Η τιμή του ρεύματος θα αυξηθεί. Είτε απελευθερωθεί η αγορά, είτε όχι είτε παραμείνει κρατική η ΔΕΗ είτε όχι είτε πουληθούν μονάδες είτε όχι.

Η πολυθρυλούμενη κερδοφορία της ΔΕΗ μπορεί αύριο να μην υπάρχει και σίγουρα θα εξαφανιστεί το 2013.

Πως ο μπαρμπα-Μήτσος βρέθηκε στο Σύνταγμα να βρίζει τους πολιτικούς, επειδή του έκαναν τα χατίρια.

Aν στο μικροπολιτικό όφελος (που εκ των πραγμάτων προσφέρει η σπατάλη), προστεθεί και πολιτικό κόστος, τότε σίγουρα κάθε πολιτικός θα πράξει το σωστό.

Ενώ σε όλες τις χώρες του κόσμου οι αντιφάσεις επιλύονται με διαβούλευση και αμοιβαίους συμβιβασμούς μεταξύ των αντιτιθέμενων συμφερόντων ή/και επιδιώξεων, στην Ελλάδα οι αντιφάσεις επιδοτούνταν από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Δεν γνωρίζω αν η δυσθυμία των ημερών οφείλεται τόσο στα σκληρά μέτρα ή στην ξαφνική αποκάλυψη πως ο θεός της σύγχρονης Ελλάδας είναι νεκρός.

Xρεοκόπησε ένα ολόκληρο πλέγμα αντιλήψεων για την κοινωνία και την οικονομία, ένα οικονομικό μοντέλο που είχε στο κέντρο του το κράτος.

Το να σπέρνουμε κτίρια που βαφτίζουμε νοσοκομεία είναι μια πρακτική που δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως στοιχίζει ανθρώπινες ζωές.

Στο σκέλος των εσόδων του κράτους όλοι οι Έλληνες είμαστε πλέον νεοφιλελεύθεροι.

Η κρίση ίσως αρχίζει να μας συνετίζει. Σπατάλες οι οποίες πριν ένα χρόνο θεωρούνταν αυτονόητες τώρα εξοργίζουν.

Kαλά είναι να κουμπωνόμαστε κάθε φορά που ακούμε περί «αναπτυξιακής πολιτικής» και να ζητάμε περισσότερες διευκρινίσεις.

Το βασικότερο πρόβλημα της χώρας είναι η λογική της σπατάλης που κυριαρχεί. Υπάρχει διαρκής πίεση από βουλευτές, δημάρχους, φορείς, ΜΜΕ, για άκριτη αύξηση των δαπανών.

Η σπατάλη είναι διάσπαρτη στην ελληνική Δημόσια Διοίκηση. Αν αντιμετωπιζόταν κατά το παρελθόν δεν θα χρειαζόμασταν τόσο αυστηρό πρόγραμμα σταθεροποίησης της οικονομίας.

H Ελλάδα συνάντησε τη φούσκα της πιστωτικής επέκτασης από διαφορετικό δρόμο. Κάλυψε τα ελλείμματα παραγωγικότητας με δανεικά.

Oι περικοπές αποδοχών στον δημόσιο τομέα -οποιονδήποτε δημόσιο τομέα, ακόμη και στον απεχθή ελληνικό- δεν είναι τομή, είναι τιμωρία.

Η ροπή προς πολλαπλασιασμό του κράτους είναι ακαταμάχητη στο πολιτικό σύστημα. Υπάρχουν πελάτες-ψηφοφόροι που πιέζουν, κομματικοί και φίλοι που πρέπει να τακτοποιηθούν.

Οι υπηρεσίες καθαρισμού ορθώς γίνονται outsourcing. Απλώς πρέπει σε ολόκληρη την αλυσίδα να τηρούνται οι νόμοι. Και του κράτους και της λογικής.

H μάχη κατά της σπατάλης πρέπει να είναι διαρκής, όχι μόνο κατά την διάρκεια της κρίσης.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν έχουμε πρόβλημα αξιοπιστίας μόνο των στατιστικών στοιχείων προς τα έξω. Η αξιοπιστία των πολιτικών είναι στο ναδίρ.

Οταν κλείνει μια βιομηχανία και μένουν στον δρόμο οι εργαζόμενοι, το κράτος πρέπει να συμπαρίσταται στους ανέργους. Στο ερώτημα «πόση συμπαράσταση;» δεν υπάρχει απάντηση.