Το ενθαρρυντικό είναι ότι το πολιτικό σύστημα -και μάλιστα εκείνο το κομμάτι που πολλοί περιφρονούν ως «δικομματισμό» – νιώθοντας πιθανώς τα αδιέξοδα, πειραματίζεται με νέες διαδικασίες.

Ενα από τα παράδοξα της ελληνικής δημοκρατίας είναι ότι διαρκώς θεσμοθετεί κίνητρα διαλόγου και κατόπιν αμφισβητεί τα αποτελέσματα του διαλόγου.

Το άσυλο είναι ένα έθιμο το οποίο δεν εξυπηρετεί τον λόγο για τον οποίο υπάρχει· αντιθέτως απαγορεύει τη διακίνηση των ιδεών στα πανεπιστήμια.

Οταν τέλειωσαν -αυτό που αργότερα αποκάλεσαν με προκήρυξή τους στο indymedia «παρέμβαση» – μου κόλλησαν τα δύο βασικά τους επιχειρήματα στη μούρη.

Με αφορμή μια επίθεση με αυγά στην Νομική…

Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.

H Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα ελάχιστες φορές ευτύχησε να παίξει τον ρόλο που της ανέθεσε η Πολιτεία.

Εχει κάτι κοινό η γρίπη των χοίρων με τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Και τα δύο είναι επικίνδυνα, αλλά ελάχιστοι πολίτες δίνουν σημασία.

H Εκκλησία ζητεί από το κράτος να συνεχίσει να προσλαμβάνει μόνο τα «δικά της παιδιά».

Στην πραγματικότητα η πληροφορία σε ολόκληρη την ιστορία διανέμετο δωρεάν.

H ελευθερία της έκφρασης στην Ελλάδα είναι κάτι σαν ακορντεόν: υπάρχει μόνο όταν ο λόγος δεν ενοχλεί, ενώ θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο.

Ο πληθωρισμός των (ανεξαρτήτως χρώματος) φασιστικών εκδηλώσεων στις παρουσιάσεις βιβλίων πρέπει να μας ανησυχήσει.

Η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σε μια καμπή της ιστορίας της. Αυτό που κάνει δεν είναι σημαντικό μόνο για την ίδια, είναι σημαντικό για τον τόπο.

Οταν κλείνει μια βιομηχανία και μένουν στον δρόμο οι εργαζόμενοι, το κράτος πρέπει να συμπαρίσταται στους ανέργους. Στο ερώτημα «πόση συμπαράσταση;» δεν υπάρχει απάντηση.

Ελλάς-Γαλλία, συμμαχία και στην κρίση του Τύπου…

Οι δυνάμεις της αδράνειας πρέπει να αντισταθμιστούν από την πολιτική βούληση. Ετσι, το μικρό υπουργικό σχήμα δεν θα καταλήξει σε ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα, που θα σβήσει μέσα στις συμπληγάδες της γραφειοκρατίας και κάτω από τα βαριά δρύινα γραφεία των υπουργών.

Ο συντηρητισμός έχει ισχυρό ιδεολογικό υπόβαθρο στις κοινωνίες και δεν πρέπει να τον υποτιμούμε.

Τα τελευταία χρόνια έχει διαδοθεί ένας αριστερίστικος συντηρητισμός που μηδενίζει κάθε πρόοδο, συγκρίνοντάς την με ένα ιδανικό κόσμο που δε υπάρχει.

Αν θαυμάζουν κάτι οι πολίτες στο ΚΚΕ είναι η συνέπειά του, επειδή την μπερδεύουν με την ακινησία.

Στην Ελλάδα -όπου ως γνωστόν θάλλει ο μελοποιημένος κλαυθμός- όποιος δημοσιογράφος θέλει να έχει στην AGB μοίρα πρέπει να κλαίει στο μικρόφωνο.