«Και ο άγιος αντιπολίτευση θέλει». Οι θεσμικές εκτροπές του παρελθόντος φρέναραν από μια συγκροτημένη αντιπολίτευση, από τη Δικαιοσύνη που έκανε το καθήκον της, και ΜΜΕ που είχαν φωνή.
Πως το άρθρο 74 του Συντάγματος πάει διά της πλαγίας στον κάλαθο των αχρήστων, η καλή νομοθέτηση περίπατο και όλοι ψάχνουμε τι στην ευχή ψηφίστηκε.
«Το κεντρικό κράτος δεν είναι η λύση, αλλά είναι το πρόβλημα».
Το σκανδαλώδες άρθρο 109, που στα μουλωχτά εμβόλισε ο κ. Φλωρίδης για την συνεπιμέλεια δεν ετέθη ποτέ προς διαβούλευση.
Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο: η βαθιά περιφρόνηση της κυβέρνησης στο δίκαιο και στους θεσμούς ή το επικοινωνιακό παίγνιο με το οποίο καλύπτεται η περιφρόνηση.
Γιατί έπρεπε ειδικώς για τη συνεπιμέλεια να περάσει ειδική κατεπείγουσα διάταξη;
Κάθε λαϊκισμός λειτουργεί σαν μαύρη τρύπα στο πολιτικό σύστημα, που ελκύει όλα όσα περιστρέφονται γύρω του.
Τα συστήματα ελέγχου –και στην πολιτική– έχουν ένα εύρος λειτουργίας. Είναι φτιαγμένα για να αντιδρούν σε μικρές παρεκκλίσεις από το φυσιολογικό.
Η Δύση λόγω εξωγενών παραγόντων βρίσκεται σε κρίση και σε υποχώρηση λόγω Τραμπ.
Αν ένας «ακραία εγωλάτρης, επικίνδυνα τυχοδιώκτης, εφιαλτικά απαίδευτος, τερατωδώς ανιστόρητος» έγινε πλανητάρχης, γιατί να μην ελπίζει κάθε πρόσωπο που, για διάφορους λόγους, τυφλώνεται από τα φώτα της δημοσιότητας;
Δεν γνωρίζουμε σε τι μπορεί να εξελιχθεί η κ. Καρυστιανού. Από αυτήν τη συνέντευξη δεν έδειξε να έχει λαμπρό μέλλον στην πολιτική.
Ο λαϊκισμός δεν είναι μόνο εύπεπτος, παράγεται με ελάχιστα (πνευματικά) μέσα και με μεγάλη ευκολία.
Η Αριστερά, που δεν φώναξε για την σφαγή των συντρόφων της, θα διαμαρτυρηθεί τώρα για το μακελειό που γίνεται στο Ιράν;
Η διακυβερνησιμότητα δεν εξαρτάται μόνο από την κοινοβουλευτική σταθερότητα, που προς το παρόν είναι δεδομένη.
Ο πολιτισμός είναι ο αέναος αγώνας ενάντια στη φύση μας.
Το σύνδρομο της ύβρεως «είναι αρρώστια της θέσης, όσο και του ατόμου».
Κατά κανόνα τα κόμματα διαμαρτυρίας δεν βελτιώνουν τη δημοκρατία, τη βλάπτουν.
«Ο θείος που κάθεται με τη νεολαία» χωρίς το χιούμορ του Τζίμι Πανούση.
Όσα κάνει ο Τραμπ στην Βενεζουέλα δεν φαίνεται να ακολουθούν κάποιο σχέδιο. Ούτε καν για τη μορφή της διακυβέρνησης.
Σε μια χώρα με κατακερματισμό ιδιοκτησίας η μόνη βιώσιμη μείωση του κόστους παραγωγής είναι η συνένωση δυνάμεων, οι συνεταιρισμοί αγροτών.
