Από τη στιγμή που οι εργοδότες θέλουν να δώσουν αυτά που οι εργαζόμενοι θέλουν να πάρουν, γιατί υπάρχει ο φόβος της κυβέρνησης, της τρόικας, διαβόλων και τριβλόλων σε μια σχέση συναινούντων ενηλίκων;

Δεκάδες startup επιχειρήσεις που αναπτύσσονται αθόρυβα στην Ελλάδα, αποδεικνύει ένα γεγονός. Στην Ελλάδα δεν λείπουν να μυαλά που μπορούν να φέρουν ανάπτυξη· απλώς περισσεύουν τα εμπόδια και οι συναρμόδιοι υπουργοί.

Το βασικό εμπόδιο για την ανάπτυξη της χώρας δεν είναι τα χρήματα. Είναι οι αναρίθμητες ρυθμίσεις του κράτους στην επιχειρηματική δραστηριότητα.

Το βασικότερο πρόβλημα είναι ότι η συρρίκνωση του Δημοσίου ήταν κάτι που ολόκληρο το σύστημα -πολιτικό, μιντιακό, οικονομικό κ.λπ.- δεν θέλησε ποτέ να κουβεντιάσει.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι θέλουμε όλο το δημόσιο να γίνει κράτος πρόνοιας και ίσως γι’ αυτό δεν έχουμε ούτε κράτος, ούτε πρόνοια.

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η χώρα δεν στενάζει πρώτα από την φορολογία. Στενάζει από τις δαπάνες του Δημοσίου οι οποίες καλύπτονται από τη φορολογία.

Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ σοβαρή συζήτηση για το κράτος που θέλουμε. Ισχυε πάντα μια εκδοχή του δόγματος Δεκλερή για τα δάση: «άπαξ κράτος πάντοτε κράτος».

Στην Ελλάδα αγαπάμε τόσο πολύ τη κοινωνική πολιτική που την ασκούμε αδιακρίτως πλούτου ή αναγκών.

Αν υπάρχει μια ελπίδα να εξορθολογιστεί ομαλά η ελληνική οικονομία, αυτή είναι να ακολουθήσει το πρόγραμμα που έχει συμφωνήσει.

Γιατί η κυβέρνηση δύο χρόνια κοσκινίζει αυτόν τον απίστευτο αριθμό δημοσίων οργανισμών και φορέων, αντί να κάνει το λογικό σε μια χώρα που βρίσκεται σε καθεστώς χρεοκοπίας, δηλαδή να τους κλείσει;

Τώρα, την ύστατη στιγμή η κυβέρνηση οφείλει να σοβαρευτεί. Να κόψει με το μαχαίρι οργανισμούς, θέσεις εργασίας και τα κολπάκια.

Η σοβιετική λογική βασίζεται σε μια μεταφυσική πεποίθηση ότι υπάρχει μια μαγική γραφειοκρατία, που ξέρει τις ανάγκες των ανθρώπων και μπορεί να προγραμματίσει την οικονομική δραστηριότητα.

Μήπως να ασχολούνταν οι υπουργοί με σοβαρότερα πράγματα αντί να ψάχνουν τον όγκο των διανυκτερεύσεων π.χ. στην Τρίπολη;

Ενα θέμα αρχής μιας δημοκρατικής κοινωνίας: Να μπορεί κάθε «άνεργος και πικραμένος» να κάνει τη δουλειά που θέλει.

Υπάρχει ένα άλλο σύστημα για την τιμολόγηση φαρμάκων που θα έκανε τη ζωή του υπουργού Υγείας απλούστερη και τη δική μας καλύτερη. Το εφαρμόζουν χρόνια στη Σουηδία, που φημίζεται για το κοινωνικό της κράτος.

Με τις ιδιωτικοποιήσεις δεν πρόκειται να χαθούν θέσεις εργασίας. θα χαθούν θέσεις πληρωμένης αεργίας.

Στο υπουργείο Εργασίας η ζωή συνεχίζεται σαν να μην υπάρχει κρίση και σαν να μην υπάρχει Μνημόνιο.

Η έννοια της ελευθερίας δεν είναι επεξεργασμένη στην Ελλάδα. Μια χώρα που αναζητά το κράτος να βοηθήσει παντού, είναι μια χώρα που ζητά από το κράτος να παρεμβαίνει παντού.

Αν ψάξει κανείς τις άχρηστες διευθυντικές θέσεις, στα υπουργεία και στις δημόσιες υπηρεσίες όχι μόνο βγαίνει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθερότητας, αλλά θα περισσέψουν λεφτά για να δώσουμε όπου αλλού χρειάζεται.

Με «αθώες» διατάξεις νόμων εξασφαλίζεται ότι το γραφειοκρατικό τέρας του Δημοσίου θα συνεχίζει να σιτίζεται, σε βάρος της κοινωνικής ασφάλισης.