Είναι αργά, πλέον, για τον κ. Τσίπρα να κάνει αυτό που διάφοροι ονειρεύονταν ή υπολόγιζαν, δηλαδή τη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ευρύτερο κεντροαριστερό σχήμα.

Για την Αριστερά ισχύει η ιστορική ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου, έστω παραφρασμένη…

 … είναι η αλλαγή κυβέρνησης.

Σε έναν σπειροειδή κατήφορο λαϊκισμού έχει εισέλθει η χώρα.

 … μύρια έπονται.

… (στο Μαξίμου) και για την Δικαιοσύνη και για την Δημοκρατία.

Μετά τον Λεβέντη και ο Καμμένος υπέρ της «ρύθμισης» των δημοσκοπήσεων…

Σύμφωνα με μια νέα θεωρία η Αριστερά εκτός από το ηθικό έχει και παραγωγικό πλεονέκτημα.

Τα θρησκευτικά δεν έκαναν καλούς Χριστιανούς, ούτε του ιεράρχες της εκκλησίας.

Το εκπαιδευτικό σύστημα δεν παράγει ούτε καλούς πολίτες, ούτε καλούς επαγγελματίες.

Ένα σύστημα χωρίς  αξιολόγηση δημιουργεί υπαλλήλους χωρίς διάθεση να βελτιωθούν.

Τα Δικαστήρια όλου του κόσμου εκδικάζουν υποθέσεις ανεξαρτήτως του κλίματος που επικρατεί ή επιχειρείται να διαμορφωθεί.

 Με διαδοχικές μικρές ήττες, θα πορεύεται στο εξής η κυβέρνηση.

Στον χώρο της ολομέλειας μιλούν μόνο όσοι εξουσιοδοτούνται από τον ελληνικό λαό.

Μια μέρα μετά τον θόρυβο ο κ. Λεβέντης «διευκρίνισε» ότι «αλλοιώθηκαν τα λεγόμενά μου» για τις δημοσκοπήσεις.

Στα θολά νερά ενός «επαναστατικού» επικοινωνισμού πνίγηκε ο αναγκαίος διαγωνισμός για τις άδειες.

Στη χρεοκοπία οδηγηθήκαμε δευτερευόντως από το μέγεθος του κράτους και πρωτίστως από τον συγκεντρωτικό του χαρακτήρα.

Πλίνθοι, κέραμοι, ατάκτως ερριμμένα και τα αδιέξοδα της Αριστεράς στην Ευρώπη.

Αν η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας δεν ήταν τόσο τραγική, θα λέγαμε ότι έχουμε κωμικούς υπουργούς.

  …για «κάποιους που θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση».