Δεν έχουμε μόνο τους πολιτικούς που μας αξίζουν. Έχουμε και τις τιμές που μας αξίζουν, γιατί γι’ αυτές ψηφίζουμε καθημερινά στο σούπερ-μάρκετ.

Θέλουμε ανταγωνισμό που θα εμπεριέχει και τις χρεοκοπίες, ή κρατική παρέμβαση που ιστορικά αποδείχτηκε ότι φέρνει φτώχεια;

Τελικά, η αγορά γι’ αυτή τη χώρα είναι κάτι σαν την τουρκοκρατία. Φταίει για όλα. Ακόμη και για τα σκάνδαλα στον δημόσιο τομέα.

Καλά είναι να μειώνουμε το κράτος στα χαρτιά, αλλά στην πράξη αποδεικνύεται ότι προσπαθούμε να το μεγαλώσουμε. Ακόμη και στα …γυμναστήρια!

Για να υπάρχουν επιτυχείς στο έργο τους «κερδοσκόποι», κάποιοι πρέπει να είναι εκ συστήματος «ζημιοσκόποι».

Oι τιμές του πετρελαίου δεν διαμορφώνονται μακροχρόνια από την «κερδοσκοπία», αλλά από την πραγματική ζήτηση.

Υπάρχει διάχυτη η αντίληψη στη λαϊκή κουλτούρα (καθρέφτης της οποίας είναι η τηλεόραση) ότι η αγορά είναι από την φύση της κάτι κακό.

Φιλελεύθερη Δημοκρατία δεν σημαίνει απουσία κράτους ελεγκτή. Σημαίνει απουσία κράτους, που το παίζει επιχειρηματίας.

Οτιδήποτε κι αν γίνει σ’ αυτή τη χώρα προβάλλονται μόνο οι κίνδυνοι και αποσιωπώνται οι ευκαιρίες

Οι πομπώδεις χαρακτηρισμοί περί «δημόσιου χαρακτήρα των αερομεταφορών» είναι ένα καλό κόλπο για να πληρώνει ο μπαρμπα-Μήτσος από τα Γρεβενά και να πετάει δωρεάν ή κάτω του κόστους μια ολόκληρη πολιτικό-συνδικαλιστικο-οικονομική νομενκλατούρα.

Πάμε στοίχημα ότι ακόμη κι αν η «Helios» ήταν κρατική εταιρεία, πάλι το νεοφιλελευθερισμό θα έβριζε η Αριστερά και η πρόοδος;

Το μυστικό δεν κρύβεται στο αν οι εταιρείες είναι κρατικές ή ιδιωτικές, αν είναι χαμηλού ή υψηλού κόστους, αλλά αν ο έλεγχος που γίνεται από τις κρατικές υπηρεσίες είναι καλός ή κακός.

Οι ιδιωτικές εταιρείες που εμφανίζουν υψηλούς δείκτες ατυχημάτων (και δεν είναι καν «χαμηλού κόστους») είναι σε τριτοκοσμικές χώρες που έχουν διεφθαρμένα καθεστώτα. Αλλά σε αυτές τις χώρες και οι κρατικές εταιρείες εμφανίζουν πολλά δυστυχήματα…

Όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι με την απελευθέρωση των αεροπορικών συγκοινωνιών παγκοσμίως οι πτήσεις, εκτός από φθηνότερες, έγιναν και ασφαλέστερες. Η Αριστερά, όμως, αντί να πάρει τα δεδομένα και να διατυπώσει θέση επί της πραγματικότητας, θέλει να φέρει την πραγματικότητα στα μέτρα των συνθημάτων που κάποτε είχε.

Θεωρητικά με το ωράριο οι μικροί έμποροι προστατεύονται από τους μεγάλους. Στην πράξη οι μεγάλοι γίνονται μεγαλύτεροι και οι μικροί κλείνουν. Όταν ο ανταγωνισμός γίνεται μόνο στο επίπεδο των τιμών, τα πολυκαταστήματα έχουν κερδίσει από την αφετηρία.

Τα υπερκαταστήματα έχουν τόσο μεγάλο λειτουργικό κόστος που δεν συμφέρει στους επιχειρηματίες να τα κρατούν ανοιχτά τις ώρες χαμηλής κίνησης. Το απελευθερωμένο ωράριο βοηθά τους μικρούς επιχειρηματίες, τουλάχιστον εκείνους που έχουν ευελιξία και είναι αποφασισμένοι να δουλέψουν.

Δουλειά της πολιτικής (και συνεπώς των πολιτικών) δεν είναι να ασχολούνται με το ποσοστό κέρδους των επιχειρήσεων. Αυτό θα το ρυθμίσουν από μόνοι τους οι καταναλωτές.

Το ένα τρίτο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ αναρωτιέται ακόμη γιατί υπάρχει ακρίβεια…

Στην Ελλάδα τα αυτονόητα είναι μονίμως υπό διωγμόν. Από την εποχή του νεομακεδονικού όταν η πρόταση της σύνθετης ονομασίας ήταν περίπου εσχάτη προδοσία, μέχρι τώρα που ο κ. Δούκας αναγκάστηκε να αναδιπλωθεί ψιθυρίζοντας «κι όμως, ο νόμος της προσφοράς και της ζήτησης ισχύει», ο λαϊκισμός μας απαγορεύει να δούμε κατάματα την υπάρχουσα κατάσταση.

Η λογική της επιδότησης των πάντων από τον δημόσιο κορβανά εξυπηρετεί κατ’ αρχήν τα τρωκτικά του Δημοσίου. Όσα περισσότερα χρήματα διανέμονται κατ’ αυτόν τον τρόπο, τόσες περισσότερες ευκαιρίες διαφθοράς υπάρχουν και τόσο λιγότερες γίνονται οι πιθανότητες ελέγχου.