Μια απόφαση του υπουργείου Περιβάλλοντος που κάνει πράξη το «ούτε στα Άγραφα, ούτε πουθενά…»

Αν κάποιος θέλει να μειώσει τη φαρμακευτική δαπάνη βγάζει από τη λίστα τα ακριβά φάρμακα, που έχουν γενόσημα, και όχι τα φθηνά.

Το πρόβλημα είναι η κυβέρνηση «που αγνοεί τις συστάσεις των ειδικών» ή οι ειδικοί που δίνουν λάθος συμβουλές;

Ανεμβολίαστος περιφερειάρχης που μετέχει με τηλεδιάσκεψη στα περιφερειακά συμβούλια…

Τι ζητούν οι συνδικαλιστές; Αν, στο πλαίσιο μιας διάχυτης φοβίας των πολιτών για την παραβατικότητα, μπορούν οι αστυνομικοί να παραβαίνουν τον όρκο τους για να κάνουν δυο καουμποϊλίκια παραπάνω;

Πόσο ασφαλείς μπορούν να νιώθουν οι πολίτες με σώματα ασφαλείας δίχως ιεραρχία, με αστυνομικούς να παραβαίνουν εντολές που καταλήγουν σε τραγωδίες;

Στο μέλλον το αρχηγείο της ΕΛΑΣ θα θεωρείται κατά τον νόμο αποκλειστικώς υπόλογο για τη διασπορά ψευδών ειδήσεων, που όχι μόνο προκάλεσαν ανησυχία, αλλά μετέτρεψαν τη Νέα Σμύρνη σε πεδίο συγκρούσεων;

Προς τι η τριήμερη παύση των εργασιών της Βουλής, που μαζί με την αργία της 28ης Οκτωβρίου και τη «γέφυρα» της Παρασκευής (που πρώτοι δίδαξαν οι συνδικαλιστές των ΔΕΚΟ) κάνει ένα ολόκληρο επταήμερο;

Το εξαιρετικά επικίνδυνο είναι να παράκουσαν εντολές, να έκαναν καουμποϊλίκια. Τότε κανείς μας δεν πρέπει να νιώθει ασφαλής.

Τα ιστορικά και διπλωματικά αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών είναι απροσπέλαστα για τους ερευνητές ακόμη και πέραν της τριακονταετίας, που ο νόμος προβλέπει τη δημοσιοποίησή τους.

Το βασικό χαρακτηριστικό του πληθωρισμού είναι ο ευτελισμός του νομίσματος ή στην προκειμένη περίπτωση των λέξεων. 

Αξιολόγηση σχολείων με προκάτ κείμενο της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας.

Ο σφιχτός εναγκαλισμός της κεντρικής διοίκησης δημιουργεί ανταγωνιστικό μειονέκτημα π.χ. στο ΕΜΠ σε σχέση με τα πολυτεχνεία του εξωτερικού, ακόμη και σε ό,τι αφορά τη στελέχωση. 

Οι κακοί νόμοι, όταν εφαρμόζονται επιλεκτικώς, γίνονται χειρότεροι. Και όλοι οι εξωφρενικοί νόμοι επιβιώνουν επειδή ακριβώς δεν εφαρμόζονται καθολικώς…

Το χειρότερο με τα fake news για τα ΜΜΕ, που διακινεί ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι βασίζονται σε πραγματικές, αλλά χρόνιες παθογένειες και του κράτους και της εγχώριας βιοτεχνίας της ενημέρωσης.

Το στερεότυπο που έχτισε ο ΣΥΡΙΖΑ για να εξηγήσει την καχεκτικότητά του: το κόμμα τα κάνει όλα καλά, αλλά τα «συστημικά ΜΜΕ» δεν το δείχνουν.

Αυτό που αποτελεί είδηση στην Ελλάδα, σε άλλες χώρες θα ήταν σενάριο κωμωδίας.

Δεν είδαμε κανένα κίνημα για τον εκφυλισμό του δημόσιου χώρου από οικιστικές παρεμβάσεις. Δεν συζητούνται καν οι μουτζούρες που έχουν γεμίσει τους τοίχους.

Το «αίμα, τιμή κ.λπ» είναι προϊόν χρόνιων διδαχών και πολιτικών αποφάσεων που λογόκριναν ολόκληρες περιοχές της ιστορικής γνώσης στο όνομα της «ευαισθησίας» κάποιων που όρισαν εαυτούς ως «εκπροσώπους της κοινωνίας».

Πολλές φορές το κυνήγι των στερεοτύπων οδηγεί σε νέα στερεότυπα, δηλαδή σε σκληροδεμένα πλέγματα αντιλήψεων που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα και δεν οδηγούν στη λύση προβλημάτων.