Η ΟΕΝΓΕ κάνει μεγαλύτερη ζημιά από τον κ. Τσιτσιπά όχι μόνο γιατί είναι μεγάλοι άνθρωποι και μορφωμένοι, αλλά και διότι ουδείς θα τηλεφωνήσει σε κάποιον αθλητή να τον ρωτήσει εάν πρέπει να κάνει το εμβόλιο.

Το άκρον άωτον του παραλόγου. Η Ομοσπονδία Νοσοκομειακών Γιατρών (ΟΕΝΓΕ) κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού των υγειονομικών διότι -λέει- η Πολιτεία δεν ενημέρωσε επαρκώς τους … γιατρούς.

Δεν γνωρίζουμε –και δεν θα μάθουμε πριν γίνει ενδελεχής μελέτη– αλλά μπορούμε να θεωρούμε σίγουρο ότι το μοντέλο των εκκενώσεων εφαρμόστηκε καθ’ υπερβολήν.

Δουλειά της αντιπολίτευσης είναι να αντιπολιτεύεται, αλλά δουλειά της σοβαρής αντιπολίτευσης είναι να επιλέγει και το πεδίο αντιπολίτευσης.

Το ΚΙΝΑΛ εμφανίζεται να χτυπάει μια στο καρφί και μια στο πέταλο και αφετέρου ο κ. Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να βγάλει οφσάιντ την κ. Γεννηματά.

Οι θύμησες από την τραγωδία στο Μάτι είναι νωπές και σίγουρα έπαιξαν βαρύνοντα ρόλο στην επιχείρηση αντιμετώπισης των φετινών πυρκαγιών.

H φαντασία του ανθρώπου είναι απεριόριστη, το ίδιο και η βλακεία. Συνεπώς η συνωμοσιολογία βρίσκει πάντα διεξόδους.

Μετά το Μάτι μετράμε (και φοβόμαστε) τις δασικές πυρκαγιές αλλιώς: με νεκρούς και όχι με καμένα στρέμματα και σπίτια.

Καύσωνες, χιονιάδες, πλημμύρες κ.ά. μπαίνουν στην ημερήσια διάταξη. Χρειάζεται συνολική στρατηγική αντί για μπαλώματα με αεργίες μόνο στο Δημόσιο.

Η δομή του Μέσου καθοδηγεί τον λαϊκισμό του πλήθους. Μόνο (εισαγόμενα) συνθήματα του στυλ #NotMyPresident χωρούν σε ένα tweet και γίνονται δημοφιλή.

«Τι κάνουμε τώρα;». Τι προτείνουν οι αρνητές κάθε σχεδίου για την Κύπρο; Να κάνουμε τη μούρη του Ερντογάν κρέας με απανωτά ψηφίσματα του ΟΗΕ;

Εθιμικώς και σιωπηρώς προστέθηκε ένα ακόμη άρθρο στα 30 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

«Επαναστατική πρωτοπορία» του αντιεμβολιαστικού κινήματος είναι η Ακροδεξιά, αλλά αδυνατεί να συνενώσει τα κομμάτια του για πολλούς (και πέραν της απεχθούς ιστορίας της) λόγους.

Η Αριστερά χρειάζεται ένα καινούργιο «αφήγημα» για να συγκινήσει. Αλλά αυτό προϋποθέτει να εγκαταλείψουν το παραμύθι.

Αν μας δίδαξε κάτι η κρίση, είναι πως οι παλιές βεβαιότητες δεν υπάρχουν πια· ποιος θα φανταζόταν το 2010 τη σύνθεση της επόμενης Βουλής;

Τα τελευταία χρόνια, ο κόσμος μας συρρικνώνεται στα όρια του παρελθόντος. Νέες πολύπλοκες καταστάσεις απλοποιούνται μέχρι στρέβλωσής των, επειδή περιγράφονται με όρους του παρελθόντος.

Τα ίδια και τα ίδια διαβάζουμε αυτές τις ημέρες, περί «απλήρωτης εργασίας», «κατάργησης του 8ώρου», «επιστροφής στον 19ο αιώνα» και «εργασιακού μεσαίωνα».

Στην κοινωνία του θεάματος και οι διαδηλώσεις πρέπει να έχουν θέαμα, για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον αρχισυντακτών και τηλεθεατών.

Πώς θα ζούσαμε αν δεν νομοθετούσε το ελληνικό κράτος ότι «ερασιτέχνης αλιέας είναι το φυσικό πρόσωπο που ασκεί ερασιτεχνική αλιεία»;

Τμήματα ΑΕΙ και νοσοκομεία αδειανά μόνο και μόνο για να ικανοποιούνται τοπικοί παραγοντίσκοι…