Η νυχτερινή σύλληψη του κ. Πέτρου Τατσόπουλου αναδεικνύει (για μία ακόμη φορά) όλες τις παθογένειες του νομικού και δικαστικού συστήματος ειδικώς σε ό,τι αφορά την εκφορά του λόγου.

Στη χώρα που αμέλησε παντελώς για την αισθητική των ιδιωτικών κτιρίων, με αποτέλεσμα μια θάλασσα μπετόν και ακαλαίσθητων πολυκατοικιών, κάθε δημόσια παρέμβαση στον αστικό ιστό υφίσταται οξεία κριτική.

Σχηματοποιείται και η θεωρία του αυταρχισμού: αμφισβητείται η ανάγκη ύπαρξης Ανεξάρτητων Αρχών· δικαιολογείται το «απόρρητο» υπό οποιεσδήποτε συνθήκες· προτείνονται προληπτικές υποκλοπές για λόγους διαφθοράς.

Επιβιώνουν σαν ίζημα στην πολιτική σκέψη. Και διαχέονται. Τον τελευταίο καιρό ανακαλύφθηκαν πολλοί «χαφιέδες του ΣΥΡΙΖΑ» ανάμεσα στους «μενουμευρωπαίους».

Το πρόβλημα είναι ότι το δικαστικό σύστημα είναι χύμα στο κύμα.

The most important question of all is this: Which Europe do we want and which Europe are we moving toward?

Η παραδοχή από τον ΣΥΡΙΖΑ για την «νεκρή Μαρία» ότι «τόσα ξέραμε, τόσα είπαμε» θα ήταν ευεργετική και για τον ίδιο και για τον δημόσιο διάλογο.

Το «Μένουμε Ευρώπη» είναι μια επέτειος σαν του Πολυτεχνείου ή μήπως είναι ένα διαρκές αίτημα για τον εκσυγχρονισμό της χώρας;

Το βασικό της πρόβλημα της Αριστεράς είναι ότι ποντάρει διαρκώς στις σπάνιες (εξ ου και ακραίες) καταστάσεις χαρίζοντας σε άλλους τη διαρκή κανονικότητα. Και, όπως είναι φυσικό, χάνει.

Η γνωμάτευση του κ. Ντογιάκου συγκρούεται με το Σύνταγμα, αλλά πρωτίστως με τη λογική. Ακόμη και με τη νεφελώδη λογική του νέου νόμου.

Η «Χρυσή Αυγή» δεν λειτούργησε από γεννησιμιού της ως απλό νεοναζιστικό κόμμα, αλλά ως συμμορία του κοινού ποινικού δικαίου.

Βεβαίως, θα είναι σαν να κλέβουμε εκκλησία αν συγκρίνουμε τον Κωνσταντίνο με τους σημερινούς, αλλά θα συμφωνήσουμε πως υπήρξαν κάποιοι βασιλείς που ήταν καλύτεροι από κάποιους πρωθυπουργούς και αντιστρόφως.

Ο έκπτωτος μονάρχης αμφισβητούσε τον πυρήνα του δημοκρατικού πολιτεύματος, που θέλει όλους τους πολίτες ίσους με ίδιες υποχρεώσεις.

Ο συγχωρεμένος αμφισβήτησε την Δημοκρατία δι’ έργων και την αμφισβητούσε διαρκώς διά παραλείψεών του.

The ousted king discussed a plot “to assassinate Karamanlis and to overthrow the democratic regime through a military coup” in the period 1975-1979.

Η κηδεία μπορεί να ήταν (όπως ορθώς ανακοίνωσε η κυβέρνηση) ιδιωτική υπόθεση της φαμίλιας των εστεμμένων, αλλά ο κόσμος που θα συγκεντρωνόταν είναι θέμα δημόσιας ασφάλειας.

Η Δημοκρατία κινδυνεύει παντού και διαρκώς.

Υπάρχει ο φόβος που εκφράζεται διά της σιωπής και ο φόβος που εκδηλώνεται με φωνασκίες.

Οι μνήμες από την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τα τραύματα, οδηγούν πολλούς να κλείνουν τα μάτια στα κακώς κείμενα της κυβέρνησης.

Μόνο στην Ελλάδα απειλούνται δημόσιοι λειτουργοί που ανταποκρίνονται στο κυβερνητικό κάλεσμα «όλα στο φως».