Το «αίμα, τιμή κ.λπ» είναι προϊόν χρόνιων διδαχών και πολιτικών αποφάσεων που λογόκριναν ολόκληρες περιοχές της ιστορικής γνώσης στο όνομα της «ευαισθησίας» κάποιων που όρισαν εαυτούς ως «εκπροσώπους της κοινωνίας».

Αυτό που προτάσσεται τώρα και –για να πούμε την αλήθεια–αυτό που ρωτούν όλοι είναι με ποιον θα συνεργαστεί το ΚΙΝΑΛ την επόμενη ημέρα.

Κάποιοι στη Δεξιά ξεσυνερίζονται εκείνα τα χαζά παιδιά, που μουντζουρώνουν τους τοίχους γράφοντας συνθήματα του στυλ «Βάρκιζα τέλος».

Η αντιπολιτευτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι του καραγκιόζη: «Μονά κερδίζω, ζυγά χάνεις».

Το πρόβλημα των πολλών θανάτων στις εντατικές προϋπήρχε της πανδημίας.

Η κολοκυθιά θα συνεχιστεί, με επίσημη σφραγίδα του κράτους. Στο επόμενο κορωνοπάρτι κάποιος θα πει, «στις παρελάσεις με χιλιάδες δεν κολλάει, στο πάρτι που ήταν 50 άτομα κολλάει;».

Ο ΣΥΡΙΖΑ καταψηφίζει τη συμφωνία και γιατί δεν αναφέρεται σε στρατιωτική συνδρομή εκτός της επικράτειας των δύο χωρών και για το αντίθετο.

Στα πολύπλοκα κοινωνικά θέματα η κυβέρνηση έχει μία μόνο, απλοϊκή απάντηση. Αντί να χαράξει σύνθετη στρατηγική, όπως επιτάσσουν οι ανάγκες των καιρών, αυστηροποιεί τις ποινές.

Οσα θλιβερά ζούμε χουν κάποια αγωνιστική προϊστορία. Προ των καταλήψεων των ΕΠΑΛ στη Θεσσαλονίκη από τους ναζιστές υπήρξαν οι ετήσιες αγωνιστικές καταλήψεις.

Συναίνεση α λα ελληνικά είναι το ανέκδοτο που λέει ότι οι πολιτικοί αρχηγοί θα πουν τα χειρότερα προεκλογικώς για να συνεργαστούν αρμονικότατα μετεκλογικώς.

Με εξαίρεση τους εθνοθορυβοποιούς, όπως είναι ο κ. Σαμαράς –ο οποίος, σημειωτέον, τότε δεν είχε κανένα αξίωμα– η Ν.Δ. διά του αρχηγού της στήριξε το σχέδιο Ανάν.

Διαβάζοντας την παρέμβαση 160 παραγόντων της δημόσιας ζωής για τον πολιτικό γάμο ατόμων του ιδίου φύλου (που δεν είναι 160, διότι πολλοί δήλωσαν ότι δεν την υπέγραψαν) το μόνο που μπορούμε να θαυμάσουμε είναι η ασυναρτησία της.  

Να θυμόμαστε πάντα ότι σ’ αυτή τη χώρα και η παλαβή Δεξιά έχει πολλά ποδάρια.

Η αναζήτηση σκοπιμοτήτων για να εξηγηθεί η πολιτική πραγματικότητα είναι μια εύκολη, τεμπέλικη πρακτική, αλλά…

Αν στόχος είναι «να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα» η «Νέα Αρχή» του ΣΥΡΙΖΑ μάς πάει πίσω στο 1981.

Το εντυπωσιακό στη θητεία αυτής της κυβέρνησης είναι ότι αμέσως μετά τις εκλογές τον Ιούλιο του 2019 συζητάμε πότε θα γίνουν οι επόμενες.

Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι τα πεντάχρονα που μετέχουν της ελληνικής παιδείας, αλλά αν υπάρχουν κάποια άλλα που πιθανώς οι γονείς τους δεν τους επιτρέπουν να πάνε στο νηπιαγωγείο ή δεν πάνε για άλλους λόγους.

Ο κ. Μπογδάνος ανήκει μάλλον στην κατηγορία των φανφαρόνων της πολιτικής, οι οποίοι επειδή δεν έχουν επεξεργασμένη άποψη, πετούν στον δημόσιο διάλογο όποια χοντροκοπιά μπορεί να κάνει εντύπωση.

Τα πεντάχρονα που μετέχουν της ελληνικής παιδείας δημιουργούν «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» στην Αθήνα;

Όλοι οι αρχηγοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπολογίζουν ή εξορκίζουν τις πρόωρες εκλογές, αλλά ποτέ κανείς δεν έδωσε ημερομηνία.