Η κριτική των πεπραγμένων κάθε κυβέρνησης –ακόμη και η κακόπιστη– αναγκάζει τους πολίτες να προβληματιστούν, να αναρωτηθούν πόσο γνήσια είναι η σαγήνη που νιώθουν για κάποιο καθεστώς.

Το 3% ή 4% που εμφάνιζε στις δημοσκοπήσεις το κόμμα Ελληνες του κ. Ηλία Κασιδιάρη είναι το κακό σπυρί μιας προηγούμενης μόλυνσης.

There’s not much to say about the disadvantages of simple proportional representation that we don’t already know all too well.

Το πρόβλημα του κ. Τσίπρα δεν είναι τα lapsus linguae στις συνεντεύξεις και του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι οι ερμηνείες που κάνουν δημοσιογράφοι και αναλυτές.

Το εντυπωσιακό στην περίπτωση του κ. Σαββόπουλου δεν ήταν η στάση των «τρολ υπηρεσίας», αλλά ότι σε αυτόν τον χορό της απαξίωσης μπήκαν προβεβλημένα στελέχη της «Προόδου».

The state is full of strange cogs and wheels. A raise of 10% in public sector salaries does not necessarily mean an increase of 10% in payroll costs.

Αυτό που πρέπει να μας θορυβήσει είναι το ύψος του χρέους που μεγαλώνει, επειδή σε μια επόμενη διεθνή κρίση θα είμαστε πάλι ευάλωτοι.

Η αλήθεια είναι ότι δεν γίναμε σοφότεροι από το ντιμπέιτ. Δυστυχώς, η σοφία δεν εδρεύει στην τηλεόραση.

It should be noted that at the end of the day, a country with such a trade balance needs a lot of money to be able to repay its creditors.

Η χώρα που ξεσηκωνόταν για ψύλλου πήδημα –πολλάκις επινοημένο– τώρα απλώς αδιαφορεί για καραμπινάτες παραβιάσεις πολιτικών δικαιωμάτων· βλέπε υποκλοπές κ.λπ.

Γιατί είναι «παράλογο κι ανήθικο [να] κόβουν 20.000 παιδιά από την τριτοβάθμια εκπαίδευση», όπως είπε τις προάλλες ο κ. Τσίπρας, και δεν είναι «παράλογο κι ανήθικο» να κόβει ο ίδιος εκατοντάδες από τα ψηφοδέλτια;

Ενα τέτοιο σύστημα παράλληλων και χωρίς εχέγγυα συναλλαγών δουλεύει μόνο τον καλό καιρό κι επομένως η «Δήμητρα» μάλλον πρέπει να μετονομαστεί σε Περσεφόνη.

Όταν ένα πρόβλημα για την ελευθερία του Τύπου μπαίνει στο κομματικό μαγγανοπήγαδο απλώς ανακυκλώνεται.

Αυτά που «έγιναν και δεν λέγονται» από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ο τρόπος που «βγήκαμε από τα μνημόνια», κατά πως καμαρώνει.

Ο «νατουραλιζέ ομογενής» μάλλον πρόκειται για κάποια «εξυπνάδα», από τις πολλές που διακινούνται στο Διαδίκτυο.

Στα debates, ποιος είναι ο προσκαλών και ποιος ο προσκεκλημένος; Το ερώτημα έχει να κάνει με το ποιος ορίζει τους κανόνες του παιγνιδιού.

Με σοσιαλισμό τα βάζουμε, με νεοφιλελευθερισμό τα βγάζουμε, τι έχουν τα έρμα τα εισοδήματα των εργαζομένων και φορολογούνται τόσο πολύ;

Η κουβέντα περί των κυβερνήσεων της επόμενης ημέρας έχει ένα κακό κι ένα καλό.

The Tempe rail disaster in February had only a brief impact on voter attitudes.

Το βαρύ θεσμικό και αντιδημοκρατικό ατόπημα των υποκλοπών ελάχιστα επηρέασε τις προτιμήσεις των ψηφοφόρων και η βαριά στραβή των Τεμπών για ελάχιστο χρονικό διάστημα.