Με τις ιδιωτικοποιήσεις δεν πρόκειται να χαθούν θέσεις εργασίας. θα χαθούν θέσεις πληρωμένης αεργίας.
Τώρα φυλλορροούν δύο πράγματα ταυτόχρονα. Το ελληνικό μεταπολεμικό μοντέλο ανάπτυξης και η ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς.
The concept of “rebooting the economy,” as opposition New Democracy leader Antonis Samaras promised at his Zappeio 2 presentation last week, not only contains too much of the past, but also has no future at all.
Πως τα δημόσια Μέσα να διολισθαίνουν στα τετριμμένα προγράμματα με τον ισορροπημένο παραταξιακά, αλλά ξύλινο λόγο.
Στο υπουργείο Εργασίας η ζωή συνεχίζεται σαν να μην υπάρχει κρίση και σαν να μην υπάρχει Μνημόνιο.
«Το πρόσωπο του κατηγορουμένου είναι ιερό» αποφάνθηκαν πολλοί, και έχουν δίκιο. Αλλά σε τι ακριβώς είναι ιερό; Και γιατί τα πρόσωπα κάποιων κατηγορουμένων είναι πιο «ιερά» από άλλα;
Οτιδήποτε δεν περικόπτουμε σήμερα, θα εμφανιστεί αύριο και με τόκο.
Η αστυνόμευση είναι μια ευαίσθητη και δύσκολη υπόθεση. Κυρίως είναι μια υπόθεση εφαρμογής των νόμων και ο χειρότερος τρόπος να γίνει είναι η καταπάτηση αυτών των νόμων.
Για να γυρίσει η πραγματική ανάπτυξη, θέλει δουλειά πολλή. Αλλά αυτό δεν το λέει κανένας…
Το βασικότερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι δεν έχει μάθει να λύνει προβλήματα. Δεν έχει κατανοήσει τον δημοκρατικό κανόνα.
Η δύσκολη ενηλικίωση της χώρας έχει να αντιμετωπίσει κατάματα όλες τις κρυμμένες παθογένειες, μία από τις οποίες ήταν ο υπολανθάνων ρατσισμός.
Αντί να εξειδικευτούν οι ευθύνες των αστυνομικών που άσκησαν υπερβολική βία και να ζητηθεί από την πολιτεία να επιβάλει τα προβλεπόμενα άρχισε η γνωστή αριστερή σπέκουλα διάχυσης των ευθυνών.
Δέκα προτάσεις για την έξοδο από την κρίση, όπως δημοσιεύτηκαν στο protagon.gr.
Ο πολιτικός κλαυθμός για μια ανώνυμη εταιρία ποδοσφαίρου.
Η Βρετανία δηλώνει ότι δεν ενδιαφέρεται να συμμετάσχει σε δεύτερο πρόγραμμα διάσωσης της Ελλάδος. Αλλά σάμπως συμμετείχε στο πρώτο πακέτο διάσωσης για να ενδιαφερθεί για το δεύτερο;
Το μεγάλο πελατειακό κράτος δεν απομυζά μόνο χρήματα από την πραγματική οικονομία. Απομυζά και παραγωγική εργασία.
Το 1978 η βιομηχανία αυτοκινήτων «Κράισλερ» ήταν σαν την Ελλάδα του 2009. Στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Ο μάνατζερ Λι Αϊακόκα θυμάται…
Κάποτε υπήρχαν πολιτικοί που προσέβαλλαν τους αντιπάλους τους όχι με χαρακτηρισμούς, αλλά με πνεύμα.
Στην Ελλάδα το ηθικό δεν είναι κατ’ ανάγκη νόμιμο. Απλώς πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι το νόμιμο είναι και ηθικό.
Πολλοί λένε ότι στην πολιτική και στον έρωτα όλα επιτρέπονται. Αυτό είναι λάθος. Η πολιτική ασκείται πάντα και μόνο στο πλαίσιο του νόμου.
