Ουδείς σκέφτεται να απαγορεύσει την βιομηχανία λογισμικού που δίνει υψηλά μπόνους και εκτίναξε τις τιμές των ακινήτων.
Οι ανεμογεννήτριες στην Μακρόνησο.
Εδώ έχουμε καταργήσει όλους τους νόμους, ακόμη και τις ωφέλειες του καταμερισμού της εργασίας.
AirBnB: Ακόμη δεν το είδαμε, «απειλή» το είπαμε.
Η Δικαιοσύνη δεν προστατεύει πια μόνο τους αδύναμους. Προστατεύει ακόμη και την «ακεραιότητα της περιουσίας».
Σε μια ελεύθερη οικονομία υπάρχουν και παράλληλα, κάθετα και διαγώνια τραπεζικά συστήματα, ιδιωτικές, συνεταιριστικές κ.ά. τράπεζες. Αυτό όμως προϋποθέτει ανεξαρτησία των τραπεζών από την κυβέρνηση.
Δυστυχώς, η οικονομία δεν είναι ταρατατζούμ και όμορφα σκηνικά στην Ιθάκη.
Η υγεία μιας οικονομίας δεν μετριέται μόνο από την ιστορική διαδρομή των επιτοκίων της χώρας, αλλά και με τα επιτόκια άλλων χωρών.
Κι ενώ η Ελλάδα διαδηλώνει για το Μακεδονικό, μια σειρά ΔΕΚΟ (ΕΛΤΑ, ΟΑΣΑ, ΟΣΕ, ΕΑΒ κ.ά.) δημιουργούν ζημιές που θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι.
Στην Ελλάδα η ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα σαν τραγωδία και ουδέποτε σαν φάρσα.
Η σχέση της κυβέρνησης με τις αγορές θυμίζει τον καυγά του μπακαλόγατου Ζήκου με τον Κιτσάρα.
Τους περισσότερους φόρους πληρώνουν οι εργαζόμενοι, που είναι και οι μόνοι που συνεισφέρουν με προοδευτικούς φορολογικούς συντελεστές.
Η οικονομία αγκομαχά και μαζί τα έσοδα του κράτους που ταΐζουν τη φενάκη των κυβερνητικών στελεχών ότι «βγήκαμε από τα μνημόνια κι όλα καλά, όπως παλιά».
Λέγεται συχνά πως στην Ελλάδα απέτυχε το κράτος, απέτυχε και η αγορά. Αυτό είναι ψευδές. Οι αγορές πάντα προσαρμόζονται στις νόρμες που διαμορφώνει το κράτος.
Ο παλιός πενταετής πολιτικός κύκλος δημοσιονομικής επέκτασης-σταθεροποίησης έγινε μετά την κρίση εξάμηνος…
Κι ύστερα ήρθε η χρεοκοπία, από την οποία δεν μάθαμε τίποτε. Τώρα είμαστε στο ίδιο έργο της χρεοκοπίας θεατές.
Στο ζήτημα της καταπολέμησης της διαφθοράς οι κυβερνήσεις κρίνονται με βάση τους θεσμούς διαφάνειας που κληροδοτούν στον τόπο και όχι με το αν θα κλείσουν κάποιους πολιτικούς αντιπάλους στη φυλακή.
Μπορεί να γίνει κριτική για τις κυβερνήσεις του κ. Σημίτη στον τομέα της διαφθοράς και αυτοκριτική από τον ίδιο; Σίγουρα, αλλά στο θέμα των πολιτικών που θέσπισε και όχι αν επέλεξε τον κ. Τάσο Μαντέλη αντί του κ. Νίκου Καρανίκα.
Η χειρότερη απάντηση στην υπαρκτή (παγκοσμίως και διαχρονική) διαφθορά είναι να υπερψηφιστούν εκείνοι που υπόσχονται γρήγορη και ριζική λύση στο πρόβλημα, δηλαδή χωρίς το «χασομέρι» του κράτους δικαίου.
Η υπόθεση των μυστικών κονδυλίων θέτει ένα ζήτημα και για τους βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή όλους αυτούς που χρόνια μας πιπίλιζαν τα αυτιά για το διαβόητο «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς».
