Οι υπερβάσεις στο έργο των δικαστών δεν πλήττουν μόνο τον πυρήνα της Δημοκρατίας, που είναι η διάκριση των τριών εξουσιών. Σε αυτή την περίοδο της κρίσης και η Δικαιοσύνη κινδυνεύει να γίνει μέρος του προβλήματος.

  Πως έκλεισε και το επάγγελμα του δικαστικού επιμελητή;

    Δεν υπάρχει έλλειψη φυλακών υψίστης ασφαλείας στην Ελλάδα για να δικαιολογείται η δημιουργία μιας νέας. Υπάρχει πρόβλημα λειτουργίας των μηχανισμών του υπουργείου Δικαιοσύνης.

    Οιι δικαστές έχουν επίγνωση ότι με τις αποφάσεις τους δεν παραβιάζουν το Μνημόνιο, αλλά το ενωσιακό δίκαιο;

Όταν το Σύνταγμα ερμηνεύεται ανάλογα με την συγκυρία…

    Η Δημοκρατία λειτουργεί με κανόνες…

Το πρόβλημα με την ατιμωρησία δεν είναι ότι μένουν κάποιοι ατιμώρητοι για τα κρίματά τους. Δεν είναι καν ότι δεν σωφρονίζονται· ότι σωφρονισμός δεν μπορεί να υπάρξει με ένα δικαστικό και σωφρονιστικό σύστημα σαν το ελληνικό.

  Η υπόθεση της απαγωγής του Τούρκου υπηκόου πρέπει να εξιχνιαστεί σε βάθος, μιας και η Αθήνα δεν μπορεί να γίνει Κολομβία, όπου ως γνωστόν κακοποιοί απάγουν ανθρώπους στη μέση του δρόμου.

Η κυβέρνηση δεν ντράπηκε να εξυπηρετήσει τους προμηθευτές και τα στελέχη του Δημοσίου που έκαναν τις παράνομες συμβάσεις και οι βουλευτές -ειδικώς του ΠΑΣΟΚ- δεν ντράπηκαν να ψηφίσουν μια διάταξη η οποία αναιρούσε όσα ψήφισαν το 2011.

Για κάθε νόμο στην μεταπολίτευση αντιστοιχούσαν κατά μέσο όρο 6 προεδρικά διατάγματα και 34 υπουργικές αποφάσεις, χώρια οι ερμηνευτικές εγκύκλιοι.

Η Βουλή παρήγαγε ένα νόμο κάθε τρεις ημέρες (χωρίς να υπολογίζουμε τις διακοπές Χριστουγέννων, Πάσχα και καλοκαιριού). Πότε προλαβαίνουν να τους διαβάσουν, να τους σκεφτούν, να τους συζητήσουν και να τους ψηφίσουν είναι ένα ερώτημα.

Αν κάποιος κατηγορηθεί για κακούργημα είναι αθώος στα μάτια της Δικαιοσύνης, αλλά δεν θα μείνει στο Δημόσιο.

Η δικαιοσύνη των υπερβολικών ποινών είναι εξίσου λειψή με τη δικαιοσύνη των μη ποινών.

Είναι πολλοί εκείνοι που δεν κατανοούν ότι η βία δεν αποτελεί λύση, αλλά ότι είναι το πρόβλημα.

Για να λυθεί το πρόβλημα της ανομίας απαιτείται η μηδενική ανοχή. Αρκεί αυτή να είναι μηδενική.

Οι δικαστικές αποφάσεις κρίνονταν, κρίνονται και θα κρίνονται. Βεβαίως, αυτό πρέπει να γίνεται με ευπρέπεια, όπως πρέπει να γίνεται ο δημόσιος διάλογος σε αυτή τη χώρα.

Ο δρόμος της ανομίας είναι ολισθηρός και η μία παρανομία ανοίγει τον δρόμο για την επόμενη.

Νόμος είναι το δίκιο του συνδικαλιστή. Και με δικαστική απόφαση…

Διάφοροι να κουρσεύουν τις έννοιες του δικαίου και των νόμων για να καταλήξουμε στη χώρα της γενικευμένης ανομίας.

Οι δύο οικονομικοί εισαγγελείς προσεγγίζουν με εξαιρετική ελαφρότητα κρίσιμα πολιτικά ζητήματα.