Τα γήπεδα ξανανοίγουν όπως ακριβώς έκλεισαν. Χωρίς κάμερες υψηλής ευκρίνειας και χωρίς συστήματα ταυτοπροσωπίας.

Επιδιώχθηκε και επιτεύχθηκε συναίνεση των κομμάτων για τις ευρωεκλογές, που χρειάζεται απλή πλειοψηφία των 151 βουλευτών, και τορπιλίστηκε με μια τροπολογία της τελευταίας στιγμής για την οποία απαιτείται αυξημένη πλειοψηφία 200 βουλευτών.

Το Σύνταγμα αναφέρεται στην «οικογένεια», νέτα σκέτα, χωρίς να αναφέρει χρώμα, θρησκευτικές πεποιθήσεις ή σεξουαλικό προσανατολισμό εκείνων που την απαρτίζουν.

Δεν κατανοούμε την γκρίνια για το επονομαζόμενο «φροντιστήριο» για τον πολιτικό γάμο των ομοφιλόφυλων. Επρεπε να γίνονται για κάθε νομοσχέδιο, αφού όπως φαίνεται σε συνεδριάσεις της Ολομέλειας, οι βουλευτές –όλων των κομμάτων– κάνουν σκασιαρχείο.

Το ζήτημα του «γάμου» των ομοφύλων ζευγαριών αποτελεί «ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Η βία και η ανομία στη χώρα είναι απλώς συμπτώματα βαθύτερων παθογενειών, για τα οποία χρειάζεται συστηματική και μακροχρόνια δουλειά ώστε να αντιμετωπιστούν.

Το Εθνικό Αστεροσκοπείο τι δουλειά έχει στο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας; Υπάρχει περίπτωση να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας ώστε να χρειαστεί τη βοήθεια τού Αστεροσκοπείου ο εκάστοτε υπουργός;

Οι κινητοποιήσεις ως όπλο διαπραγμάτευσης.

Τη δεκαετία του ’60, πολλοί πίστευαν ότι οι μίνι φούστες ήταν απειλή για την «πυρηνική οικογένεια» του κ. Σαμαρά.

Η επωδός κάθε δήλωσής του, κάθε ομιλίας του, κάθε συνέντευξής του είναι «και αποδείχθηκε ότι είχα δίκιο…»

Η υπόθεση των υποκλοπών είναι δύο καραμπινάτες παρανομίες με αδιαμφισβήτητο δόλο.

Η κυβέρνηση ενδιαφέρεται για τα θέματα όσο κρατάει το ενδιαφέρον του κόσμου, παρά τους μεγάλους όρκους ότι «θα πέσει άπλετο φως».

Το μόνο ανησυχητικό που αναδεικνύει η ήττα της Ν.Δ. είναι το «μοτίβο του μη σχεδιασμού» της κυβέρνησης για την επόμενη μέρα.

Για έναν συμβολικό «γαλάζιο χάρτη» η κυβέρνηση υπέστη μια ήττα. Δεν της χρειαζόταν και χαντάκωσε υποψηφίους που είχαν ακόμη σημαντικό έργο να κάνουν.

Ισως η αποχή να είναι το μήνυμα. Δηλαδή, οι πολίτες που νιώθουν ότι δεν υπάρχει άλλη πολιτική επιλογή, πέραν της Ν.Δ., μπορεί να τιμωρούν την κυβέρνηση όχι υπερψηφίζοντας κάποιον άλλον (αφού δεν τους εμπιστεύονται) αλλά απέχοντας από τις κάλπες.

Ποιος ο λόγος να ενισχύσει η ΝΔ φορείς χυδαιότητας, όταν μάλιστα είναι σίγουρο ότι στην επόμενη στροφή θα τους βρει μπροστά της;

Πότε ακριβώς αποκτούν την κυριότητα του χαρτοφυλακίου τους; Ετσι, για να ξέρουμε κι εμείς για πόσο χρονικό διάστημα πρέπει να προσέχουμε.

Το αμάρτημα της κυβέρνησης είναι ότι υπερπροπαγάνδισε τις αρετές του συγκεντρωτισμού.

Το συγκεντρωτικό κράτος έχει πολλά οφέλη σε εκείνους που το διαχειρίζονται. Αλλά μόνο όταν όλα πάνε καλά.

H ψευδαίσθηση περί «ισχυρής/άτρωτης/ικανής να αντιμετωπίσει κάθε αναποδιά Ελλάδας» εκδικείται τους παραγωγούς της.