Ο κατάλογος των αιτημάτων τους εμπεριέχει άδικα που καρπώνονται εκβιάζοντας το κοινωνικό σύνολο.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει το παραμικρό σχέδιο οικονομικής πολιτικής· παλαιάς ή νέας.

Εκατομμύρια χαμένες εργατοώρες για την απλή κατάθεση πινακίδων…

Με τον φόρο στις συναλλαγές η κυβέρνηση εμφανίζεται και πάλι όμηρος των συνθημάτων της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανοίγει πάλι την φάμπρικα των επιδομάτων στο Δημόσιο…

Και τα μεγάλα ψέματα της κυβέρνησης για το PSI.

Άλλα τα μάτια του δημοσίου και άλλα του ιδιωτικού…

Ενα απλό, δίκαιο και παραγωγικό σύστημα θα επιβάρυνε όλα τα εισοδήματα με ενιαίο φορολογικό συντελεστή.

Η Ελλάδα έχει μακρά ιστορία ανάπτυξης. Τις δεκαετίες 1950-1960, αλλά και 1995-2007, όχι μόνο δεν ήταν ο ασθενής της Ευρώπης, αλλά το αναπτυξιακό θαύμα της.

Για την δέσμευση μη περαιτέρω φορολόγησης από τους υποψήφιος της ΝΔ.

Πριν αρχίσουν στον ΣΥΡΙΖΑ τα όνειρα για Αναπτυξιακές τράπεζες και άλλα κρατικοκεντρικά, ας διαβάσουν λίγο ιστορία. Έστω της ΕΤΒΑ.

Τα στελέχη αυτής της κυβέρνησης (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων) ουδέν κατανοούν από τη λειτουργία της οικονομίας στο σύγχρονο περιβάλλον, και δεν θέλουν τίποτε να μάθουν.

Είναι ουτοπία να ζητάει κανείς περισσότερο κράτος και λιγότερη διαπλοκή.

Οι «πενταροδεκάρες», που σκορπούν οι χουβαρντάδες εκατομμυριούχοι και μη υπουργοί.

Πως ξεκίνησε ο μικρός χαμός για το «τέλος των περιπτέρων» στην Ελλάδα.

Εμπόδια διάσπαρτα στον δρόμο για οποιαδήποτε νέα προσπάθεια…

Η Ελλάδα είναι 81η χώρα σε ανταγωνιστικότητα (μετά το Τατζικιστάν, την Ουκρανία κ.ά.), ενώ ο παράδεισος του μακαρίτη Τσάβες είναι στην 132η.

Το βασικό πρόβλημα του κ. Τσίπρα ήταν ότι βρέθηκε σε άγνωστα νερά, αναγκασμένος να συζητήσει πρώτη φορά στα σοβαρά -χωρίς συνθήματα και περίτεχνες κορώνες- για τις οικονομικές προοπτικές της χώρας.

Ο προστατευτισμός δεν αφορά την οικονομία στο σύνολό της· ωφελεί τους λίγους παραγωγούς και κοστίζει στους πολλούς καταναλωτές.

Γιατί αποφεύγουν την Ελλάδα οι παραγωγοί ξένων ταινιών;