Η Βουλή καλείται να αποφασίσει αν και κατά πόσον το ρουσφέτι –που ευσχήμως βαφτίστηκε «παρέμβαση στη δημόσια διοίκηση»– είναι μέρος του έργου των βουλευτών.

Η τοξικότητα παράγεται είτε από θεωρίες συνωμοσίας, που εκ της φύσεώς τους ούτε μπορούν να επιβεβαιωθούν ούτε να διαψευστούν, είτε από δίκες προθέσεων οι οποίες έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά.

Οι βουλευτές της ΝΔ που υποστήριξαν θερμώς θεσμικές παρεκτροπές της κυβέρνησης (υποκλοπές κ.λπ.), ξεσηκώθηκαν κατά της πρότασης του πρωθυπουργού για το μερικό ασυμβίβαστο βουλευτή – υπουργού.

Το πολιτικό σύστημα επιστρέφει στις εποχές της θλιβερής κανονικότητας, τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου προειδοποιούσε ότι «θα μας πάρουν με τις πέτρες».

Πως κάποιες χώρες αποφεύγουν τη χρεοκοπία και πως εμείς χτίζουμε μια καινούργια.

Το πελατειακό κράτος, ακόμη και αν δεν αποσκοπεί στον απευθείας πλουτισμό των πολιτικών, κόβει τα πόδια της οικονομίας.

Σε μια ευνομούμενη δημοκρατία, το πολιτικό σύστημα πρέπει να είναι διαρκώς «όμηρος» της Δικαιοσύνης.

Από τα 63 μέλη της κυβέρνησης μόνο οι 16 είναι εξωκοινοβουλευτικοί.

Τα «δίκαια αιτήματα των πολιτών», για τους οποίους –τι να κάνουν;– οι φουκαράδες βουλευτές αναγκάζονται να ασκούν πίεση στη δημόσια διοίκηση.

Μια κοινοβουλευτική επιτροπή ελέγχει αν υπάρχουν ενδείξεις συμμετοχής των πολιτικών προσώπων σε ένα σκάνδαλο. Και στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ οι ενδείξεις είναι πολλές και ηχογραφημένες.

Στα σκαλοπάτια της πρεσβείας σφάζονται παλικάρια και ο φιλοαμερικανισμός έχει γίνει πια γκροτέσκο· αφήστε, δε, το γεγονός ότι εκδηλώνεται για τη χειρότερη εκδοχή των ΗΠΑ.

Το μόνο που μας λείπει, σε ένα τόσο φορτισμένο συναισθηματικώς θέμα όπως είναι το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, είναι επιπλέον θεωρίες συνωμοσίας, έστω με αντίστροφο πρόσημο.

Δυστυχώς στην πολιτική, όπως και στη ζωή, η συναίνεση είναι σαν την εμπιστοσύνη. Δεν παραδίδεται, κερδίζεται.

Πως το άρθρο 74 του Συντάγματος πάει διά της πλαγίας στον κάλαθο των αχρήστων, η καλή νομοθέτηση περίπατο και όλοι ψάχνουμε τι στην ευχή ψηφίστηκε.

Το σκανδαλώδες άρθρο 109, που στα μουλωχτά εμβόλισε ο κ. Φλωρίδης για την συνεπιμέλεια δεν ετέθη ποτέ προς διαβούλευση.

Δεν ξέρουμε τι είναι χειρότερο: η βαθιά περιφρόνηση της κυβέρνησης στο δίκαιο και στους θεσμούς ή το επικοινωνιακό παίγνιο με το οποίο καλύπτεται η περιφρόνηση.

Γιατί έπρεπε ειδικώς για τη συνεπιμέλεια να περάσει ειδική κατεπείγουσα διάταξη;

Η μεταφορά της διαφθοράς από τα κάτω προς τα πάνω επωάζει κοινωνικές εκρήξεις, κατά πολύ μεγαλύτερες απ’ όσο κάποιο βήμα εκσυγχρονισμού, που όμως πλήττει οριζοντίως τις κοινωνικές ομάδες.

Η «τάξη» που θέσπισαν όλες οι κυβερνήσεις, και πολύ περισσότερο τούτη εδώ, είναι να χρησιμοποιούν το Κοινοβούλιο ως ορντινάντσα της εκτελεστικής εξουσίας.

Υπάρχει κάποια μελέτη που να προβλέπει, έστω χονδρικώς, πώς θα λειτουργήσει η συγχώνευση του ΟΠΕΚΕΠΕ με την ΑΑΔΕ;