Πολλοί πιστεύουν ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι διαπραγματεύσιμο ή έστω πρόβλημα διαπραγματεύσεων.

Ενα φρούτο που ενδημεί εσχάτως στα διεθνή κι εγχώρια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης είναι «εκείνος-που-πρόβλεψε-τη-χρηματοπιστωτική-κρίση».

Εχουμε ένα μαγαζί γωνία. Ευάερο, ευήλιο και σε κεντρικό δρόμο. Ετσι τουλάχιστον θέλουμε να φανταζόμαστε την Ελλάδα.

Πρέπει να έχουμε τησοφία να καταλάβουμε τη διαφορά μεταξύ εκείνων που μπορούμε να κάνουμε και εκείνων που μας υπερβαίνουν. Αυτή η σοφία λείπει…

Η Ελλάδα με τη συσσώρευση χρεών και ελλειμμάτων έθεσε εαυτόν στο κέντρο της δίνης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Το προβλημα δεν είναι ότι καταναλώνουμε πολλά, αλλά ότι παράγουμε λιγότερα.

Mια πρώτη ματιά στο οικονομικό θαύμα της Κίνας.

Αν είναι κακό να προσφύγουμε στον μηχανισμό στήριξης με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, υπάρχει κάτι χειρότερο: να μην προσφύγουμε.

Εφτασε η στιγμή να πούμε όλοι «ώς εδώ!» Αυτό που το ΚΚΕ ονομάζει «αντικομμουνισμό» δεν είναι μόνο εθνική ανάγκη. Είναι κοινωνικό καθήκον. Είναι αντίσταση στον φασισμό με κόκκινη λεοντή.

Ο ξυλοδαρμός ενός καθηγητή της Λαχώρης από ισλαμιστές αναδεικνύει παραλληλίες με τα ελληνικά πανεπιστήμια.

Σ’ αυτήν τη δύσκολη συγκυρία κάθε έκφανση της μεταπολίτευσης ψυχορραγεί. Από την οικονομία και το κράτος μέχρι τον Τύπο.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι ακόμη και αν αποφεύγαμε το παγόβουνο, η θάλασσα εκεί έξω είναι μανιασμένη και το καράβι μας μπάζει νερά.

We are confronting a default of beliefs about the society and the economy, a default of an economic model based on the state.

Xρεοκόπησε ένα ολόκληρο πλέγμα αντιλήψεων για την κοινωνία και την οικονομία, ένα οικονομικό μοντέλο που είχε στο κέντρο του το κράτος.

Το έλλειμμα επενδύσεων στην Ελλάδα είναι βαθιά ιδεολογικό. Μπορεί να ομνύουμε σ’ αυτές, αλλά κατ’ ουσίαν δεν θέλουμε καμία.

Στη θεολογία υπάρχει κάποιος που «τα πάντα εν σοφία ποιεί», με τις αγορές τα πάντα είναι καλά καμωμένα.

Μόνο για θέματα ελευθερίας της έκφρασης υπάρχουν στο Στρασβούργο πέντε καταδίκες της ελληνικής Δικαιοσύνης τα τελευταία τρία χρόνια! Μήπως πρέπει οι δικαστές μας να αρχίσουν να τις διαβάζουν;

Η εμπειρία έδειξε ότι αν δώσεις εξουσία και αφήσεις ανεξέλεγκτο τον πιο καλών προθέσεων άνθρωπο, στο τέλος αυτός θα καταλήξει να έχει πιο παραβατική συμπεριφορά και από εκείνους τους οποίους κυνηγά.

Το να σπέρνουμε κτίρια που βαφτίζουμε νοσοκομεία είναι μια πρακτική που δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Αντιθέτως στοιχίζει ανθρώπινες ζωές.

Ο συνδικαλιστικός παραλογισμός μεταμορφώνεται ταχύτατα σε χουλιγκανισμό.