Εθιμικώς και σιωπηρώς προστέθηκε ένα ακόμη άρθρο στα 30 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

«Επαναστατική πρωτοπορία» του αντιεμβολιαστικού κινήματος είναι η Ακροδεξιά, αλλά αδυνατεί να συνενώσει τα κομμάτια του για πολλούς (και πέραν της απεχθούς ιστορίας της) λόγους.

Η Αριστερά χρειάζεται ένα καινούργιο «αφήγημα» για να συγκινήσει. Αλλά αυτό προϋποθέτει να εγκαταλείψουν το παραμύθι.

Αν μας δίδαξε κάτι η κρίση, είναι πως οι παλιές βεβαιότητες δεν υπάρχουν πια· ποιος θα φανταζόταν το 2010 τη σύνθεση της επόμενης Βουλής;

Τα τελευταία χρόνια, ο κόσμος μας συρρικνώνεται στα όρια του παρελθόντος. Νέες πολύπλοκες καταστάσεις απλοποιούνται μέχρι στρέβλωσής των, επειδή περιγράφονται με όρους του παρελθόντος.

Τα ίδια και τα ίδια διαβάζουμε αυτές τις ημέρες, περί «απλήρωτης εργασίας», «κατάργησης του 8ώρου», «επιστροφής στον 19ο αιώνα» και «εργασιακού μεσαίωνα».

Στην κοινωνία του θεάματος και οι διαδηλώσεις πρέπει να έχουν θέαμα, για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον αρχισυντακτών και τηλεθεατών.

Πώς θα ζούσαμε αν δεν νομοθετούσε το ελληνικό κράτος ότι «ερασιτέχνης αλιέας είναι το φυσικό πρόσωπο που ασκεί ερασιτεχνική αλιεία»;

Τμήματα ΑΕΙ και νοσοκομεία αδειανά μόνο και μόνο για να ικανοποιούνται τοπικοί παραγοντίσκοι…

Η κρατική αεροπειρατεία που διέταξε ο Αλεξάντερ Λουκασένκο δείχνει ότι οι δικτάτορες δεν είναι απειλή κατά των ανθρώπων μόνο εντός των συνόρων. Μπορούν να είναι απειλή και στην Αθήνα.

Εκτός από τα δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων, υπάρχουν και τα δικαιώματα εκείνων που τους πληρώνουν.

Ποια ακριβώς μπορεί να είναι η αίσθηση απειλής, όταν μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει;

Το ««Ελλάδα +» είναι ένα βήμα μπροστά. Δεν είναι τέλειο, ούτε πλήρες. Οπως όλα τα προγράμματα αποτελεί πρόταση προς συζήτηση…

Εκεί, «στου φεγγαριού τη χάση» συγκρούονται τα οράματα της Αριστεράς με την πραγματικότητα των εργαζομένων που λέει ότι υπερασπίζεται.

Το να δηλώσει ένας πολιτικός ότι ο αντίπαλος σε κάποιο θέμα είχε δίκιο, αποτελεί πρόοδο για τη χώρα.

Στην εποχή των social media υπάρχουν πράγματα που γίνονται αλλά δεν πρέπει να λέγονται και υπάρχουν πράγματα που δεν γίνεται να λέγονται.

«Σοσιαλισμός είναι όταν η αγάπη για τους εργαζομένους έρχεται πρώτο. Αριστερισμός είναι όταν το μίσος για τις επιχειρήσεις έρχεται πρώτο».

Στην πανευρωπαϊκή συζήτηση για το Ταμείο Ανασυγκρότησης δεν θα ήταν κακή ιδέα να θεσπίσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ένα «μέτρο ορμπανοποίησης» των χωρών και να διανείμει τα λεφτά αναλόγως.

Μυστήριαι αι βουλαί του κυρίου Μαυρουδή Βορίδη αλλά μια τέτοια τράπεζα θεμάτων είναι ο καλύτερος τρόπος ένταξης των αλλοδαπών στην ελληνική πραγματικότητα.

Το αποκαλυπτικό και με πολλά ντοκουμέντα ρεπορτάζ της «Αυγής», όχι μόνο δεν αποδεικνύει ότι ο κ. Φουρθιώτης ήταν «αγαπημένο παιδί του Μαξίμου», αλλά δείχνει το ακριβώς αντίθετο.