Ηταν ένα από τα «μικρά οράματα» του Ντόναλντ Τραμπ. Το χρώμα της «Αντανακλαστικής λίμνης στο μνημείο του Λίνκολν» (Lincoln Memorial Reflecting Pool), μιας τεράστιας ρηχής πισίνας στην αμερικανική πρωτεύουσα, δεν ήταν της αρεσκείας του. Ηθελε, όπως είπε, το βαθύ γαλάζιο – ένα από τα χρώματα της αμερικανικής σημαίας.
Αφού εξαπέλυσε τις γνωστές ύβρεις κατά των «ανίκανων προκατόχων του», που ούτε τα μνημεία της Ουάσιγκτον δεν μπορούσαν να φροντίσουν, ανέθεσε στον υπουργό Εσωτερικών τον καλλωπισμό της. Βγήκε ένα κονδύλι 14,7 εκατ. δολαρίων και υπό τις πομπώδεις δηλώσεις του προέδρου το έργο ξεκίνησε με «τα πιο σύγχρονα και καλύτερα υλικά στον κόσμο» και τη διαβεβαίωση ότι η λίμνη «θα είναι ομορφότερη και από το 1922, χρονιά που κατασκευάστηκε» (7.5.2026).
Λίγες εβδομάδες μετά την «επιδιόρθωση» εμφανίστηκε άλγη στη λίμνη και «τα καλύτερα υλικά στον κόσμο» άρχισαν να ξεκολλούν από τον πυθμένα της. Κανένα πρόβλημα για τον Τραμπ. Επιτέθηκε στα «fake news media», όπως η Washington Post, που μιλούσαν για απλό «βάψιμο» και ο υπουργός του βρήκε τον τέλειο ένοχο. Ο πρώην ολυμπιονίκης αθλητής Ντέιβιντ Χερν συνελήφθη επειδή άγγιξε και τράβηξε ένα ήδη αποκολλημένο κομμάτι από την μπλε επένδυση του πυθμένα της δεξαμενής.
Η φανατική υποστηρίκτρια του Τραμπ δικαστής Τζάνετ Πίρο, η οποία έγινε ομοσπονδιακή εισαγγελέας από τον ίδιο, άσκησε δίωξη για κακούργημα που επισύρει κάθειρξη 10 ετών, αφού η ζημία στην κρατική περιουσία υπερέβαινε τα 1.000 δολάρια. «Αυτό δεν αποτελεί μόνο προτεραιότητα για τον πρόεδρο, αλλά και δική μου προσωπική προτεραιότητα. Θα αποδείξουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο Χερν προέβη σε ηθελημένη καταστροφή δημόσιας περιουσίας», είχε πει ανακοινώνοντας τη δίωξή του (2.7.2026).
Δεν κατάφερε, όμως, ποτέ να στοιχειοθετήσει το σαθρό κατηγορητήριο και το απέσυρε, αναγνωρίζοντας ότι υπήρξαν κατασκευαστικές ατέλειες. Αυτό, φυσικά, προκάλεσε τη μήνιν του Τραμπ, ο οποίος άρχισε να εξαπολύει τα… δικά του.
Υπάρχουν όμως τρία συμπεράσματα από την υπόθεση. 1) Τα λαϊκιστικά συστήματα δεν λύνουν προβλήματα, ανακαλύπτουν «ενόχους». 2) Ακόμη και αμφιλεγόμενοι δικαστές, σαν την Τζάνετ Πίρο, μπουχτίζουν από το άδικο και μπορεί να πράξουν το σωστό. 3) Στα λαϊκιστικά συστήματα, απλοί πολίτες μπορεί να βρεθούν μπλεγμένοι, όχι επειδή έκαναν κάτι, ούτε καν επειδή αντιπολιτεύονται την εξουσία, αλλά διότι ως αποδιοπομπαίοι τράγοι βολεύουν το αφήγημά της, που στην προκειμένη περίπτωση ήταν ότι η κυβέρνηση και ο εργολάβος τα έκαναν όλα καλά, αλλά κάποιοι «σκοτεινοί τύποι» υπονομεύουν το έργο τους.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» στις 7.8.2026
