Σε περιπλεγμένες καταστάσεις και ειδικά όταν τα στοιχεία είναι ανεπαρκή, οι θεωρίες συνωμοσίας θάλλουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις υιοθετείται από πολλούς η πλέον εξωφρενική θεωρία, η οποία συνήθως είναι και η πιο απλή.
Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί δεν είναι «γιατί έπεσε το συγκεκριμένο αεροπλάνο;», αλλά «γιατί πετούσε;»
Ένα χαρακτηριστικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Στίβου πρέπει να μας προβληματίσει για την πορεία του ελληνικού αθλητισμού: Ό,τι έλαμψε πέρσι στην Αθήνα απουσιάζει φέτος από το Ελσίνκι
Erratta: O “νόμος του Γκρίσαμ” δεν είναι τελικά του Γκρίσαμ.
Οι Ολυμπιακοί του Πεκίνου θα έχουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον εκτός των αγωνιστικών χώρων. Θα είναι ίσως οι πιο πολιτικοί Αγώνες μετά την «Ολυμπιάδα του Βερολίνου» το 1936.
Ο πρωταθλητισμός υποτίθεται ότι χρηματοδοτείται από την Πολιτεία διότι πιστεύουμε (αφελέστατα απ’ ότι έδειξαν οι τελευταίες αποκαλύψεις) ότι οι σταρ των σταδίων θα αποτελέσουν θετικό παράδειγμα για τη νέα γενιά.
Ας σταματήσουμε λογαριάζουμε το μέγεθος της χώρας με τον αριθμό των μεταλλίων. Δεν κρίνεται η Ελλάδα από το μετάλλιο του κ. Λεωνίδα Σαμπάνη. Ούτε από το δείγμα των ούρων του.
Μόνο η Ελλάδα και οι πρώην ανατολικές χώρες επένδυσαν τόσα πολλά στον πρωταθλητισμό. Και συναισθηματικά και σε δημόσιο χρήμα…
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι πρώτα αγώνες και μετά πολιτική διαμαρτυρία. Χρήσιμη είναι η δεύτερη, αλλά δεν πρέπει να ακυρώνει το πρώτο. Αλλιώς δεν θα μιλάμε για Αγώνες, θα μιλάμε για διαδήλωση.
Τρεις μέρες με την αποστολή που μεταφέρει την Ολυμπιακή Φλόγα στον Κόσμο.
Η πρόβλεψη είναι πολύ δύσκολη. Ειδικά για το μέλλον. Νιλς Μπορ (Δανός Φυσικός)
Κάθε άνθρωπος του πλανήτη χωρίζεται απ’ οποιονδήποτε από έξι άτομα. Η θεωρία των έξι σταδίων (ο γνωστός, του γνωστού…) επιβεβαιώνεται
Eλάχιστοι απολαμβάνουν την αναγνώριση που έχει για το φιλοσοφικό του έργο ένας έλληνας τραπεζίτης ο κ. Σπύρος Λάτσης
Είναι τυχεροί εκείνοι που έχουν μια θεωρία, ένα καντάρι να ζυγίζουν τα ιστορικά γεγονότα…
Οι γυναίκες είναι αδικημένες σε όλες τις εκφάνσεις τού επί αιώνες δομούμενου ανδροκεντρικά κόσμου, κι αυτό είναι το πρόβλημα κι όχι το επιφαινόμενο αυτού του κόσμου που είναι τα βραβεία Νόμπελ.
Κανείς δεν είναι σίγουρος από που και πως ο παγκόσμιος πλέον όρος Ο.Κ. (οκεϊ) έχει ξεκινήσει…
Πώς μπόρεσαν, λοιπόν, λαμπερά μυαλά σαν του Martin Heidegger, Carl Schmitt, Walter Benjamin, Michael Foucault κ.ά. να υμνήσουν την βία και την τυραννία ως θεμιτό μέσο πολιτικής δράσης;
Γιατί οι άνθρωποι που αρνούνται να δώσουν μερικά σεντς για να αγοράσουν ένα ολόκληρο τραγούδι στο internet, πληρώνουν εξωφρενικά υψηλές τιμές (1-5 Eυρώ) για λίγες μονοφωνικές νότες στο κινητό τους;
Oι γραμματικές όλων των γλωσσών μπορούν να περιγραφούν ως μια ομάδα οικουμενικών κανόνων ή αρχών…
Είναι οι μεγαλοφυείς που φτιάχνουν νέες κοινωνικές πραγματικότητες, ή η κοινωνική πραγματικότητα κατασκευάζει τις ιδιοφυΐες; Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η μεγάλη φήμη αναπτύσσεται ανεξάρτητα από το ταλέντο.
