Η κ. Ραχήλ Μακρή είναι άξια συνεχιστής της πολιτικής παράδοσης του τόπου που υπόσχεται λεφτά χωρίς αντίκρισμα, πλούτο χωρίς κόπο, κατανάλωση χωρίς παραγωγή…

Η πρώτη μικρή ανθολογία των χιουμοριστικών διαφημιστικών σποτ…

Μετά την απομάκρυνση εκ της πραγματικότητος, ουδέν λάθος υπάρχει.

Από την τυπική νεοελληνική σκοπιά καλύτερα να μην πεις τίποτε, διότι πολλοί δημοσιογράφοι βρέθηκαν στο αυτόφωρο λέγοντας πολλάκις το αυτονόητο ή προπηλακίστηκαν διότι είπαν κάτι που κάποιοι θεώρησαν «αιρετικό».

Η απήχηση του μύθου της «σκληρής διαπραγμάτευσης» δεν πρέπει να εκπλήσσει όσους καλλιέργησαν πολλά χρόνια τώρα τον μύθο της «κακής διαπραγμάτευσης».

Στην Ελλάδα να συζητάμε επί παντός, εκτός από εκείνα που πρέπει να πράξουμε για να αντιμετωπίσουμε τις νέες προκλήσεις.

Συζητώντας για την πιθανή έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, ουσιαστικά αποφεύγουμε την συζήτηση για τους όρους παραμονής.

Πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στην Ευρώπη (για τους αντίθετους λόγους), βλέπουν την Ελλάδα ως θρυαλλίδα εξελίξεων. Αποσιωπούν όμως ότι τα φιτίλια, πριν πυροδοτήσουν οτιδήποτε, καίγονται ολοσχερώς…

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν διακρίθηκε για την αγάπη του στον διάλογο…

Τα στοιχήματα παραέχουν γίνει μεγάλα για χαριτωμένες πιρουέτες προς τέρψιν του κομματικού απαράτ.

Το πολιτικό μας σύστημα θα επιβαρύνει όποιους και όσους μπορεί για να συντηρήσει τα πελατειακά του δίκτυα.

Το καζάνι συνεχίζει να βράζει. Δεν ξέρουμε πώς θα διαμορφωθούν τα πράγματα στη μακρά πορεία. Το σίγουρο είναι ότι πριν φτιαχτεί το νέο πολιτικό σκηνικό θα βλέπουμε διαρκώς νέες συνθέσεις και νέες προσπάθειες.

Στο δυσεπίλυτα προβλήματα οι κρατικιστές κάθε απόχρωσης έχουν μια απλή όσο και πατερναλιστική λύση. Την απαγόρευση της οικονομικής δραστηριότητας δικαίων και αδίκων.

Αντί να ασχολούμαστε με το σχέδιο Β του ΣΥΡΙΖΑ, μήπως να ζητάμε διευκρινήσεις για το σχέδιο Α;

Στην περίπτωση πολλών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, πρέπει να θυμηθούμε την ιστορία του σκορπιού με τον βάτραχο.

    Η προεκλογική περίοδος έχει στριμωχτεί μεταξύ κινδυνολογίας και αβάσιμων υποσχέσεων.

    Κάθε φορά όμως που φτάνουμε στο διά ταύτα, η «αξιοποίηση» της δημόσιας γης γίνεται «ξεπούλημα».

  Οι δομές λειτουργίας του πολιτικού συστήματος παραμένουν ως είχαν και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φέρνει καμιά ριζοσπαστική αλλαγή στα πολιτικά πράγματα, αλλά απλώς αναπαράγει τις παθογένειές του.

    Όταν ένα σύστημα λειτουργεί διαρκώς «στo κόκκινo» μεγιστοποιεί τις πιθανότητες ατυχημάτων.

    Σε υποθέσεις δημοσίου ενδιαφέροντος, όπως είναι η απόπειρα χρηματισμού ενός βουλευτή. Όλα πρέπει να βγαίνουν στο φως.