Σε μια οικονομία που διψάει για χρήματα, η κυβέρνηση έχει κλειδώσει σε ένα συρτάρι 37 δισ. ευρώ, τα οποία μένουν ανενεργά. 

Η εργασία (ειδικώς στον ιδιωτικό τομέα) τιμωρείται βάναυσα από τις φορολογικές αρχές.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να χρεοκοπήσει ένα κράτος κι εμείς γνωρίσαμε μόνο τον ένα, δηλαδή τη διόγκωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων.

… ακόμη και στο ωράριο και τις αργίες των Φαρμακείων!

Δεν είμαστε στο 2009 αλλά, με αυτήν την κυβέρνηση, θα μπορούσαμε εύκολα να γλιστρήσουμε εκεί. Αρκεί να ξεχάσουμε για λίγο –πολύ λίγο!– όλα αυτά που μας οδήγησαν στη λησμονημένη επέτειο του 2010.

Μια «πρωτοβουλία της υπουργού Τουρισμού «η οποία ανέλαβε  δράση σε παγκόσμιο επίπεδο ώστε ο οργανισμός  με διεθνή υπόσταση και κύρος να προωθήσει τη συνεργασία  των κρατών και των λαών».

Ουδείς σκέφτεται να απαγορεύσει την βιομηχανία λογισμικού που δίνει υψηλά μπόνους και εκτίναξε τις τιμές των ακινήτων.

Οι ανεμογεννήτριες στην Μακρόνησο.

Εδώ έχουμε καταργήσει όλους τους νόμους, ακόμη και τις ωφέλειες του καταμερισμού της εργασίας.

AirBnB: Α​​κόμη δεν το είδαμε, «απειλή» το είπαμε.

Η Δικαιοσύνη δεν προστατεύει πια μόνο τους αδύναμους. Προστατεύει ακόμη και την «ακεραιότητα της περιουσίας».

Σε μια ελεύθερη οικονομία υπάρχουν και παράλληλα, κάθετα και διαγώνια τραπεζικά συστήματα, ιδιωτικές, συνεταιριστικές κ.ά. τράπεζες. Αυτό όμως προϋποθέτει ανεξαρτησία των τραπεζών από την κυβέρνηση.

Δυστυχώς, η οικονομία δεν είναι ταρατατζούμ και όμορφα σκηνικά στην Ιθάκη.

Η υγεία μιας οικονομίας δεν μετριέται μόνο από την ιστορική διαδρομή των επιτοκίων της χώρας, αλλά και με τα επιτόκια άλλων χωρών.

Κι ενώ η Ελλάδα διαδηλώνει για το Μακεδονικό, μια σειρά ΔΕΚΟ (ΕΛΤΑ, ΟΑΣΑ, ΟΣΕ, ΕΑΒ κ.ά.) δημιουργούν ζημιές που θα πληρώσουν οι φορολογούμενοι.

Στην Ελλάδα  η ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα σαν τραγωδία και ουδέποτε σαν φάρσα.

Η σχέση της κυβέρνησης με τις αγορές θυμίζει τον καυγά του μπακαλόγατου Ζήκου με τον Κιτσάρα.

Τους περισσότερους φόρους πληρώνουν οι εργαζόμενοι, που είναι και οι μόνοι που συνεισφέρουν με προοδευτικούς φορολογικούς συντελεστές.

Η οικονομία αγκομαχά και μαζί τα έσοδα του κράτους που ταΐζουν τη φενάκη των κυβερνητικών στελεχών ότι «βγήκαμε από τα μνημόνια κι όλα καλά, όπως παλιά».

Λέγεται συχνά πως στην Ελλάδα απέτυχε το κράτος, απέτυχε και η αγορά. Αυτό είναι ψευδές. Οι αγορές πάντα προσαρμόζονται στις νόρμες που διαμορφώνει το κράτος.