Διά της αριστερής τροπολογίας Ρουπακιώτη το πενηντάρικο (συν το «μόλις» 0,3% για ποσά άνω των 20.000 ευρώ) καλούνται να πληρώσουν τα θύματα της κρίσης· αυτοί είναι που χρειάζονται ρύθμιση των δανείων τους.
Κι αν χιονίζει και αν βρέχει, μία είναι η σταθερά του κοινού μας βίου: οι μισθοί και οι παροχές των υπαλλήλων της κεντρικής κυβέρνησης αθροίζουν πάντα ποσοστό περί το 7% του παραγόμενου πλούτου της χώρας.
Το αποκορύφωμα της φαυλότητας: ψηφίζουμε ένα νόμο, φτιάχνουμε μια Αρχή για τα μάτια της τρόικας και μετά περνάμε μια τροπολογία που να ακυρώνει την Αρχή.
Η Γ.Γ. Εσόδων είναι το πιο φανερό παράδειγμα για το πώς εφαρμόζουμε τα Μνημόνια. Φτιάχνουμε θεσμούς-κελύφη για τα μάτια της τρόικα, τους αφήνουμε ανενεργούς, ώστε το πολιτικό σύστημα να πορεύεται κατά τα προηγούμενα.
Κάθε σοβαρός επενδυτής θα προτιμήσει τη Γερμανία να φτιάξει το εργοστάσιό του αντί της Ελλάδος ή της Βουλγαρίας. Θα πληρώσει κάτι παραπάνω σε φόρους, αλλά θα μπορέσει να δουλέψει και να κερδίσει.
Οι κεϊνσιανές πολιτικές που κατά καιρούς διατυπώνονται ακούγονται πολύ ευχάριστα, μόνο που κάποιος πρέπει να τις πληρώνει.
Αν οι ξένοι επενδυτές δεν ξέρουν τι τους περιμένει τον επόμενο χρόνο στα φορολογικά, οι απλοί ιθαγενείς δεν ξέρουν καν τι τους ξημέρωσε.
Έχουμε την λίστα Λαγκάρντ, και δι’ αυτής ελπίζουμε ότι θα καταπολεμήσουμε την φοροδιαφυγής, χάρη στην … κ. Λαγκάρντ.
H τρικομματική κοπτορραπτική στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο κατάφερε να παράγει και πάλι μια κουρελού χωρίς σχέδιο και έρμα.
Θα δεχόταν το περήφανο συνδικαλιστικό κίνημα να αξιολογηθούν δομές και υπάλληλοι, όπως γίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο;
Πως διασώθηκε από τη χρεοκοπία ο σκανδιναβικός αερομεταφορέας της SAS και πως θα χρεοκοπούσε στην Ελλάδα.
Οι 1.000 που πραγματικά δουλεύουν σε ένα ελληνικό δήμο μπορεί να παράγουν ισόποσο έργο με 1.000 Γερμανούς. Μόνο που στην Ελλάδα πληρώνονται 2.000…
Με δυσκολίες, πιέσεις και κουτοπονηριές το Μνημόνιο εφαρμόζεται και εξοικονομεί εκατομμύρια στον κρατικό κορβανά.
Μεταφέροντας μια μονοπωλιακή δραστηριότητα του κράτους σε ιδιώτες κρατώντας ταυτοχρόνως τα μονοπωλιακά χαρακτηριστικά, δεν ωφελείς το κοινωνικό σύνολο.
Και αυτή η κυβέρνηση μοιάζει πρόθυμη να περικόψει τους μισθούς και τις συντάξεις πραγματικών ανθρώπων, παρά να περικόψει τις δαπάνες συντήρησης διάφορων δομών.
Αντί να συζητάμε τους όρους των αλλαγών, αρνούμαστε την πραγματικότητα μέχρι αυτή να εκδικηθεί.
Στην Ελλάδα όλα τα προβλήματα ανάγονται στην έλλειψη προσωπικού· στο δημοσιο, φυσικά.
Ισχύει η διάταξη του Συντάγματος που λέει «οι Ελληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους»;
Παλιά τους τέχνη κόσκινο: ολημερίς μεταρρυθμίζουν, το βράδυ τα ξηλώνουν.
Πάντα προσεγγίζουμε τα ζητήματα γενικώς και ποτέ ειδικώς κατά περίσταση. Κατά τα ειωθότα, μονίμως φταίει κάποιο σύστημα γενικώς και ποτέ κάποιος συγκεκριμένα.
