το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς έγινε ανέκδοτο επειδή πολυφορέθηκε για να κρύψει της κυβερνητικές πομπές της «Πρώτης Φοράς».

Μπορεί να στήνουν διαρκώς γραφικά πανηγύρια «αποκάλυψης σκανδάλων» αλλά ταυτοχρόνως φθείρουν τη Δημοκρατία με τις εξαλλοσύνες και την προσπάθειά τους να κρεμαστούν από κάθε ατεκμηρίωτη καταγγελία.

Οποιος δεν θέλει να ζυμώσει μια λύση όλη μέρα κοσκινίζει τα προβλήματα.

Και στην Ελλάδα και στην πΓΔΜ έχουμε σοβαρότερα προβλήματα να λύσουμε, από το να παίζουμε τις κουμπάρες των εθνικοπαραφρόνων και όσων τοκίζουν στα ρεζιλίκια κάθε πλευράς…

Το υπαρκτό σκάνδαλο της φαρμακευτικής δαπάνης στην Ελλάδα θα πνιγεί στους κομματικούς σχεδιασμούς των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Ο νόμος περί ευθύνης υπουργών ψηφίστηκε για την προστασία του πολιτικού κόσμου. Τελικώς κατάφερε να προστατεύσει κάποιους πολιτικούς, αλλά χαντακώνει τον πολιτικό κόσμο εν γένει.

Είναι πολύ βαρύ για το πολιτικό σύστημα και πολύ κακό για τη Δημοκρατία να ρίχνονται ονόματα στη βορά της σκανδαλολογίας.

Αυτό με τις πλατείες που, μεθυσμένοι από την αμετροέπειά τους, δεν κατάλαβαν στον ΣΥΡΙΖΑ θα το βρει μπροστά της και η Νέα Δημοκρατία.

Έχουμε 31 Ανεξάρτητες Αρχές, αλλά μάλλον θα χρειαστούμε κι άλλη μία…

Η Ελλάδα αδίκως ψάχνει «λύση του Σκοπιανού». Πρέπει να κάνει τις επιλογές της. Θα παραμείνει μέρος του βαλκανικού προβλήματος ή θα προτάξει την ευρωπαϊκή λύση; Θα κοιτάξει τα πραγματικά της εθνικά συμφέροντα ή θα επιμείνει στα φανταστικά εθνικά της δίκαια;

Ολαρία ολαρά! Στο τέλος εποχής όλα μπερδεύονται πικρά.

Αν οι «φυρομακεδόνες» δεν είναι –σύμφωνα με τη γραμμή των συλλαλητηρίων– Σλαβομακεδόνες, τι στην ευχή είναι;

Ενα από τα βασικά προβλήματα του έθνους είναι ότι όλοι θέλουν να το σώσουν κραυγάζοντας και κανείς με τη δουλειά του.