Η διάχυτη ανομία στην ελληνική κοινωνία αποτυπώνεται στον δημόσιο χώρο. Τον τρώει σαν σαράκι.
Υπάρχει νοσταλγία για τότε που τα πράγματα ήταν αγνά, η γνώση λίγη και τα παιδιά μπορούσαν να απαγγείλουν τους τέσσερις, πέντε πρώτους στίχους του Ομήρου.
Μια από τις πιο άθλιες κληρονομιές της μεταπολίτευσης είναι ο «εκδημοκρατισμός» της καταστροφής των δημόσιων χώρων.
Λέχθηκε για τον Νίξον, αλλά ταιριάζει γάντι στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ: «αν δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό, δοκίμασε τα τρία».
Τα πλαστά πτυχία έχουν την σφραγίδα κρατικών λειτουργών που έκαναν τις εξετάσεις.
Επειδή σε κάποια σχολεία δεν προσφέρονται κάποιες ευκαιρίες, τις απαγορεύουμε σε όλα. Δεν επιχειρούμε να βοηθήσουμε όσους υστερούν, απλώς χαντακώνουμε αυτό που έχει βελτιωθεί.
Νόμος με γεννέθλια του Σωκράτη, 1η Οικουμενική Σύνοδο, Γενοκρονία Ποντίων, Μάχη της Κρήτης…
Η απραξία της κυβέρνησης στο μεταναστευτικό δημιουργεί τις προϋποθέσεις να φουντώσει ο ρατσισμός.
Ο όρος «αριστερό τσούρμο», που έφτιαξε ο κ. Γιάνης Βαρουφάκης για να χαρακτηρίσει την κυβέρνηση, είναι ευφημισμός, και όχι γιατί δεν είναι τσούρμο.
Τώρα νομοθετούν ονομαστικές μετεγγραφές Φοιτητών στα ΑΕΙ, εκτός της νομοθετημένης διαδικασίας!
Δεν ήταν μόνο η Κούβα που εχθρευόταν το ροκ. Και η ελληνική Αριστερά έχει λαμπρές σελίδες πολέμου κατά της «ξενόφερτης αυτής μουσικής»…
Γκρεμίζουν και σε ό,τι αφορά το μέλλον ισχύει το φλαμπουράρειο «έλα, μωρέ, τώρα…».
Οι κορώνες Τσίπρα για την Δικαιοσύνη είναι ο ολοκληρωτικές, αλλά δεν το κατανοεί…
Η διαφορά μεταξύ «παρεμβάσεων στην Δικαιοσύνη» και κακών νομοθετημάτων που δεν ξέρει ο πρωθυπουργός.
…δια της ανομίας είναι πρόβλημα και όχι ο τάχα «εξισλαμισμός της Ελλάδας».
Ο πειθαρχικός έλεγχος των δικαστών από την ηγεσία του Αρείου Πάγου δημιουργεί προβλήματα αξιοπιστίας και λογικής.
Η κυβέρνηση δεν θέλει να βελτιώσει τα δημόσια σχολεία και αποφάσισε να χαντακώσει τα ιδιωτικά.
Πως γίνονται οι βαθμολογικές προαγωγές στο δημόσιο…
Το χάιδεμα του κ. Τσίπρα προς κάθε καρυδιάς παρανόμους αποτελεί κίνητρο για μελλοντικές παρανομίες.
Αν ψάξουμε τα δυστυχήματα, θα δούμε ότι η «μοίρα» παίζει μικρό ρόλο. Κάποιος, κάπου, κάποτε, αδιαφόρησε για κάτι και έγινε το κακό.
