Δεν είναι ώρα οι μικροπολιτικοί τακτικισμοί να θέτουν επιπλέον εμπόδια σε μια ούτως ή άλλως δύσκολη διαπραγμάτευση· δύσκολη και για τη χώρα και για το μέλλον του ευρώ.
Θα προχωρήσουν αυτά τα -έστω- ελάχιστα μέτρα ανάταξης της οικονομίας που προγραμμάτιζε η απελθούσα κυβέρνηση ή εμείς τα συνήθη υποζύγια θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε;
Οι τεχνοκράτες λύνουν προβλήματα, ενώ οι πολιτικοί αναρτούν πινακίδες που δηλώνουν την πρόθεσή τους για τη λύση των προβλημάτων.
Γιατί η δανειοδότηση των κομμάτων από μια τράπεζα που υπάρχει ένας μεγαλομέτοχος είναι ύποπτη, ενώ δεν τρέχει τίποτε για τη δανειοδότηση από μια τράπεζα που ανήκει σε μια συντεχνία;
Οι πολίτες βρίσκονται στη φάση αναζήτησης της νέας τάξης πολιτικών πραγμάτων. Ψάχνουν τους σοβαρούς πολιτικούς και όχι αυτούς που κάνουν τις πιο φαντασμαγορικές πιρουέτες.
Είναι λογικότερο να ξοδεύουν οι πολιτικοί το πολιτικό κεφάλαιο που έχουν στο εξωτερικό για να πετύχουν αντισταθμιστικά οφέλη για τη χώρα, αντί να αναλώνονται σε μάχες επί του συμβολικού για εσωτερική κατανάλωση.
«Τα ψέματα τέλειωσαν», «οι μάσκες έπεσαν», και ας ελπίσουμε ότι όλοι μαζί θα πράξουν το αυτονόητο για τη σωτηρία της χώρας.
Η Ελλάδα κινδυνεύει άμεσα, όχι μόνο να βρεθεί εκτός ευρώ, αλλά να μην μπορεί καν να εισάγει πετρέλαιο.
Το δημοψήφισμα και τα προβλήματα της άμεσης δημοκρατίας.
Η μεγαλύτερη προίκα αυτής της κυβέρνησης είναι ότι ξεκινά με το σύνθημα «λεφτά δεν υπάρχουν».
Δυστυχώς η Αριστερά από το διαλεκτικό σχήμα θέση-αντίθεση-σύνθεση κρατά μόνο την αντίθεση. Θέλει να βρίσκεται διαρκώς έξω από τον χορό για να μπορεί να λέει πολλά τραγούδια.
Η χώρα διψά για σοβαρές λύσεις. Πρέπει να έχει πρωθυπουργό που θα μπορεί να σταθεί στα διεθνή φόρα, όπου κρίνονται 240 δισ. ευρώ.
The left’s all-or-nothing policy has historically left it with nothing. Worse, the left is pushing itself out of the institutions and onto the fringe. It gives the impression that all it can do is make noise. It’s a shame. The country needs the left. The fertile left, not the spasmodic nihilists.
Ιστορικά αποδείχθηκε ότι η τακτική του «όλα ή τίποτα» σπρώχνει σταδιακά την Αριστερά στο «τίποτα».
Η νέα κυβέρνηση, αν μη τι άλλο, μπορεί να αποτελέσει και διδακτική προς τον πληθυσμό πράξη: η συνεργασία είναι προτιμότερη από τη μεμονωμένη δράση.
Μια πραγματική και μια φανταστική ιστορία επενδύσεων σε Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.
Η παραμονή στο ευρώ δεν εξαρτάται από πολιτικές αποφάσεις· οι τελευταίες απλώς μπορούν να επιταχύνουν την έξοδο. Χρειάζεται συνολική αναδιάρθρωση της οικονομίας.
Η χώρα χρειάζεται ένα -έστω μικρής διάρκειας- πολιτικό μορατόριουμ. Να συμμαζέψουμε τη συζήτηση και να συμμαζευτούν κάποια πράγματα.
Οι διαμαρτυρίες της 28ης Οκτωβρίου βρήκαν τον μαγικό τους συμβολισμό. Το έθνος γιόρταζε το «όχι» κατά των εισβολέων Ιταλών, ενώ ο αστερισμός των καθολικώς διαμαρτυρόμενων το μετέφρασε -με διάφορες ιστορικές προσθαφαιρέσεις- σε «όχι» κατά των χρηματοδοτών Γερμανών.
Αν -όπως λέγεται κυνικά- στόχος και των δύο είναι η καρέκλα ο Γ. Παπανδρέου θυσιάζει 19 μήνες (τυπικά) βέβαιης πρωθυπουργίας και ο Α. Σαμαράς 4 μήνες (τυπικά) πιθανής πρωθυπουργίας. Συνεπώς δεν «φταίνε (εξίσου) και οι δύο».
