Η αναβάθμιση της ελληνικής παιδείας απαιτεί αξιολόγηση σε όλα τα επίπεδα. Αντ’ αυτής ο ΣΥΡΙΖΑ έχει την κλασική πρόταση. «Είναι δυνατό να λειτουργήσει αναβαθμισμένη δημόσια εκπαίδευση χωρίς διορισμούς;» είπε ο κ. Φίλης.

Συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια και η Βουλή από ανιστόρητες εξάψεις, ειδικώς στην πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τι ακριβώς πάει να πει «με τη βία της πλειοψηφίας αποφασίζετε να μετατρέψετε την επιτροπή σε χούντα»;

Η Αριστερά κατά κανόνα είναι οραματική. Τούτοι εδώ είναι βραχυπρόθεσμοι· λειτουργούν με τον κανόνα «ό,τι βρέξει ας κατεβάσει».

Θα συμφωνήσουμε ότι οι τράπεζες έχουν πολλά προβλήματα, αλλά οι συνταξιούχοι έχουν περισσότερα. Και θα ήταν παντελώς άδικο να πληρώσουν οι δεύτεροι τα οικονομικά ανοίγματα που έχουν οι πρώτες.

Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε σε δημόσια υπηρεσία για να διεκδικήσουμε αυτό που προβλέπει ο νόμος θα πάρουμε την απάντηση «δίκιο έχετε, αλλά ο νόμος δεν προβλέπει πως πρέπει να εφαρμόσουμε τον νόμο. Δεν προβλέπεται κύριε…».

Το αναπτυξιακό νομοσχέδιο προάγει τη Δημοκρατία. Θα μπορούν οι τοπικές κοινωνίες να αποφασίζουν για τα του οίκου τους χωρίς να χρειάζεται να «αιτιολογούν» σε κανέναν αυτό που κάνουν.

Οι συμβιβασμοί για την ψήφο των αποδήμων έγιναν για να πετύχει η κυβέρνηση τον «λευκό καπνό», κατά πως γράφουν οι εφημερίδες, μόνο που τελικώς πέτυχε μια τρύπα στον καπνό.

Μετά από το «τι εστί νόμος και ποιος υποχρεούται να τον εφαρμόζει;» φτάσαμε στο άλλο μεγάλο ερώτημα της Φιλοσοφίας του Δικαίου: «Πώς εφαρμόζεται ένας νόμος;».

Περνάμε ωραία στη χώρα των καλαμπουριών. Εγινε χαμός, αλλά σε λίγες ημέρες θα το έχουμε ξεχάσει. Οι νόμοι θα συνεχίζουν να ισχύουν αλλά και να μην εφαρμόζονται.

Υπάρχει νόμος; Ισχύει; Επιβάλλεται; Και με ποιον τρόπο; Μήπως οι πινακίδες «Ακατάλληλο για ανηλίκους κάτω των 18» είναι εικαστικά στοιχεία στις προθήκες των κινηματογράφων;

Η τάση παγκοσμίως είναι να ψηφίζουν οι κάτοικοι εξωτερικού κι αυτό είναι πολύ λογικό σε εποχές μεγάλης κινητικότητας των ατόμων.

Πριν το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο του 2015, υπήρξε και το πρώτο εξάμηνο του 2012 με τις διπλές εκλογές που έφεραν την χώρα στα πρόθυρα χρεοκοπίας.

Διαβάζοντας ιστορία βλέπουμε ότι η κριτική για τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην χρεοκοπία του 1932, ήταν όμοια με την κριτική για το πρώτο μνημόνιο…

Οι φοροαπαλλαγές σε μια οικονομία που έχει γονατίσει από τους φόρους της κρίσης και των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είναι καλοδεχούμενες. Οι μόνιμες, όμως, και ουχί οι εφάπαξ, όταν και αν υπάρχει πλεόνασμα.

… για την ψήφο των απόδημων.

Ίσως ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ να μην είχαν σκοπό την έξοδο από τη Ζώνη του Ευρώ, αλλά άλλα παράκεντρα εντός της κυβέρνησης να το επιδίωκαν. Ή, ακόμη χειρότερα, δεν καταλάβαιναν τι έκαναν.

Η πρότασή του ΣΥΡΙΖΑ για την ψήφο των αποδήμων είναι σαν τις ρήσεις του Παΐσιου: «Θα ’ναι σαν να ψηφίζεις, αλλά δεν θα ψηφίζεις».

Η Δημοκρατία θεωρείται δεδομένη και εξ ορισμού διαρκώς βελτιούμενη. Ξεχάσαμε τον Τόμας Τζέφερσον που έλεγε ότι «το τίμημα της Δημοκρατίας είναι η αιώνια επαγρύπνηση».

Στον ΣΥΡΙΖΑ «ήμασταν πάρα πολύ μακριά από το να είμαστε έτοιμοι για διακυβέρνηση», είπε ο Νίκος Βούτσης. Σάμπως ήταν καλύτεροι σαν αξιωματική αντιπολίτευση;

Η νίκη της υπεύθυνης Αριστεράς στην Πορτογαλία, η οποία όχι μόνο δεν ανέβηκε στα κάγκελα για το μνημόνιο, αλλά σε συνεργασία με μια εξίσου υπεύθυνη Δεξιά το έφερε εις πέρας.