Στην εποχή της τηλεργασίας ο διαχωρισμός πρώτης και δεύτερης κατοικίας είναι χωρίς νόημα· ήδη πολλοί μοιράζουν το έτος τους ανάμεσα σε δύο, ασχέτως αν φορολογικώς εμφανίζεται ως κύρια η μία.
Ο συντελεστής επιβάρυνσης από φόρους και εισφορές για εισοδήματα 60.000-100.000 ευρώ από εργασία φτάνει το 67%!
Ετσι γίνεται τώρα και με την πρόταση της Επιτροπής Πισσαρίδη για την ελληνική οικονομία: ακόμη δεν την είδαν, «νεοφιλελεύθερη» την είπαν.
Ο εκφοβισμός διά της ταλαιπωρίας με μια προσφυγή στην Δικαιοσύνη, λειτουργεί ως φόβητρο για όσους θέλουν να αποκαλύψουν την διαφθορά.
Οι «employees», που συμφώνως με το πόρισμα δωροδοκήθηκαν, πίνουν στην υγεία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, επειδή εκ των πραγμάτων μένουν στο απυρόβλητο.
Δύο μαφιόζικες δολοφονίες και μια εγκληματική οργάνωση του κοινού ποινικού δικαίου με υψηλές πολιτικές διασυνδέσεις.
Το έλλειμμα εμπιστοσύνης που μετέτρεψε τα κεφάλαια κίνησης των επιχειρήσεων σε κεφάλαια ακινησίας στις τράπεζες.
Σήμερα η οικονομία μας πρέπει να μπει στην ΜΕΘ της ενισχυμένης ζήτησης, λόγω του κορωνοϊού, αλλά δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε τα υποκείμενα νοσήματά της.
Με ένα τόσο αγκυλωμένο και γραφειοκρατικό κράτος η οικονομία δεν μπορεί να προσαρμοστεί όπως πρέπει στις ταχύτατες μεταβολές του διεθνούς περιβάλλοντος.
Το κράτος που επιστρέφει είναι το κράτος που μας χρεοκόπησε…
Το σκάνδαλο της επαγγελματικής κατάρτισης είναι διαχρονικό, διακομματικό και απλώς τώρα –όπως τόσα άλλα– έγινε και ψηφιακό.
Το #σκοιλ_ελικικου δεν είναι καινούργιο. Απλώς τώρα ψηφιοποιήθηκε…
Χρήματα που μοιράζονται από ελικόπτερο σκορπίζονται με περίεργους τρόπους και στο τέλος ουδείς μένει ευχαριστημένος.
Είναι στη φύση της απρόσωπης συλλογικής χρηματοδότησης να πέφτει θύμα των αναρίθμητων προσωπικών προσπαθειών για ατομικό πλουτισμό.
Η σχέση κράτους – κοινωνικής ασφάλισης είναι περίπου όπως οι σχέσεις συγγενών που συμπήζουν μια ομόρρυθμη εταιρεία.
Τώρα που –νομίζουμε ότι– «η χώρα μας αφυπνίζεται από τη δεκαετή οικονομική κρίση», μικρές ή μεγαλύτερες δυνάμεις, κατεστημένες συνήθειές μας που μάς οδήγησαν στην κρίση, καραδοκούν.
Πριν 20 χρόνια οι αξίες ακινήτων και τα ενοίκια έπεφταν ραγδαίως και –παρά το γεγονός ότι ζούσαμε σε σοσιαλιστικούς καιρούς– δεν βρέθηκε ούτε ένας υπουργός να παρέμβει στην αγορά για να θεσπίσει το ελάχιστο εγγυημένο ενοίκιο.
Θα πληρώνουμε για πολλά χρόνια τους «Δεν πληρώνω», ακόμη και με όρους ταλαιπωρίας των επιβατών.
Το κρατικό μονοπώλιο έγινε ιδιωτικό ολιγοπώλιο. Αυτή η εξέλιξη έπρεπε να κρατάει σε διαρκή εγρήγορση την Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων.
«Ξοδεύουμε 2,6 δισ. επιδοτώντας ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις χωρίς να γίνει καμία συζήτηση, καμία ανάλυση κόστους-οφέλους».
