Η Ελλάδα δεν ξαναγίνεται «ειδική περίπτωση». Παραμένει τέτοια διότι αναπαράγει τις παθογένειες του παρελθόντος.
Μήπως η ισότητα και στον σαρκασμό πρέπει να είναι στόχος αντί να προκαλεί αντιδράσεις λόγω της θρυλούμενης γυναικείας αδυναμίας;
«Πόση δόξα, χρήμα και δύναμη πρέπει να αποκτήσει μια γυναίκα πριν μπορέσουμε να την ψέξουμε;»
Το γεγονός ότι τα παιδιά σε ποσοστό 66,7% πιστεύουν ότι η κοινωνία αλλάζει απλώς με διαδηλώσεις, αλλά χωρίς ταυτόχρονη συμμετοχή σε κόμματα, ΜΚΟ και συνδικάτα δείχνει βαθιά άγνοια για τους μηχανισμούς και τα μέσα που πραγματώνεται η Δημοκρατία.
Κάποιος Βαλκάνιος φωστήρας σκέφτηκε την κουτοπονηριά να μεταθέσει το κόστος των ελλιπών φορολογικών ελέγχων σε ανύποπτους μετόχους Α.Ε.
Πως οι μειοψηφίες με ανοχή των πρυτάνεων επιβάλουν «δυναμικά» (δηλαδή δια της βίας) το άδικο.
Ο μόνος τρόπος για να ξεπλυθεί ο επιπλέον φόρος ακινήτων στη συνείδηση των Ελλήνων είναι να μετατραπεί σε ανταποδοτικό τέλος προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Το βιβλίο του Χρυσάφη Ιορδάνογλου «Κράτος και ομάδες συμφερόντων, Μια κριτική της παραδεδεγμένης σοφίας» ανατρέπει την εικόνα για τις σχέσεις πολιτικών – πολιτών στη μεταπολίτευση.
Μεγαλύτερη ανάσα παίρνει και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ που στριμώχνεται όλο και περισσότερο μεταξύ της πραγματικότητας και του διάχυτου παραλογισμού του κόμματος.
Οι συνδικαλιστές των εμπόρων κατάφεραν να κάνουν το δικαίωμα κάποιων ιδιοκτητών να κλείνουν τα μαγαζιά τους, σε υποχρέωση όλων των ιδιοκτητών να κλείνουν.
Οι πολιτικές δυνάμεις αντί να αντιμάχονται την πραγματικότητα πρέπει να βρουν τρόπο διασφάλισης της ανεξαρτησίας της Δημόσιας Τηλεόρασης.
Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι επέκτεινε τόσο πολύ τη ρητορεία του στον χώρο του φανταστικού, που οποιαδήποτε υπόσχεση στον χώρο του πραγματικού μοιάζει πολύ λίγη.
Το κρατικοπαρεμβατικό ιδεολογικό μοντέλο καταρρέει τώρα υπό το βάρος της χρεοκοπίας του κράτους. Άραγε, θα αντικατασταθεί από τη «φιλελεύθερη ορθοδοξία»;. Πιο πιθανό είναι να αντικατασταθεί από ένα αυταρχικό κρατικοπαρεμβατικό μοντέλο. Η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν προειδοποιεί μόνο για την αύξηση της δυσανεξίας, του ρατσισμού και του φασισμού στην Ελλάδα. Προειδοποιεί και για περισσότερο κρατικό παρεμβατισμό σε τομείς από τους οποίους η γενιά του Πολυτεχνείου τον είχε αποβάλει, δηλαδή στα πολιτικά και στα ατομικά δικαιώματα. Το νέο βιβλίο του Γιάννη Βούλγαρη σκιαγραφεί μια ιστορική περίοδο της χώρας, το τέλος της οποίας μπορεί να προοιωνίζεται μια σκοτεινή δυστοπία. Εκτός εάν, ακόμα…
Το πρόβλημα με τους συνδικαλιστές των εμπόρων είναι ότι προσπαθούν διά του κράτους να επιβάλουν στην κοινωνία τα δικά τους γούστα.
Οι συμμορίες με τα πιστόλια «Ζάσταβα» και τα μαχαίρια ξέρουν από προχθές ότι ο ελληνικός λαός δεν τους δίνει άφεση αμαρτιών.
Ενα πλέγμα μικρών και μεγάλων συμφερόντων (από ψηφοθήρες πολιτικούς, μέχρι «ανίδεα» κυβερνητικά στελέχη, και μέχρι αγριεμένες συντεχνίες) εμποδίζει την Ελλάδα να αλλάξει.
Ο Ρουμάνος κ. Ντουμίτρου Ζαφιρέσκου ψηφίζει διαρκώς «ναι» διότι, σύμφωνα με τον κανονισμό, οι ευρωβουλευτές παίρνουν έξτρα πριμ όταν υπερψηφίσουν πάνω από 50% των προτάσεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς ελπίζει ότι με τα συνεχή «όχι» θα πάρει έξτρα πριμ ψήφων…
Προς το παρόν τουλάχιστον και παρά την κρίση, η Ελλάδα παίρνει και δεν δίνει.
Οι λέξεις είναι εξαιρετικά πολύτιμο πράγμα για να συντάσσονται επιχειρήματα αντί για να αναλώνονται ως μικροπολιτικά πυροτεχνήματα.
Προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε εαυτούς και αλλήλους. Ειδικά σε ό,τι αφορά τη διαπραγμάτευση «διαρθρωτικά μέτρα αντί οριζόντιων περικοπών».
