Ο πρωθυπουργός μαθαίνει ταχύτατα την αγγλική, αλλά στη διπλωματία και στις διεθνείς σχέσεις «η διαφορά μεταξύ της σωστής λέξης και της περίπου σωστής λέξης είναι ίδια με τη διαφορά μεταξύ αστραπής και πυγολαμπίδας».

Η τουρκική πολιτική ηγεσία βρίσκει και κάνει. Μόλις νιώσει πολιτική αδυναμία στην εδώ πλευρά σπεύδει να την εκμεταλλευθεί.

Η ζημιά της διαπραγμάτευσης με τα πουκάμισα έξω κόστισε από 80 ώς 200 δισ., τούτη η διαπραγμάτευση με τα ζωνάρια λυμένα μπορεί να έχει ανυπολόγιστες ζημιές.

Μια κυβέρνηση που το 2015 δεν μπόρεσε να κατανοήσει ένα πολύ πιο σταθερό διεθνές περιβάλλον θα μπορέσει να διαχειριστεί το καθεστώς Ερντογάν;

Ζούμε το επέκεινα ενός πολιτικού τυχοδιωκτισμού που ξεκίνησε το 2010 στις πλατείες του αντιμνημονίου, κορυφώθηκε με την κυβερνητική σύμπραξη του 2015.

Κάποιοι των «Παμμακεδονικών» οργανώσεων δίχως να έχουν ψηφιστεί από κανένα, δηλώνουν εκπρόσωποι του λαού κι απειλούν τους εκλεγμένους.

Ο νέος πατριωτισμός σε αντίθεση με τα συλλαλητήρια είναι αθόρυβος και προπαντός ανιδιοτελής.

Οποιος δεν θέλει να ζυμώσει μια λύση όλη μέρα κοσκινίζει τα προβλήματα.

Και στην Ελλάδα και στην πΓΔΜ έχουμε σοβαρότερα προβλήματα να λύσουμε, από το να παίζουμε τις κουμπάρες των εθνικοπαραφρόνων και όσων τοκίζουν στα ρεζιλίκια κάθε πλευράς…

Αυτό με τις πλατείες που, μεθυσμένοι από την αμετροέπειά τους, δεν κατάλαβαν στον ΣΥΡΙΖΑ θα το βρει μπροστά της και η Νέα Δημοκρατία.

Η Ελλάδα αδίκως ψάχνει «λύση του Σκοπιανού». Πρέπει να κάνει τις επιλογές της. Θα παραμείνει μέρος του βαλκανικού προβλήματος ή θα προτάξει την ευρωπαϊκή λύση; Θα κοιτάξει τα πραγματικά της εθνικά συμφέροντα ή θα επιμείνει στα φανταστικά εθνικά της δίκαια;

Ολαρία ολαρά! Στο τέλος εποχής όλα μπερδεύονται πικρά.

Αν οι «φυρομακεδόνες» δεν είναι –σύμφωνα με τη γραμμή των συλλαλητηρίων– Σλαβομακεδόνες, τι στην ευχή είναι;

Ενα από τα βασικά προβλήματα του έθνους είναι ότι όλοι θέλουν να το σώσουν κραυγάζοντας και κανείς με τη δουλειά του.

Οι «ιδέες» που προκαλούν άγχος (π.χ. η πατρίδα μου βρίσκεται σε κίνδυνο) έχουν ένα έμφυτο πλεονέκτημα σε σχέση με τα ανταγωνιστικά μιμίδια, επειδή ο κίνδυνος καθιστά τους ανθρώπους πιο δεκτικούς στον προσηλυτισμό.

Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε και θα βρεθούν άλλοι για να καβαλήσουν το κύμα των κατανοητών αλλά αδικαιολόγητων ανησυχιών που έχουν οι πολίτες.

Το ζήσαμε πολλάκις αυτό το έργο και όπως οι άρρωστοι του τζόγου, περιμένουμε κάθε φορά διαφορετικά αποτελέσματα.

Βιάστηκε ο κ. Μητσοτάκης να δηλώσει πως «η λύση να αναζητηθεί σε άλλη συγκυρία, δεν θα γίνουμε συνένοχοι στον τραυματισμό του έθνους».

Aυτό που απέδειξε η σχετική επιτυχία του συλλαλητηρίου είναι η αδυναμία του πολιτικού συστήματος να κινητοποιήσει τους πολίτες προς κάποιο σκοπό, παρά τη δυναμική της κινηματικής Δεξιάς του Κυρίου.

Το βασικό ήταν να βαφτίσουμε το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης «Μακεδονία». Κι ας με την πρώτη βροχούλα δεν λειτουργεί…