Τα μικρά ρήγματα στις σχέσεις Ουκρνίας-Δύσης είναι αχρείαστα και καλό είναι να αποφεύγονται γιατί τα τρολ του Πούτιν καραδοκούν.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την κρίση»;

Στα «γερμανικά επίκαιρα» του 1939 ακούγεται ο εκφωνητής να λέει: «Συμμορίες Πολωνών κυνηγούν (Γερμανόφωνους) και αυτοί εγκαταλείπουν τις εστίες τους. Τα σπίτια τους καίγονται και καταστρέφονται συστηματικώς από τους Πολωνούς».

Η προπαγάνδα δεν έχει πάτο και οι σχέσεις των ακροδεξιών συνωμοσιολόγων στις ΗΠΑ με τους προπαγανδιστές του Πούτιν είναι γνωστές και από καιρό τεκμηριωμένες.

Τι έχει πάθει η ρωσική διπλωματία; Γιατί τόση πικρία, ειδικώς για την Ελλάδα;

Κατά τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία όχι μόνο δεν υπάρχει «στρατηγική εξόδου», αλλά δεν υπάρχει καν «στρατηγική εισόδου». 

Και ο Ερντογάν μιλάει για την «περικύκλωση της Τουρκίας» που ξεκινά από τον εξοπλισμό των νησιών Αιγαίου και φτάνει μέχρι τις «ελληνικές συμμαχίες κατά της Τουρκίας».

Όταν λέμε ότι η «Ευρώπη πρέπει να παρέμβει δυναμικά» μάλλον εννοούμε κάποιους άλλους, γιατί εδώ θα είμαστε απασχολημένοι διαδηλώνοντας «κανένας φαντάρος στην Ουκρανία»…

Θα τρίζουν τα κόκαλα του Ζαχαριάδη και μαζί μ’ αυτόν θα γυρίζουν στον τάφο τους χιλιάδες αφελείς που πίστεψαν στη «μεγάλη Σοβιετική Πατρίδα» και πέθαναν γι’ αυτήν. 

Αυτό που θεωρούμε δεδομένο, την 80χρονη ειρήνη στην Ευρώπη είναι ένα σπάνιο θαύμα. Ένα μικρό κλάσμα της μακραίωνης ιστορίας της.

Κυκλοφορούν και διάφορα σχοινοτενή καλαμπούρια υπό μορφήν «γεωπολιτικών αναλύσεων». Αναφέρονται στα «ιστορικά δίκαια της Ρωσίας»…

Ο Πούτιν ανακάτεψε τον χυλό της Ιστορίας για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Ουκρανία δεν υπήρξε αυτόνομη κρατική οντότητα και ότι η ύπαρξή της οφείλεται σε κάποια έμπνευση του Λένιν και στα καπρίτσια των μπολσεβίκων.

Η εκρηκτική αστάθεια που προκαλεί η εμβάθυνση της παγκοσμιοποίησης στις ζωές των απλών ανθρώπων είναι τεράστιο πολιτικό πρόβλημα και ευνοεί τους πιο επικίνδυνους ψεύτες της πολιτικής ζωής, δηλαδή τους ακροδεξιούς.

Η ζωή στο Αφγανιστάν, πριν από το 2001, ήταν κόλαση στο όνομα ενός φανταστικού παραδείσου.

Οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας για επέμβαση στο Αφγανιστάν ήταν ομόφωνες…

Η κρατική αεροπειρατεία που διέταξε ο Αλεξάντερ Λουκασένκο δείχνει ότι οι δικτάτορες δεν είναι απειλή κατά των ανθρώπων μόνο εντός των συνόρων. Μπορούν να είναι απειλή και στην Αθήνα.

Ο Σαρλ Μισέλ θα μπορούσε να ακολουθήσει την παλιά («σεξιστική», λένε κάποιες τώρα) δυτική παράδοση που θέλει να κάθονται πρώτα οι κυρίες και μετά οι άνδρες.

Η ρήτρα μυστικότητας εξυπηρετεί ίσως τους σκοπούς της εταιρείας, αλλά όχι την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Για έναν θρησκευόμενο πολιτικό, το «κάτι σαν χαλίφης» (ηγέτης και προστάτης όλων των μουσουλμάνων της Γης) είναι πιο επίζηλη θέση από το «κάτι σαν σουλτάνος».

Κατά τη διάρκεια της χούντας, το παράπονο των δικών μας αντιστασιακών, αλλά και του ελληνικού λαού εν γένει, ήταν ότι οι ξένες δημοκρατικές κυβερνήσεις έβαζαν τα εθνικά τους συμφέροντα πάνω από το δίκιο των ανθρώπων…