Πώς νοηματοδοτείται χωρίς να κουρσευτεί η αγανάκτηση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων ολόκληρου του πολιτικού φάσματος;
Η πολιτική είναι η τέχνη ασκείται επί του πραγματικού και όχι του ιδανικού όπως νομίζουν οι 16 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.
Mετά τους φοιτητοπατέρες που ευνούχισαν το φοιτητικό κίνημα, θα αποκτήσουμε και «αμεσοδημοκρατοπατέρες».
Δεν ξέρουμε πώς αποτιμά τη συμμετοχή του στην πολιτική ο κ. Μίκης Θεοδωράκης, όταν συμμετείχε σε μια κυβέρνηση, η οποία έκανε τις περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, ή «ξεπουλήματα» που θα έλεγε με την τωρινή του φρασεολογία.
Τη διαχρονική αποτυχία των δασκάλων και διακόνων του ορθού λόγου πληρώνουμε σήμερα. Το έλλειμμα παιδείας που μάς οδήγησε ώς εδώ και πιστοποιήθηκε προχθές στα Προπύλαια.
Το 2031 θα έχουμε δυο εναλλακτικά σενάρια να συζητήσουμε. Μπορεί να αναρωτιόμαστε γιατί το 2011 δεν κάναμε όσα πρέπει και φτάσαμε στην καταστροφή ή μπορεί να συζητάμε την ελληνική εμπειρία (the Greek experience): πως αλλάζει και σώζεται μια χώρα την οποία πολλοί θεωρούσαν ότι δεν μπορεί να σωθεί
Δεν ξέρουμε αν το κίνημα των «Αγανακτισμένων» είναι ελπιδοφόρο. Για να γίνει παρεμβατικό, πρέπει να γίνει πολιτικό, υπό την έννοια ότι πρέπει να αποκτήσει διαδικασίες, συνελεύσεις με ψηφίσματα κ.λπ.
Κατά των φόρων δεν είναι μόνο οι Ελληνες· είναι και οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί και όσοι τέλος πάντων πληρώνουν (από τους… φόρους τους) μερικά δισεκατομμύρια για να ορθοποδήσει η Ελλάδα.
Οι συζητήσεις για επιστροφή της Ελλάδας στην δραχμή δεν γίνονται στην Ευρώπη. Γίνονται και σε συνέδρια στην Ελλάδα.
Πότε τα ΜΜΕ καταστρατηγούν το τεκμήριο της αθωότητας; Οταν μεταδίδουν -έστω με εικόνα- ότι κάποιος κατηγορείται για βιασμό, ή όταν εκδίδουν την δικαστική απόφαση «ιδού οι δολοφόνοι του 44χρονου στην οδό Ηπείρου»;
O δρόμος προς την καταστροφή είναι στρωμένος με μικρά λάθη.
Από πότε έγιναν τα χρήματά μας προσωπικά δεδομένα τρίτων;
Τι θα λέμε για την κρίση το 2031;
Τι θα λέμε για την κρίση το 2031;
Το πρόβλημα της χώρας πολλά χρόνια τώρα είναι ότι έχει διογκώσει τον δημόσιο τομέα, κάτι που απομυζά πόρους και ανθρώπους από την πραγματική παραγωγή.
Αυτό που ζούμε, είτε στον εικονικό είτε στον πραγματικό χώρο, είναι υπαρκτός μεταμοντερνισμός. Δεν είναι απλώς η απουσία νοήματος, είναι η δοξολογία της απουσίας νοήματος.
Η οικονομία δεν έχει αδιέξοδα. Το οικονομικό πρόβλημα της χώρας θα λυθεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Ολοι θέλουν να σωθεί η οικονομία, αλλά εξόδοις άλλων.
Ο σιωνισμός είναι ο πιο αντιδημοφιλής εθνικισμός στον κόσμο.
Ζούμε σε μια χώρα ο πληθυσμός της οποίας πίστευε ότι η διαρκής άνοδος του βιοτικού επιπέδου -συλλογικά και ατομικά- είναι εξασφαλισμένη, ανεξαρτήτως του παραγωγικού αποτελέσματος.
