Οι διαμαρτυρίες της 28ης Οκτωβρίου βρήκαν τον μαγικό τους συμβολισμό. Το έθνος γιόρταζε το «όχι» κατά των εισβολέων Ιταλών, ενώ ο αστερισμός των καθολικώς διαμαρτυρόμενων το μετέφρασε -με διάφορες ιστορικές προσθαφαιρέσεις- σε «όχι» κατά των χρηματοδοτών Γερμανών.

Αν -όπως λέγεται κυνικά- στόχος και των δύο είναι η καρέκλα ο Γ. Παπανδρέου θυσιάζει 19 μήνες (τυπικά) βέβαιης πρωθυπουργίας και ο Α. Σαμαράς 4 μήνες (τυπικά) πιθανής πρωθυπουργίας. Συνεπώς δεν «φταίνε (εξίσου) και οι δύο».

Είναι δύσκολο να ζητήσει κάποιος ψυχραιμία σε μια κατάσταση που τα πάντα στροβιλίζονται, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Πάντα υπάρχουν χειρότερα απ’ αυτά που ζούμε και δυστυχώς τα τελευταία χρόνια τα πετυχαίνουμε όλα.

Δεν αρκεί ο όρκος πίστης στο ευρώ ακόμη και δοθεί από το 100% του πληθυσμού. Πρέπει να αλλάξουν κι όλα τ’ άλλα που κάνουν μια χώρα πραγματικό μέλος του ευρώ.

Ενα από τα βασικά προβλήματα της χώρας είναι ότι ο διάλογος είναι είτε τυπικά είτε οιονεί ποινικοποιημένος.

Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στο σταυροδρόμι της αποδοχής ή απόρριψης του «κουρέματος». Είναι ακόμη στον μονόδρομο της μείωσης των ελλειμμάτων.

Υπό την θολή σκέπη των αγανακτισμένων αρχίζουν και κρύβονται αλλότριες της αγανάκτησης ατζέντες.

Πώς μπορεί να γίνει μια δημοκρατική αναμέτρηση μέσα σ’ αυτό το κλίμα;

Η οικονομική διακυβέρνηση δεν έχει μόνο ένα σκέλος. Δεν είναι μόνο αλληλεγγύη των χωρών-μελών, έχει και τις υποχρεώσεις· επιπλέον αυτών που συμφωνήσαμε στο Μάαστριχτ και δεν τηρήσαμε.

Τα άφθονα δανεικά που εισέρρεαν στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δημιούργησαν την ψευδαίσθηση ότι ο τομέας των εσωτερικών υπηρεσιών μπορεί να διογκώνεται εσαεί χωρίς να χρειάζεται κανείς να παράγει είτε πραγματικά προϊόντα είτε υπηρεσίες προς εξαγωγή.

Τα κομμουνιστικά κόμματα ζουν σε ένα διαρκές «1984».

Σε μια χώρα όπου όποιος περνάει έξω από ένα υπουργείο μπορεί ανεμπόδιστα να το καταλάβει, κάποιοι είδαν στην κατάσχεση του πανό την απόδειξη ότι ζούμε σε «χούντα».

Η τρόικα επιμένει για την κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης ισολογισμών. Λόγω της επιτήρησης οι έλληνες καταναλωτές θα γλιτώσουν δεκάδες ή και εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Το θέμα είναι τι θα κάνουμε εμείς μετά τη συμφωνία. Θα συνεχίσουμε να παράγουμε λιγότερα απ’ όσα καταναλώνουμε, σπαταλώντας εκατομμύρια εργατοώρες καθημερινά στις πλατείες ή θα κοιτάξουμε να ανατάξουμε την οικονομία προς πιο παραγωγική κατεύθυνση;

Η ελληνική κοινωνία δεν ήταν έτοιμη για την κρίση. Οχι μόνο για την οικονομική αλλά για την ολοκληρωτική κατάρρευση ενός μοντέλου που λειτουργούσε διογκούμενο τα τελευταία 60 χρόνια.

Ακόμη και αν τα αδικήματα των πολιτικών δεν παραγράφονται ποτέ, θα προλαβαίνει η Δικαιοσύνη να δικάζει τους υπόπτους εν ζωή; Διότι, με τον ρυθμό που σωρεύονται οι υποθέσεις στα δικαστήρια και με τους ρυθμούς που λειτουργεί η Δικαιοσύνη, η αλλαγή του άρθρου 86 θα είναι δώρον άδωρον.

Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και το πέταγμα μιας πεταλούδας στη Γουλ Στριτ δημιουργεί καταιγίδα στην Ελλάδα, ακριβώς επειδή η χώρα είναι πλήρως εξαρτημένη από τον εξωτερικό δανεισμό.

Μεταρρυθμίσεις που δεν συζητούνται σε βάθος στην κοινωνία, μεταρρυθμίσεις που δεν έχουν πείσει για την αναγκαιότητά τους είναι μεταρρυθμίσεις που χωλαίνουν στην εφαρμογή.

Πώς μπορεί να είναι ελλειμματική η ΕΡΤ; Μόλις παρουσιαστούν ζημίες, οι Ελληνες καλούνται υποχρεωτικώς να τις αναλάβουν.

Θα συμφωνήσουμε ότι η πολιτική χρειάζεται τους θεατρινισμούς της. Μόνο που πίσω από τη ρητορεία πρέπει να υπάρχει και πολιτική ουσία.