Συντάκτης: Πάσχος Μανδραβέλης

Είναι άλλο οι ιδιωτικές «επιχειρήσεις ακύρωσης» που γίνονταν στο παρελθόν και άλλο να επιχειρείται το ίδιο από μια κυβέρνηση, και δη του πιο ισχυρού κράτους στον κόσμο.

Ασχέτως αν υπήρξε ή όχι σκευωρία, η πολιτική ζωή δεν αναστατώθηκε επειδή κάποιοι ανέφεραν το κοντό τους ή το μακρύ τους στην εισαγγελία, αλλά διότι το νομικό πλαίσιο οδήγησε προς αυτή την κατεύθυνση.

Τελικώς τι ήταν ο συλληφθείς για τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ;

Η δημόσια συζήτηση για τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών στη ΔΕΘ έχει γίνει κάτι σαν το τραγούδι του αείμνηστου Δημήτρη Μητροπάνου «τόσα δίνω, πόσα θες…».

Πώς προέκυψε τέτοιος χαλασμός και τόσο πάθος στο εγχώριο κομμάτι των κοινωνικών δικτύων για την δολοφονία του Τσάρλι Κερκ;

Πως μπαίνουν στον ανταγωνισμό τα κρατικά ΑΕΙ έχοντας το ένα χέρι πίσω από την πλάτη, με τον/την εκάστοτε υπουργό να το κρατάει σφιχτά;

Με ενημέρωση στο περίπου, ο δημόσιος διάλογος γίνεται στο περίπου, και φυσικά οι λύσεις που δίνονται είναι στο περίπου.

Από τις 4.400 επιθέσεις που έζησαν οι ΗΠΑ τα τελευταία δέκα χρόνια, μόνο οι 11 είχαν ως δράστες διεμφυλικούς.

Τα fake news που φύονται στον βούρκο των κοινωνικών δικτύων είναι κατά κανόνα τοξικά. Γίνονται δε χειρότερα, όταν υιοθετούνται στον επίσημο πολιτικό λόγο.

Αποφυλακίστηκαν, κατά την διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, 17.000 βαρυποινίτες, βιαστές, δολοφόνοι, έμποροι ναρκωτικών;

Το πολιτικό σύστημα δεν κολλάει σε συνταγματικές «τυπικότητες» και πολύ περισσότερο μια κυβέρνηση που ίδρυσε βιομηχανία παραγωγής επιστολικών ψήφων για την Προανακριτική του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Όλοι «οι Ισραηλινοί είναι συνυπεύθυνοι για τα φρικτά εγκλήματα που κάνει η ακροδεξιά κυβέρνηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου στη Γάζα και επεκτείνει τώρα στη Δυτική Οχθη»;

Αν δεν γινόταν έλεγχος από το ελληνικό κράτος για το τι απογίνονται τα κονδύλια της Ε.Ε. για τους πρόσφυγες, τότε αυτό δεν είναι αρμοδιότητα του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, αλλά της Ευρωπαίας εισαγγελέως.

Στην Ευρώπη μόνο δύο χώρες έχουν βάλει έτσι στο στόχαστρο τις ΜΚΟ. Η Ρωσία του Πούτιν και η Ουγγαρία του Ορμπαν. Οπότε ας ευχηθούμε και μη χειρότερα…

Οταν οι ΜΚΟ «δεν στρέφονται κατά του υπουργείου», που λέει και ο κ. Πλεύρης, τότε οι, α λα ΟΠΕΚΕΠΕ, δουλίτσες με τις επιδοτήσεις γίνονται ευκολότερα.

Οταν στην Αττική παράγεται το μισό ΑΕΠ (ΙΟΒΕ, 2025) οι χαμένες ώρες στους δρόμους, σε ουρές και στο στριμωξίδι μεταφράζονται σε χαμένη παραγωγικότητα, που είναι η αχίλλειος πτέρνα της ελληνικής οικονομίας.

Γιατί «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα».

Είναι ο πρόεδρος που τη Δευτέρα βάζει υπέρογκους δασμούς, την Τρίτη τους μειώνει, Τετάρτη τους καταργεί, Πέμπτη τους ξαναβάζει. Παρασκευοσαββατοκύριακο δεν προλαβαίνει διότι πάει –εξόδοις των Αμερικανών φορολογουμένων– στη Φλόριντα για γκολφ.

Δεν ξέρουμε ποιοι βάζουν τις φωτιές. Για την ακρίβεια, δεν γνωρίζουμε καν πώς ξεκινούν αυτές.

Το κεντρικό κράτος δίνει την ευθύνη των δρόμων στους δήμους, χωρίς όμως την ελευθερία να ασκήσουν τα δέοντα για το πώς δεν θα καταστρέφονται.