Τα ονόματα των δρόμων, τα τμήματα του ΑΠΘ, η εξωτερική πολιτική είναι αρμοδιότητες όσων δημοκρατικά εκλέγονται από τον ελληνικό λαό, κι όχι κάποιου μητροπολίτη.
Ένα βιβλίο που πρέπει να το διαβάσουν πρώτα όλοι όσοι νομίζουν ότι είναι αριστεροί.
Αν ήταν να ξανακάνουμε την ΝΕΡΙΤ όχημα της κυβερνητικής προπαγάνδας, γιατί έγινε η χώρα ρεζίλι με το ξαφνικό «μαύρο της ΕΡΤ»;
Η συνωμοσιολογία και οι ακροβασίες για την ΕΛΣΤΑΤ και το ύψος του ελλείμματος.
Οι πομφόλυγες περί «κοινωνικής», «κινηματικής» ή «επαναστατικής» βίας έχουν την εξήγησή τους στο παρελθόν αλλά και το αμήχανο παρόν αυτού του χώρου.
Το να πεθαίνει μια εφημερίδα είναι πολύ κακό πράγμα· πεθαίνει ένα από τα εγκεφαλικά κύτταρα της κοινωνίας.
Αυτό που κάνουν εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο -ακόμη και στην υποσαχάρια Αφρική- για το ελληνικό κράτος είναι ακόμη ζητούμενο.
Κουίζ: Ποιος πολιτικός έχει γράψει τα παρακάτω; «Στο πολιτικό πεδίο, το μέλλον της χώρας θα κριθεί αν αναδειχθούν ηγεσίες με κύρος και βούληση να συγκρουστούν ευθέως με τις κακοδαιμονίες μας…»;
Το πρόβλημα με τη «δραματοποίηση» είναι ότι κάποιοι την παράγουν· δεν είναι φυσικό φαινόμενο για το οποίο απαιτείται μετακόμιση.
Πολιτικοί και ΜΜΕ δεν ιεραρχούσαν τις γκρίνιες του λαού, αλλά τις υιοθετούσαν όλες άκριτα.
Στην Ελλάδα δεν ζούμε μόνο την κατάρρευση της οικονομίας. Ζούμε το τέλος ενός ολόκληρου μοντέλου που ήθελε το κράτος στο κέντρο και όλους τους θεσμούς «πλανήτες αστέρες» γύρω από αυτό.
Στη ρημαγμένη (και από την οικονομική κρίση) Ελλάδα του 1936, το φασιστικό κόμμα ΕΕΕ πήρε μόλις 505 ψήφους.
Αντί το υπουργείο Παιδείας να σκαρφίζεται μαθήματα εξ αποστάσεως, να ασκεί πολιτική εξ αποστάσεως, με αυτονομία των ΑΕΙ.
Όταν η κρατική ΔΕΗ κόβει το ρεύμα σε ευπαθείς ομάδες, φταίει πάλι ο νεοφιλελευθερισμός.
Η στρατηγική της ακινησίας, που επέλεξε το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, είχε ως αποτέλεσμα τις οριζόντιες περικοπές.
Η γενιά της μεταπολίτευση μεγάλωσε με αριστερές πομφόλυγες και οργουελιανού τύπου εξυπνάδες όπως «η ελευθερία είναι η σκλαβιά της οικονομικής ανάγκης» κι άλλα τέτοια φαιδρά.
Διδάσκουμε ελλειμματικά την ιστορία, για να ταιριάζει στους εθνικούς μύθους.
Η δεκαετία του ’80 ελεεινολογείται από όλους. Όχι αδίκως, αλλά για τους λάθος λόγους.
…ακόμη και για την σύλληψη Μαζιώτη.
Αδυνατούμε να καταλάβουμε την ανάγκη της ακριβούς περιγραφής των οικονομικών μεγεθών.
