Κάθε φορά που οι εφημερίδες δημοσίευαν ένα από τα μακροσκελή παραληρήματα της οργάνωσης «17 Νοέμβρη» η κυκλοφορία τους εκτινασσόταν στα ύψη.
Μπορεί μεν η Ελλάδα να μην είναι ο παράδεισος να ζει και να εργάζεται κάποιος που γίνεται μετανάστης αλλά είναι ένας τόπος πολύ υποφερτός, ανεκτικός (παρά τα λίγα κρούσματα ανεγκέφαλων ρατσιστών), ένας τόπος που τελικά αγκάλιασε τους ξένους. Κι αυτό είναι κάτι για το οποίο πρέπει να υπερηφανευόμαστε.
Διακόσιες σαράντα τέσσερις (244) αναφορές πολιτών -ρεκόρ καταγγελιών- έφτασαν στα χέρια του Συνηγόρου του Πολίτη για την λειτουργία (ή καλύτερα: την μακάρια ραθυμία) του «Διαπανεπιστημιακού Κέντρου Αναγνώρισης Τίτλων Σπουδών Αλλοδαπής» (ΔΙΚΑΤΣΑ).
Η αλήθεια είναι πως όλοι θυμόμαστε την Ευρώπη μόνο όταν ταλαιπωρούμαστε και ποτέ όταν ταλαιπωρούμε. Οι ταξιτζήδες σκέφτονται «ευρωπαϊκά» για το παράνομο παρκάρισμα, αλλά «ελληνικά» για τους λεωφορειόδρομους.
ο «Θεός των Παραθύρων» είναι μεγάλος! Είτε με Τζένη Χειλουδάκη, είτε με Γιούλη Μπάρκα, είτε με «17 Νοέμβρη», ποτέ -μα ποτέ!- δεν μένουν χωρίς δουλειά…
Ποιες εφημερίδες θέλουμε;
μεταδίδονται μεταμεσονύκτια τα παιγνίδια της κλειδαρότρυπας.». «Καλά το “Μπιγκ Μπράδερ” τους ενόχλησε; Δεν βλέπουν τη Σούλα, τη Μπούλα και τη Μαρία που κάνουν τα χειρότερα;
Με δεδομένη λοιπόν τη γεωγραφία το ερώτημα που προκύπτει είναι: ποια ακριβώς Τουρκία θα επιθυμούσαμε να έχουμε δίπλα μας; Σ’ αυτό δεν έχουμε κοινή απάντηση, αλλά μια μεγάλη συζήτηση που γίνεται μέσα στα κόμματα, παρά μεταξύ των κομμάτων.
Πολλοί κακολογούν τους «παραθυράρχες» των καναλιών ότι ευτελίζουν σοβαρά θέματα διανθίζοντας τα πάνελ των προσκεκλημένων με ανθρώπους του θεάματος, για να πετύχουν υψηλές θεαματικότητες. Το φαινόμενο αυτό θα ήταν ένα από τα πολλά εκφυλιστικά που χαρακτηρίζουν την τηλεόραση αν δεν υπήρχε και σε άλλες μορφές του δημοσίου διαλόγου, όπως στις ημερίδες, στις συζητήσεις, στις παρουσιάσεις βιβλίων.
Δύο ισχυρότατα πλήγματα δέχθηκε η φιλοσοφία της ελεύθερης αγοράς τον χρόνο που πέρασε…
Η αλήθεια είναι πως όλο το σύστημα βλέπει την Σοφοκλέους ως Ναό του Τζόγου. Από την κυβέρνηση, που το 2000 πόνταρε τα πολιτικά της ρέστα, μέχρι και τους μικροεπενδυτές, που πόνταραν τις καταθέσεις τους.
O ιταλός υπουργός Aμυνας κ. Αντόνιο Μαρτίνο προέβλεψε ότι «θα υπάρξει τρομοκρατική επίθεση μεγάλης έκτασης … αργά ή γρήγορα». Σα να λέμε ότι «θα βρέξει αργά ή γρήγορα», ή ότι «ο Πάπας θα πεθάνει. Αργά ή γρήγορα.»
Φλέγεται πάλι η Αθήνα. Το μπετό που πλημμυρίζει το λεκανοπέδιο πυρακτώθηκε κι η ανάσα των ανθρώπων έγινε πιο δύσκολη.
Η αλήθεια είναι πως αυτή τη φορά λειτουργήσαμε ψύχραιμα, παρά την φιλότιμη προσπάθεια των καναλιών να ποτίσουν την θερινή ξηρασία των ειδήσεων που αντιμετωπίζουν. Καταλάβαμε ίσως ότι όσο ανόητη κι αν ήταν η διαφήμιση της ΑΤ&Τ, εμείς θα φαινόμασταν πιο ανόητοι αν αρχίζαμε τις εθνεγερτικές δηλώσεις και διαδηλώσεις.
«L’ Effroyable Imposture», ή «Φριχτή απάτη» τιτλοφόρησε ο Τιερί Μεϊσαν το βιβλίο που έκανε ρεκόρ πωλήσεων στη Γαλλία και παρουσιάζει ένα απίθανο σενάριο για την 11η Σεπτεμβρίου.
Το κρυφό καμάρι της κυβέρνησης μοιάζει να είναι οι τραπεζικές συναλλαγές του καθεστώτος Μιλόσεβιτς κατά την διάρκεια του Γιουγκοσλαβικού εμφύλιου.
Μια συνέντευξη με τον πρώην Βρετανό ΥΠΕΞ Ντάγκλας Χέρντ…
Το πρόβλημα της Αριστεράς σήμερα μπορεί να συμπυκνωθεί στο διαζύγιο που έχει πάρει από την πρόοδο.
Εντάξει! Εσωστρέφεια έχουμε όταν ΠΑΣΟΚοι βρίζουν ΠΑΣΟΚους. Όταν ο κ. Λαλιώτης βρίζει τη Νέα Δημοκρατία τι είναι; Εξωστρέφεια;
Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ξέρει ποιος πληρώνει ποιόν, τι και γιατί.
