Είναι κάτι τύποι που τα τελευταία χρόνια έβγαζαν το μεροκάματο της δημοσιότητας κινδυνολογώντας.

Γίναμε δεκτοί γιατί η κλασική Ελλάδα ήταν κεντρικός πυλώνας της ευρωπαϊκής ιδέας, επειδή επίσης η συμμετοχή μας θα συνέβαλλε στην ενίσχυση της πολιτικής σταθερότητας και, τέλος, επειδή η Κομισιόν πίστεψε ότι η οικονομία μας ήταν πολύ μικρή για να έχει μεγάλο αντίκτυπο.

Το μόνο που μπορεί να ελπίζει η Τουρκία είναι να αποδειχθεί ο κ. Ερτογάν Καραμανλής, παρά το γεγονός ότι μοιάζει με Ανδρέα…

Το σχέδιο του Γ.Γ. του ΟΗΕ για την επίλυση του Κυπριακού δεν είναι καλό. Ούτε για τους Ελληνοκύπριους, ούτε για τους Τουρκοκύπριους.

Ας υποθέσουμε ότι οι προσπάθειες της γείτονος αποδίδουν και στο μέλλον γίνεται μια κατ’ ουσίαν ευρωπαϊκή χώρα. Τότε γιατί η Τουρκία να μην χωρά στην Ευρώπη;

Όσοι ακολουθούν την αδιάλλακτη γραμμή δεν πρόκειται να δεχθούν κανένα σχέδιο, ούτε τωρινό ούτε μελλοντικό. Απλώς πιστεύουν πως «πάλι με χρόνια με καιρούς…»

Ο κ. Παπαθεμελής έκανε μια νέα σχολή στην επιστήμη των διεθνών σχέσεων (δίπλα στις κλασσικές του ρεαλισμού και του φιλελευθερισμού ή τις νεώτερες: δομισμός, αναστοχαστική): την «σχολή της βαρβατίλας».

Δημιουργήθηκε μια διεθνολογική φούσκα η οποία εκτός από ακριβή είναι πολλές φορές κι επικίνδυνη. Γιατί ο απλός κόσμος άκουσε από την συντεχνία των αναλυτών τόσες φορές το «λύκος στα πρόβατα», που άρχισε να θεωρεί τον λύκο μυθολογικό κατασκεύασμα…

To κυπριακό είναι δύσκολο θέμα. Έχει τόση ιστορία πίσω του, τόσες συμφωνίες, τόσα ψηφίσματα, τόσα δάκρυα, τόσες ελπίδες και τόσες διαψεύσεις ώστε πρέπει να θαυμάζει κανείς εκείνους που το κατέχουν σε τόσο βάθος ώστε μπορούν να τοποθετηθούν ρίχνοντας έστω μια φευγαλέα ματιά στις 157 σελίδες του σχεδίου Ανάν.

…για το Κυπριακό και τα εθνικά μας θέματα.

Όλοι εκείνοι οι οποίοι ορθώς ισχυρίζονται «ότι η Τουρκία δεν είναι Βέλγιο για να τα βρούμε» αντιτίθεται μετά βδελυγμίας και στην προοπτική να γίνει η Τουρκία … Βέλγιο.

Δεν γνωρίζω αν είναι λάθος ή σωστή κίνηση η υποψηφιότητα για τη συνδιοργάνωση του «2008». Επιχειρήματα σοβαρά ακούγονται εκατέρωθεν. Επιχειρήματα γελοία επίσης ακούγονται εκατέρωθεν. Το επιχείρημα όμως ότι μια δράκα χουλιγκάνων μπορεί να ορίζει αν και πού πρέπει να περπατήσει ο Έλλην υπουργός Εξωτερικών, αν πρέπει η όχι να γίνει μια διεθνής διοργάνωση είναι μακράν του γελοίου. Είναι επικίνδυνη.

Υπάρχουν πολλοί που σπεκουλάρουν με τον διχασμό γιατί είναι πιο ευπώλητος από τη συμφιλίωση. Η σπέκουλα, όπως και η ηλιθιότητα, όπως και ο χουλιγκανισμός, όπως και η ανθρωπιά, επίσης δεν γνωρίζει σύνορα…

Δεν πάει πολύς καιρός που ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γιώργος Καρατζαφέρης εκφώνησε μια ομιλία που συνεπήρε τους εκατοντάδες θεατές του. «Έχω ένα όνειρο», είπε.

Με δεδομένη λοιπόν τη γεωγραφία το ερώτημα που προκύπτει είναι: ποια ακριβώς Τουρκία θα επιθυμούσαμε να έχουμε δίπλα μας; Σ’ αυτό δεν έχουμε κοινή απάντηση, αλλά μια μεγάλη συζήτηση που γίνεται μέσα στα κόμματα, παρά μεταξύ των κομμάτων.

Το κρυφό καμάρι της κυβέρνησης μοιάζει να είναι οι τραπεζικές συναλλαγές του καθεστώτος Μιλόσεβιτς κατά την διάρκεια του Γιουγκοσλαβικού εμφύλιου.

Πρόβλημα υπάρχει όταν άλλα να ποιεί το υπουργείο Εξωτερικών και άλλα να περιμένει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Όταν η κυβέρνηση, που εκπροσωπεί τη χώρα διεθνώς, εμφανίζεται με δύο (τουλάχιστον) γραμμές.

Το θέμα δεν είναι αν πρέπει να μάθουμε την ιστορία μας. Πρέπει να την μάθουμε σε βάθος και χωρίς άγχος. Το ζήτημα είναι αφού την μάθουμε τι θα την κάνουμε; Οδηγό για το μέλλον ή παρωπίδες για το παρόν;

Η αλήθεια είναι πως προσεγγίζουμε τα θέματα εξωτερικής πολιτικής με εξαιρετικά συναισθηματικούς όρους.

Σε μια χώρα που (όπως ορθώς προέβλεψε ο π. πρωθυπουργός κ. Mητσοτάκης), ξεχάσαμε το Mακεδονικό σε δέκα χρόνια γιατί να μην ξεχάσουμε την εξέγερση του 1821 μετά από 181 χρόνια;