Αν και αδικαιολόγητα απόν έως σήμερα από την ελληνική βιβλιογραφία, το γνωστότερο παγκοσμίως κείμενο του Χάγιεκ, δυστυχώς, παραμένει επίκαιρο. Στην Ελλάδα περισσότερο. Κατ’ αρχάς, αποτελεί κοινό δόγμα στην χώρα μας ότι η οικονομία μας χρειάζεται σχεδιασμό και όχι ελευθερία. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλα τα κόμματα, όλες οι συνδικαλιστικές οργανώσεις -ακόμη και οι επιχειρηματικές-, όλα τα ΜΜΕ ομνύουν στην ανάγκη ύπαρξης ενός «σχεδίου για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας», κάτι σαν τα αλήστου μνήμης πενταετή πλάνα, που δεν ήταν χαρακτηριστικό μόνο των κομμουνιστικών καθεστώτων· ήταν και του ναζιστικού. Κατά δεύτερον, πολλοί αναζητούν έναν «σωτήρα»… [TBJ]
Φτιάχνονται νόμοι εφαρμογής του Μνημονίου και μετά ακυρώνονται από περίτεχνες εγκυκλίους.
Τα απλοϊκά αναλυτικά εργαλεία που συνοψίζονται σε συνθήματα του τύπου «ή εμείς ή αυτοί» δεν οδηγούν πουθενά.
Έχουμε ένα φορολογικό σύστημα υπέρ των επιχειρηματιών και όχι των επιχειρήσεων. Δημιουργεί αντικίνητρα στις επιχειρήσεις να προσλάβουν εργαζομένους.
Στην Ελλάδα ακόμη και στους αγώνες υπάρχει έλλειμμα οργάνωσης και πλεόνασμα μαγκιάς.
Στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο με εξάμηνο 13 εβδομάδων διδασκαλίας ήταν κλειστό για 14 εβδομάδες και παρ’ όλα αυτά για τις περισσότερες σχολές (πλην Νομικής) το εξάμηνο παραμένει ανέπαφο.
Στην Ελλάδα, για να αποκτήσει κάποιος μια πινακίδα με επιθυμητό αριθμό, πρέπει να είναι τυχερός, ή -επειδή εδώ όλα γίνονται- να έχουν τα «τυχερά» τους εκείνοι που τις δίνουν. Αντιθέτως, στην εξαποδώ νεοφιλελεύθερη Βρετανία κάθε πινακίδα με επιθυμητό αριθμό πωλείται από το υπουργείο Μεταφορών πολύ αλμυρά.
Τα «πόθεν έσχες» εμφανίζονται για μικρό χρονικό διάστημα στο Διαδίκτυο χωρίς δυνατότητα επεξεργασίας ή αποθήκευσης.
Ο Εθνικός Κήπος είναι ένα από τα σημεία που η Πρόοδος, με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ, ετοιμάζεται να κάνει πεδίο αντιπαράθεσης.
Δήμοι, ΜΚΟ και οργανώσεις πολιτών, πρωταγωνιστές στην αντιμετώπιση των επισιτιστικών προβλημάτων.
Ένα βιβλίο του Α. Ανδριανόπουλου για τις μεγάλες μάχες στα μικρά βήματα απελευθέρωσης της αγοράς.
Κάπως έτσι με «αγώνες» και συμβιβασμούς η χώρα βαδίζει βήμα, βήμα σπειροειδώς προς τα κάτω.
Οχι πως ξεκίνησαν οι Δεξιοί να διαβάζουν, απλώς σταμάτησαν και οι Αριστεροί.
Ο τραμπουκισμός, η μαφιόζικη ομηρία 17 καθηγητών για να εκδώσουν εκβιαστικά μια παράνομη και αντιπαιδαγωγική απόφαση, βαφτίσθηκαν από τον κ. Τσίπρα «Δημοκρατία».
Δεν υπάρχει δαπάνη που εξαφανίζεται στον αέρα. Στο τέλος πάντα κάποιος πληρώνει.
Το συγκεντρωτικό κράτος αποδείχθηκε σπάταλο και αναποτελεσματικό. Απλώς τώρα, που λεφτά δεν υπάρχουν, φαίνεται πιο πολύ και είναι τραγικό.
Σύμφωνα με τους παλαιοκομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα δεν μπορεί να έχει άλλο στόχο παρά μόνο την απομόνωση.
Το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας είναι ότι η αντιπολίτευση είναι μια χειρότερη εκδοχή της κυβέρνησης.
Ο βαθύς παραλογισμός με τον οποίο μπόλιασε κάθε οργανωμένο θύλακα της κοινωνίας ο ανερμάτιστος αριστερισμός.
Το βασικό πρόβλημα που έχει ένα μεγάλο κομμάτι του στελεχικού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι μεγάλωσε πολιτικά με μεσσιανικές αντιλήψεις για τον κόσμο.
