Ενα θέμα αρχής μιας δημοκρατικής κοινωνίας: Να μπορεί κάθε «άνεργος και πικραμένος» να κάνει τη δουλειά που θέλει.

Το πρόβλημα δεν είναι ούτε η αισθητική ούτε η επανάσταση. Είναι η Δημοκρατία. Ποιος διαχειρίζεται και με ποιους όρους τα κοινά αγαθά, όπως είναι οι δημόσιοι χώροι.

Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη χώρα όπου το βασικό επιχείρημα στην διαπραγμάτευση με το κράτος είναι η παρελθούσα παρανομία.

Στην λογική του «πάρε τα λεφτά και τρέχα» γίνεται και η συζήτηση για την αλλαγή του πλαισίου διοίκησης των ΑΕΙ.

Η πλειονότητα των Ελλήνων πρυτάνεων υποστηρίζει ότι τα χείριστα ελληνικά πανεπιστήμια θα γίνουν χειρότερα αν τα αλλάξουμε.

Αν δεν υπήρχε το μνημόνιο τότε το 2010 θα έπρεπε να πάρουμε διπλάσια μέτρα από αυτά που τελικώς εφαρμόστηκαν.

Η Αριστερά τρώει από τους έτοιμους αγώνες του παρελθόντος. Επειδή κάποτε μαρτύρησε, νομίζει ότι αγιοποιήθηκε.

O πληθωρισμός της διαμαρτυρίας όχι μόνο δεν βοηθάει την αύξηση της πίτας, αλλά ούτε καν τη διαφορετική διανομή της.

Υπάρχει ένα άλλο σύστημα για την τιμολόγηση φαρμάκων που θα έκανε τη ζωή του υπουργού Υγείας απλούστερη και τη δική μας καλύτερη. Το εφαρμόζουν χρόνια στη Σουηδία, που φημίζεται για το κοινωνικό της κράτος.

Η εταιρία ενοικίασης αυτοκινήτων Sixt, που έβγλαε την διαφήμιση «Έλληνες, τώρα δεχόμαστε και δραχμές», μπορεί να περιμένει μέχρι να αποκτήσουμε δραχμές.

Αυτές τις μέρες βλέπουμε τη μεγαλύτερη κατάκτηση της μεταπολίτευσης να γκρεμίζεται κομμάτι-κομμάτι. Το φασιστικό σύνθημα «να καεί, να καεί», μεταμορφώθηκε σε μούντζα κατά του Κοινοβουλίου και έγινε βίαιες επιθέσεις κατά βουλευτών.

Τώρα οι βουλευτές πρέπει να ασκήσουν και το άλλο μισό του ελεγκτικού τους ρόλου. Να ελέγχουν και τις δαπάνες των υπουργών.

Η Ελλάδα βρίσκεται ακριβώς στην περίοδο «κρίσης Παραδείγματος» και στην αναζήτηση μιας νέας θεώρησης των πολιτικών και κοινωνικών πραγμάτων.

Σύμφωνα με μια θεωρία αστυνομικοί δέρνουν αστυνομικούς για να αμαυρώνονται οι αγώνες της αριστεράς.

Το χειρότερο έλλειμμα που αφήνει η μεταπολίτευση είναι στη λογική.

Χθες, 155 βουλευτές ανταποκρίθηκαν στην ανάγκη του έθνους να επιβιώσει. Δεν κρύφτηκαν πίσω από τα εύκολα «όχι» ούτε τα περίτεχνα «παρών».

Οι εναπομείναντες αγροφύλακες συνεχίζουν να πληρώνονται από τους φόρους μας και η ΝΔ… ανησυχεί για το μέλλον τους.

The biggest ideological victory scored by our crazy brand of leftism is that it convinced us that there really is a world in which we can spend without paying taxes.

Προς τι ο κλαυθμός και ο οδυρμός των ΜΜΕ για «τσουνάμι φόρων», τη «φοροκαταιγίδα», «χαράτσια»;

Η αποκέντρωση στην παιδεία χρειάζεται την ευθύνη της ακαδημαϊκής κοινότητας, αλλά και την τιμωρία για την έλλειψή της.