Η «τάξη» που θέσπισαν όλες οι κυβερνήσεις, και πολύ περισσότερο τούτη εδώ, είναι να χρησιμοποιούν το Κοινοβούλιο ως ορντινάντσα της εκτελεστικής εξουσίας.
Η ροπή προς την άσκοπη τοξικότητα βρίσκει ευεπίφορο έδαφος για να φουντώσει.
Υπάρχει κάποια μελέτη που να προβλέπει, έστω χονδρικώς, πώς θα λειτουργήσει η συγχώνευση του ΟΠΕΚΕΠΕ με την ΑΑΔΕ;
Υπάρχουν δύο σοβαρά ελλείμματα αυτοκριτικής στην Ιθάκη του κ. Τσίπρα, για τα μεγαλύτερα κρίματα της πολιτικής του πορείας.
Μετά πέντε χρόνια ολιγωρίας, φτάσαμε να δικαιώνεται το σύνθημα «με (παράνομους) αγώνες κατακτάμε τα δικαιώματά μας».
Η κυβέρνηση, προκειμένου να δείξει «αποφασιστικότητα», τελικώς γελοιοποιεί τη νομιμότητα.
Ενώ το ΠΑΣΟΚ επεξεργάζεται θέσεις επί παντός δείχνει να μην έχει αφήγημα, ο κ. Τσίπρας χωρίς επεξεργασία θέσεων μοιάζει να έχει αφήγημα.
Κατόπιν μπλόκων, η κυβέρνηση καλεί τον αγροτικό κόσμο σε διάλογο. Τώρα; Τι να συζητήσουν και σε ποια βάση αξιοπιστίας;
Στην Ελλάδα, το 98,9% των εμπορευμάτων μεταφέρεται οδικώς και μόνο 1,1% με τρένα. Στην Ευρώπη οι σιδηροδρομικές μεταφορές φτάνουν στο 17%-18%.
Οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν τα τρία τέταρτα των Ελλήνων στις πόλεις δεν έπεσαν από τον ουρανό, ούτε ήταν γραφτό να είναι τέτοιες.
Ο –αυτοπροσδιοριζόμενος με ένα «νι»– Γιά(ν)νης θεώρησε προσβλητικό τον όρο «κουπόνια» που χρησιμοποίησε ο κ. Τσίπρας.
Ποιος δεν συμμεριζόταν, αυτό που γράφει ο κ. Τσίπρας ότι «για μερικούς συντρόφους μου είχα πάντα την απορία αν αντιλαμβάνονταν έστω και στοιχειωδώς την πραγματικότητα».
Την ώρα που το πολιτικό σύστημα κουβεντιάζει για το 2027, είναι ξεκομμένο από τις ανάγκες του 2025. Η κοινωνία είναι αλλού.
Δικαίως ή αδίκως, εμπεδώνεται η πεποίθηση του ελληνικού λαού ότι η Νέα Δημοκρατία κάνει τα πάντα για να κουκουλώσει το σκάνδαλο.
Η Ρωσία χάνει το σχεδόν μονοπωλιακό πλεονέκτημα που είχε στις ενεργειακές αγορές της Ευρώπης.
Αυτό όμως που πρέπει να μας απασχολήσει είναι η μηχανική της αλλαγής του ενεργειακού μας δόγματος. Εγινε και αυτή ασυζητητί.
Αυτό όμως που πρέπει να μας απασχολήσει είναι η μηχανική της αλλαγής του ενεργειακού μας δόγματος. Εγινε και αυτή ασυζητητί.
Η δουλειά των πολιτικών, σε ένα τόσο ρευστό περιβάλλον, είναι να κάνουν κάθε μετάβαση όσο πιο «γλυκιά» γίνεται.
Η κυβέρνηση και περισσότερο το Μέγαρο Μαξίμου, συγκεντρώνει όλο και περισσότερες αρμοδιότητες, αλλά όταν γίνεται η στραβή, η «επιτελικότητα» εξαφανίζεται από τη σκηνή.
Ο χλευασμός προς τις εξεταστικές επιτροπές είναι ανάγλυφος σε όσα απαντούν και κυρίως δεν απαντούν όσοι μάρτυρες καταθέτουν ενώπιόν τους.
