Aν δεν υπάρξει μαχαίρι στις δαπάνες, αν δεν μειωθεί το χρέος, προκοπή δεν πρόκειται να υπάρξει στη χώρα.

Δυστυχώς για το οικονομικό επιτελείο και για τη χώρα το δάκρυ που χύθηκε στα πρωινάδικα δεν παράγει άμεσα πλούτο για να φορολογηθεί.

Η κυβέρνηση οφείλει να κατανοήσει ότι παρά τα πολλά προβλήματα, η σύμβαση με την Cosco φέρνει στο λιμάνι κάτι καλό: τον ανταγωνισμό.

Τα δημόσια οικονομικά έχουν πιάσει πάτο και σε μια εποχή που φτάσαμε να αναρωτιόμαστε αν σε λίγους μήνες θα υπάρχουν λεφτά για να πληρώσουμε συντάξεις δεν μπορεί προτεραιότητα να είναι η αύξησή τους.

Ο αγώνας για την αποκομματικοποίηση του κράτους πρέπει να είναι διαρκής. Ανεξαρτήτως κυβέρνησης και χρώματος.

Mια καλή πρωτοβουλία, που άνοιγε την πόρτα των επιχειρήσεων στους νέους, στράβωσε επί ΠΑΣΟΚ (άρχισαν οι τοποθετήσεις στο Δημόσιο) ξαναστράβωσε επί Ν.Δ. (άρχισαν οι προεκλογικές τοποθετήσεις στο Δημόσιο) και τώρα κινδυνεύει να σπάσει…

Αυτή τη στιγμή εξελίσσεται ένα όργιο σπατάλης σε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα. Προκηρύσσονται διαγωνισμοί από άχρηστοι μέχρι αστείοι.

Δεν είναι μόνο οι φόροι που βαφτίστηκαν «εκτακτο-εισφορές» για να περάσουν. Είναι και οι σπατάλες, οι οποίες διογκώθηκαν.

Οι μικρές μονάδες διοίκησης, σε αντίθεση με τους σοβιετικού τύπου κεντρικούς μηχανισμούς, δεν είναι μόνο πιο ευέλικτες. Είναι και πιο διαφανείς. Το έργο τους ή οι αποτυχίες τους δεν χάνονται στον λαβύρινθο της γραφειοκρατίας.

Ο ρόλος του κράτους ως εργοδότης πρέπει να είναι διαφορετικός από τον ρόλο του κράτους ως αρωγός των αναξιοπαθούντων.

Οι ιδιώτες που εκμεταλλεύονται τις πλαζ τις προσέχουν περισσότερο από το κράτος ή τους δήμους.

Στο δημόσιο υπάρχει ένας ιδιότυπος ανταγωνισμός για ελάχιστη προσπάθεια, που τελικά κοστίζει ανθρώπινες ζωές…

Ο δρόμος προς την γραφειοκρατία είναι πάντα στρωμένος με καλές προθέσεις.

Η πολιτική δεν έχει επιχειρηματικές προτεραιότητες και καλά κάνει. Άλλη είναι η δουλειά της και γι’ αυτό θα πρέπει να της ξεφορτώσουμε τις επιχειρήσεις, που έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να κουμαντάρει.

Δεν θα ήταν προτιμότερο να είχαμε προχωρήσει την Εθνική Οδό σε συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, ώστε να τελείωναν τα έργα μια ώρα αρχύτερα και να μην θρηνούσαμε άδικα τόσες ζωές;

Αν ζούσαμε σε μια τόσο ηθική κοινωνία δεν θα χρειαζόμασταν καν κράτος. Η διαφθορά και η μη-παραγωγικότητα είναι συμπτώματα της ασθένειας. Το πρόβλημα υπάρχει στη δομή του κράτους καθαυτού.