Λείπει η αυτοκριτική για την κατασυκοφάντηση του όμορου χώρου, τον οποίο τώρα γλείφει και ζητάει να συμμαχήσει «προοδευτικώς», δηλαδή της ευρύτερης Κεντροαριστεράς.
Η κατάληψη ενός δημοσίου χώρου, από τη φύση της, περιορίζει το δικαίωμα όλων των υπολοίπων –μη καταληψιών– στην πρόσβαση και χρήση του.
Ούτε οι ίδιοι κατάλαβαν τι έπραξαν εκείνο το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
«Το 100 (που τώρα πάει να γίνει 112) τι το θέλανε; Ηταν αναγκαία αυτή η προστυχιά;».
Όσοι σήμερα διυλίζουν τον κ. Νίκο Μπίστη κατάπιαν τον κ. Πάνο Καμμένο.
Έχουμε αντιπολίτευση της ριζοσπαστικής Αριστεράς που κατηγορεί την κυβέρνηση ότι είναι «ακροδεξιά» και ταυτοχρόνως είναι πολύ υποχωρητική στα εθνικά μας θέματα.
Τι δουλειά έχει ο «μακεδονομάχος» Απόστολος Γκλέτσος στην Επιτροπή Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ;
Πρέπει να φοβόμαστε τις μπογιές, τα μπουγελώματα, τις μολότοφ;
Είναι απίστευτη η επικοινωνιακή σπέκουλα που κάνουν οι αριστεριστές και αναπαράγουν οι χρήσιμοι ηλίθιοι του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα δύο μέτρα και σταθμά είναι το ανήθικο πλεονέκτημα της Αριστεράς.
Η Αριστερά κατά κανόνα είναι οραματική. Τούτοι εδώ είναι βραχυπρόθεσμοι· λειτουργούν με τον κανόνα «ό,τι βρέξει ας κατεβάσει».
Στον ΣΥΡΙΖΑ «ήμασταν πάρα πολύ μακριά από το να είμαστε έτοιμοι για διακυβέρνηση», είπε ο Νίκος Βούτσης. Σάμπως ήταν καλύτεροι σαν αξιωματική αντιπολίτευση;
Το ΚΚΕ επειδή μαρτύρησε κατά τη μετεμφυλιοπολεμική περίοδο και έπεισε τους πάντες ότι αγιοποιήθηκε και μπορεί να παραβαίνει όποιον νόμο γουστάρει…
Η διαφορετική αντιμετώπιση δύο μετονομασιών…
Η αλήθεια είναι ότι η αριστερή ανοησία ήταν χαρακτηριστικό του ΣΥΡΙΖΑ από την εποχή που βρισκόταν στο 3%.
Είναι θετικό που ο κ. Τσίπρας εγκατέλειψε τα παρωχημένα τσιτάτα του 19ου αιώνα και παλεύει με τις μεγάλες θεωρίες του 20ού. Εχει όλο τον χρόνο μπροστά του να φτάσει και στον 21ο…
Είναι απλώς «φιλοτεχνημένη η εικόνα του “άβατου”» στα Εξάρχεια;
Ένα από τα βασικά προβλήματα της Αριστεράς είναι ότι χάρισε την κοινή λογική στη Δεξιά. Χαρακτηρίζει ακροδεξιά απόκλιση κάθε τι που επιθυμούν οι άνθρωποι στις οργανωμένες κοινωνίες.
Ο Φάντης το ρετσινόλαδο και μια επένδυση που παραμένει υπό αίρεση.
Είναι παλιό επικοινωνιακό τερτίπι της Αριστεράς να εμφανίζει δήθεν συλλογικότητες με υπογραφές.
