Η επιχειρηματολογία των κ.κ. Παπουτσή και Καστανίδη για τα δίδακτρα των ιδιωτικών σχολείων φέρνουν στην επιφάνεια το παλιό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, απόντος του αρχηγού του, αρχίζει να διολισθαίνει στον παλιό, κακό του λαϊκισμό.

Πως χάνεται αυτή η καταπληκτική ευκαιρία να καταγγελθεί η αγορά και ο νεοφιλελευθερισμός;

Οι θεατρινισμοί έπαψαν να είναι χαριτωμένοι. Έγιναν επικίνδυνοι για την οικονομία μας.

Ένα ποτήρι νερό ήταν κομμάτι της φιλοξενίας μας, μέρος της παράδοσής μας. Τώρα έγινε υποδιαίρεση του ευρώ…

Σκεφθείτε μόνο να μπορούσαν να διασταυρωθούν όλες οι πληροφορίες που είμαστε αναγκασμένοι να δίνουμε στην ελληνική γραφειοκρατία. Ο «Μεγάλος Αδελφός» του Όργουελ θα ωχριούσε μπροστά στις δυνατότητες της…

Μόνο στην Ελλάδα απαντάται ο όρος «αισχροκέρδεια» και κανείς δεν διευκρινίζει που τελειώνει το κέρδος και που αρχίζει το αίσχος.

Το ερώτημα είναι γιατί κανείς δεν ασχολείται με την τιμή των καναπέδων; Ξέρετε πόσο έχουν πάει και με τι περιθώρια κέρδους δουλεύουν κάποιες «μπουτίκ επίπλων»;

Η αγορά είναι μια μορφή δημοκρατίας στην πράξη. Ίσως είναι η πιο άμεση δημοκρατία που έχει γνωρίσει ο κόσμος.

Το πολύ γαρ της ακρίβειας γεννά παραφροσύνη. Όταν μάλιστα είμαστε σε εποχή που δεν υπάρχουν ειδήσεις, μπορούμε να φτιάξουμε σκοτεινούς εχθρούς και να τους πολεμήσουμε με όλη τη δύναμη που μας προσφέρει η γραφίδα μας ή τα ερτζιανά.

Η αγορά είναι σαν το θερμόμετρο. Δείχνει ότι υπάρχει πυρετός στην οικονομία, αλλά ο πυρετός είναι αποτέλεσμα λοίμωξης της οικονομίας –δεν προκαλείται από το θερμόμετρο.

Και τα λεφτά λείπουν απ’ αυτή τη χώρα και οι ώρες και κυρίως το μυαλό. Κάποιοι θέλουν την κοινωνία όμηρο στο ρυθμό της συντεχνίας τους.

Το περίεργο στη χώρα μας είναι ότι όσο φουντώνει η συζήτηση για τη διαπλοκή, τόσο πιο έντονό γίνεται το αίτημα για περισσότερο κράτος.

Οι δημοσιογράφοι το παίζουν αγορανομία, οι υπουργοί ασχολούνται με την τιμή των μούσμουλων και οι υπηρεσίες των υπουργείων μετατρέπονται σε διαχειριστές δικτυακών τόπων που μετρούν την τιμή της τομάτας.

Tο πολύ γαρ της θλίψης των ελληνικών ΜΜΕ για τα λουκέτα κοντεύει να τρελάνει και τους λίγους εχέφρονες που απέμειναν σ’ αυτό τον τόπο. Το γνωστό πανηγύρι έχει στηθεί και η κυβέρνηση εγκαλείται για πράγματα τα οποία ουδόλως φταίει, και γλιτώνει την απολογία για τα πραγματικά αμαρτήματά της.

Στη χώρα μας τα όρια μεταξύ τραπεζικής συναλλαγής και ληστείας γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα.

Aν κάποιος επιχειρηματίας θέλει να χτυπήσει την ακρίβεια του το απαγορεύει ο νόμος.

Εντέλει πρέπει να ρωτήσουμε τους εμποροπατέρες: Αν είναι να απαγορεύσουμε δια του ωραρίου τους ξένους να ψωνίσουν, τότε γιατί μπαίνουμε σε τόσα έξοδα για τους Ολυμπιακούς;

Ο τραπεζικός τομέας έχει εθιστεί σε καθεστώς χρόνιου προστατευτισμού με αποτέλεσμα να «μισεί» οποιαδήποτε αλλαγή

Μήπως έχει παραφρονήσει ο λαός μας και πρέπει το Υπουργείο Ανάπτυξης να μας διδάξει το ορθολογικά πράττειν;

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι πως η ακρίβεια στην αγορά δεν αντιμετωπίζεται με νομοθετικά μέτρα, αλλά το γεγονός ότι όλοι καμώνονται πως δεν το γνωρίζουν.