Οι ελληνικές υποθέσεις ντόπινγκ δεν διακρίνονται μόνο από το θράσος που τις συνοδεύει, σαν αποκαλύπτονται. Διακρίνονται και από την ιδεολογική ντόπα που τις στηρίζει. Μια εθνικολαϊκή αντίληψη που θέλει τη μικρή (για το τίμια το συζητάμε) Ελλάδα να πρωταγωνιστεί στα γήπεδα της οικουμένης.

Ναι, η πρόοδος δημιουργεί προβλήματα. Αλλά δεν συγκρίνονται με τα προβλήματα που είχε ο προ της βιομηχανικής εποχής κόσμος. Τουλάχιστον τώρα ζούμε αρκετά και προλαβαίνουμε να σκεφθούμε τα προβλήματα.

Πόσο ηθικά αποδεκτή είναι η «απο-ανάπτυξη» στο πλαίσιο μιας «αναδιανεμητικής κοινωνίας»;

Στους δρόμους βλέπουμε καταστάσεις πρώιμου καπιταλισμού. Ιδιωτικά συμφέροντα ξεσχίζουν δημόσιες υποδομές χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα, και πιθανώς χωρίς να πληρώνουν τίποτε.

Πολλοί διακατέχονται από νοσταλγία για τα «χρόνια εκείνα». Συνήθως πρόκειται για νοσταλγία της νιότης που σβήνει τις ρυτίδες του παρελθόντος.

Υπάρχει ένας «οικολογικός ταλιμπανισμός» που επιχειρεί να απαξιώσει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, ακόμη κι εκείνες που έχουν στόχο την προστασία του περιβάλλοντος.

Ποτέ οι άνθρωποι δεν ήταν καλύτερα σε σχέση με το παρελθόν, αλλά και ποτέ δεν φοβόταν περισσότερο.

Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και διανόηση είναι η τέχνη του ιδανικού. Όταν αυτά τα δύο αναμειγνύονται σπάνια προκύπτει ένα καλό αποτέλεσμα.

Οι εμπορικές εκθέσεις δεν στήνονται για να έχουν φόντο οι πολιτικοί στις εξαγγελίες των, ούτε ως χώρος περιπάτου του κοινού.

Μήπως, αντί να αναζητούμε την κοινωνία της διάχυτης αρετής, να αφήσουμε τις ιδιοτέλειες των ανθρώπων να ανταγωνιστούν;

Περίεργο πράγμα ο χρόνος! Κανείς δεν ξέρει τι είναι -ούτε καν οι φυσικοί- μόνο που όλοι νιώθουμε την έλλειψή του. Κι όσο περνά ο καιρός τόσο μεγαλύτερη αυτή φαντάζει…

Η άκριτη αφισοκόλληση υπήρξε μια κατάκτηση της Μεταπολίτευσης και, όπως όλα τα πράγματα που απαγορεύτηκαν από τη δικτατορία, ασκήθηκε επί Δημοκρατίας καθ’ υπερβολή.

Είναι ευτύχημα που η πολιτική διαδικασία έχει απονευρωθεί επαρκώς από τις εντάσεις του παρελθόντος, αυτές που παρήγαγαν τους γοητευτικούς ηγέτες, αλλά και τους μεγάλους λαοπλάνους.

Ο κοινωνικός έλεγχος διά του Τύπου ή διά των οικολογικών οργανώσεων είναι ο καλύτερος προστάτης του Περιβάλλοντος.

Στον 21ο αιώνα, οι πόλεμοι γίνονται αλλιώς. Μπορεί ακόμη να παρατάσσονται στρατοί, αλλά πολλές φορές η έκβασή τους κρίνεται από «ασύμμετρες επιχειρήσεις».

Η μόνη συζήτηση που μπορεί να έχει νόημα είναι αν μια παρέμβαση στο Περιβάλλον αποδειχθεί μακροπρόθεσμα «αποδοτική» ή «καταστροφική» για τον άνθρωπο.

Η «εθνικογονιδιακή προσέγγιση» των επιτυχιών δεν διδάσκει την αλήθεια στους νέους. Τα παιδιά της Εθνικής μας δούλεψαν, ίδρωσαν, προσπάθησαν, οργανώθηκαν, έκαναν λάθη και τα διόρθωσαν, επέμειναν κι έφτασαν στην κορυφή.

Χρόνο με το χρόνο η Έκθεση φθίνει, μένει εκτός εποχής. Γίνεται ένα κρατικό πανηγύρι, για να βρίσκονται τα στελέχη του κρατικού τομέα.

Σε περιπλεγμένες καταστάσεις και ειδικά όταν τα στοιχεία είναι ανεπαρκή, οι θεωρίες συνωμοσίας θάλλουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις υιοθετείται από πολλούς η πλέον εξωφρενική θεωρία, η οποία συνήθως είναι και η πιο απλή.

Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί δεν είναι «γιατί έπεσε το συγκεκριμένο αεροπλάνο;», αλλά «γιατί πετούσε;»