Κάθε Μέσο αποδεικνύει τη χρησιμότητά του όχι με μία εκπομπή, αλλά 24 ώρες το 24ωρο, επτά ημέρες την εβδομάδα, διά του προγράμματός του.

Δεν πρέπει οι συνάδελφοι του προεδρείου της ΕΣΗΕΑ να καταδικάσουν τις καταλήψεις στους χώρους δουλειάς των δημοσιογράφων;

Εκείνοι που ισχυρίζονται ότι είναι εφικτός ένας άλλος κόσμος, στον οποίο και ο σκύλος είναι εσαεί χορτάτος και η πίτα για πάντα ολάκερη, ή είναι ποιητές ή απλώς μας δουλεύουν.

Η απόσυρση της διαφήμισης για τις μπάμιες δεν αποτελεί προσβολή του δικαιώματος στην ελευθερία του λόγου. Είναι άσκηση του δικαιώματος στην ιδιοκτησία.

Δεν θα ήταν πιο λογικό να υπάρχει ένα κανάλι ιδεών αντί να έχουμε ένα κρατικό αθλητικό κανάλι;

Τα κανάλια μένουν στο επίπεδο της λαμπερής οικοτεχνίας. Αφού απέκλεισαν λόγω κόστους τη σοβαρή και αποκαλυπτική ειδησεογραφία, κάνουν σόου, και αυτό πρόχειρο.

Υπάρχει μια εκπομπή που συμπυκνώνει όλα τα χαρακτηριστικά της ελληνικής τηλεοπτικής δημοσιογραφίας. Οι «Αποδείξεις», που μεταδίδει ο τηλεοπτικός σταθμός «Αντένα», είναι ο ιδεότυπος της ελληνικής ενημέρωσης.

Πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι η ζώνη των 8-9 μ.μ. δεν ανήκει στο ενημερωτικό κομμάτι της τηλεόρασης, αλλά στο ψυχαγωγικό.

Τα δελτία ειδήσεων προχθές είχαν τα πάντα για τον τελικό του «Μουντομπάσκετ» εκτός από την είδηση.

Τα δελτία «ειδήσεων» μετατρέπουν την μεγάλη γιορτή του Δεκαπενταυγούστου σε μια πρώτης τάξεως εμποροπανήγυρη.

Η τηλεόρασή μας έχει μεταβληθεί σε ένα πανεθνικό παππού που κάθε λίγο και λιγάκι διηγείται τρομαχτικές ιστορίες στα εγγονάκια.

Η τηλεόραση έχει φτιάξει μια άλλη, μια ρηχή πολιτική. Μόνο που δεν φταίει το Μέσο. Eτσι ήταν κι έτσι θα είναι. Φταίνε οι πολιτικοί που της δίνουν ρόλο…

Περίσσεψε η τηλεοπτική υστερία και γι’ αυτό το δραματικό γεγονός, για την εν ψυχρώ δολοφονία δύο αστυνομικών και την απόδραση του Μαξίμ Ζελίν. Χειρότερα: αυτή η υστερία θεωρείται πλέον κάτι σαν φυσικό φαινόμενο.

Αποδείχθηκε διεθνώς (και στην Ελλάδα ταχύτατα) ότι σπανίζουν οι συναντήσεις του πολιτισμού με την ακριβή για την παραγωγή ιδιωτική τηλεόραση.

Οι πολιτικοί έχουν αποκτήσει σχέση μίσους και πάθους με την τηλεόραση. Σαν τους εξαρτημένους από τοξικές ουσίες την ελεεινολογούν και τη λατρεύουν συνάμα.

Η φτώχεια, όση υπάρχει στην Ελλάδα, δεν αντιμετωπίζεται με τις λιγωμένες από πόνο φωνές των ρεπόρτερ. Αντιμετωπίζεται με την παρουσίαση του προβλήματος στις σωστές του διαστάσεις και τη στοχευμένη παρέμβαση του κράτους.

Το κύρος του Κοινοβουλίου πρέπει να το προστατεύουν οι βουλευτές του. Όχι το κανάλι της Βουλής. Είναι προτιμότερο για τη Δημοκρατία να διορθώσουμε την ουσία παρά την εικόνα. Και για να διορθωθεί η ουσία πρέπει να έχουμε την πλήρη εικόνα.

Στη Πρωσία του Μεγάλου Φρειδερίκου οι πολίτες πίστευαν ότι «υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο». Στην σημερινή Ελλάδα πιστεύουν ότι «υπάρχουν τηλεπαρουσιαστές στην Αθήνα».

Η τηλεόραση και δη η μεσημεριανή αποδεικνύεται σπίθα σε μπαρουταποθήκη. Κάποιος πρέπει να τη συμμαζέψει κι αυτός δεν είναι άλλος από το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο.

Η ελληνική ιδιωτική τηλεόραση κατάφερε σε 15 μόλις χρόνια να φτάσει σε αξιοζήλευτα επίπεδα υποκριτικής τέχνης. Από τον δημοσιογράφο που εκφωνούσε τις ειδήσεις, περάσαμε στον εκφωνητή ειδήσεων, κατόπιν στον τηλεσχολιαστή και τώρα οδεύουμε στην παντομίμα της επικαιρότητας.