Πόσο ηθικά αποδεκτή είναι η «απο-ανάπτυξη» στο πλαίσιο μιας «αναδιανεμητικής κοινωνίας»;
Συντάκτης: Πάσχος Μανδραβέλης
Μήπως επιστήμονες και εφημερίδες βάλθηκαν να μας τρελάνουν; Οχι. Το πρόβλημα βρίσκεται στη στατιστική και σε όλες τις ουσιαστικές λεπτομέρειες…
Ας μην ελπίζουμε ότι θα υπάρξει ποτέ «ελληνικό Google». Ο «άλλος κόσμος», που διάφοροι ονειρεύονται, δεν είναι απλά εφικτός. Είναι…
Η συζήτηση όμως καθαυτή ανέδειξε την ιδεολογική ήττα ενός μέρους της Αριστεράς. Το γεγονός ότι η συζήτηση έγινε στο πεδίο…
Το πρόβλημα με τους δικούς μας υπουργούς είναι ότι ασχολούνται με όλα, με αποτέλεσμα τελικά να μην καταφέρνουν τίποτε.
He appears on our television screens wearing a hood, looking like a medieval Franciscan monk. In fact, he even talks…
Ποτέ στην ιστορία δεν πρέπει να συζητήθηκε περισσότερο η ημερομηνία των εκλογών, για μια αναμέτρηση μάλιστα το αποτέλεσμα της οποίας…
Ένα κομμάτι του οικολογικού κινήματος άρχισε να ασπάζεται μεσσιανικές αντιλήψεις και πρακτικές
Προς δόξαν της επανίδρυσης του κράτους αποκτάμε ακόμη μια υπηρεσία που θα επισημαίνει τα προβλήματα στο δάσος, ενώ δεν έχουμε…
Certainly a simple proportional electoral system would free many voters from the grip of the two major political parties, enabling…
Μια τροπολογία δεν ρυθμίζει μόνο τα χρέη των ΠΑΕ προς το δημόσιο, αλλά προβλέπει πως ο κρατικός προϋπολογισμός αναλαμβάνει και…
O δικομματισμός θα βασιλεύει όσο το κράτος παραμένει μεγάλο, όσο το πρώτο κόμμα θα μπορεί να «διευθετεί υποθέσεις» μικρές και…
Αυτή τη στιγμή στον θεσσαλικό κάμπο διαδραματίζεται το απόλυτο παράδοξο. Επιδοτούμε την παραγωγή του αχρείαστου (βαμβάκι), ενισχύοντας την σπατάλη του…
Χιλιάδες δικτυακοί ιστότοποι φιλοξενούν συζητήσεις για όσα δημοσιοποιούν καθημερινά τα ΜΜΕ. Η είδηση για οποιαδήποτε ανακρίβεια εξαπλώνεται ταχύτατα.
Στον ασπρόμαυρο κόσμο του λαϊκισμού, το δίλημμα «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος» είναι υπαρκτό.
Στους δρόμους βλέπουμε καταστάσεις πρώιμου καπιταλισμού. Ιδιωτικά συμφέροντα ξεσχίζουν δημόσιες υποδομές χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα, και πιθανώς χωρίς να πληρώνουν τίποτε.
Πολλοί διακατέχονται από νοσταλγία για τα «χρόνια εκείνα». Συνήθως πρόκειται για νοσταλγία της νιότης που σβήνει τις ρυτίδες του παρελθόντος.
Το πρόβλημα είναι πως το πολιτικό τοπίο μοιάζει πλέον με μαγική εικόνα, η οποία αντιστρέφει τους κανόνες της λογικής.
Στο παράδειγμα της Πυροσβεστικής δεν υπάρχει κομματικοποίηση με όρους 1981. Δεν έχουμε έφοδο «γαλανοφρουρών» για να υπηρετηθεί μια κάποια πολιτική…
Προς τι η διακομματική πρεμούρα να «ρυθμιστεί το τοπίο των δημοσκοπήσεων»;
