Δουλειά των δημοσιογράφων δεν είναι να σώσουν τον κόσμο, αλλά να τον ενημερώσουν…
Πέρα από τη δόση της δεκάλεπτης δημοσιότητας που χρειάζονται όλο και πιο τακτικά οι πολιτικοί με τις απαγορεύσεις κρύβουν τις ανεπάρκειες τους ή τις ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού.
Μπορεί η επικοινωνία να οργανώνεται με βάση την προστασία των παιδιών, έργο το οποίο οφείλουν να κάνουν οι γονείς; Μπορεί να ασκείται λογοκρισία (ακόμη και στα ραδιοκύματα) με βάση τον ελάχιστο κοινό παρανομαστή της προσβολής κάποιων;
Από τη φύση της, η τηλεόραση είναι «κρεατομηχανή». Αλέθει διά των εντυπώσεων τα πάντα.
Η επιρροή των ΜΜΕ, που καταχρηστικά βαφτίζεται «εξουσία», είναι όση είχαν και οι χήνες στο καπιτώλιο της Αρχαίας Ρώμης. Όταν ακούγονται σώζουν (ή και καταστρέφουν) αυτοκρατορίες. Αλλά αυτό έχει να κάνει με εκείνον που ακούει, όχι με τα συμπαθή πτηνά που κρώζουν..
Στην Ελλάδα ξεκινάμε από μια ρομαντική θεώρηση των πραγμάτων ότι, δηλαδή, πρέπει να έχουμε καλούς επιχειρηματίες, που δεν θα πιέσουν και καλούς πολιτικούς, οι οποίοι δεν θα πιέζονται.
Γιατί οι πολιτικοί πρέπει ανά πάσα στιγμή να αποδεικνύουν ότι δεν είναι (πολιτικά μόνον) ελέφαντες.
Η «Νέα Δημοκρατία» αντί να αντεπιτεθεί με φιλελεύθερα μέτρα στον αλυσοδεμένο από τις αγωγές Τύπο, αντεπιτέθηκε με απειλές αγωγών.
Δεν θα δούμε ποτέ ένα δελτίο ειδήσεων «χωρίς δραματοποιημένα ρεπορτάζ, χωρίς δημοσιογράφους που κραυγάζουν, χωρίς άσχετους να εκφράζουν γνώμη για επιστημονικά θέματα»;
Το δημοσιογραφικό σώμα αποδεικνύεται απροετοίμαστο και για τις δυσμενείς εξελίξεις στο χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Δεν είναι η πρώτη φορά…
Γιατί κόπτονται διάφοροι περί του «δημοσίου χαρακτήρα», των υπηρεσιών.
«Τα μισά λεφτά που ξοδεύω για τη διαφήμιση είναι σπατάλη», είχε πει ένας Αγγλος βιομήχανος. «Το πρόβλημα είναι πως δεν ξέρω ποια μισά είναι αυτά». Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με τα έξοδα του Δημοσίου.
Oι ανασχηματισμοί είναι το αγαπημένο θέμα των πολιτικών σελίδων των εφημερίδων κι εσχάτως των τηλεοπτικών παραθυριών.
…ή άλλως: «είναι πολλά τα λεφτά, Προκόπη!»
Έχει ανοίξει ένας χορός δισεκατομμυρίων με πρώτο θύμα κάποιους δημοσιογράφους και δεύτερο θύμα το διάλογο και την αλήθεια…
Όπως σε όλα τα ζητήματα τα Μέσα, με πρώτη την τηλεόραση, αντέδρασαν υπερβολικά στα «διατροφικά σκάνδαλα»…
Πρέπει να υπάρξει πολιτική συμφωνία με την Ε.Ε. ότι ο νόμος δεν θα εφαρμοστεί.
Μηνύσεις στις εφημερίδες άρχισε ο κ. Ιάκωβος Γιοσάκης κατά την παλιά τακτική που ακολούθησε στα Κύθηρα, με προφανή στόχο να φιμώσει τον Τύπο.
Μπορεί το σοκ από τις αποκαλύψεις να είναι μεγάλο, αλλά, αν δεν υπήρχαν αυτές, η σήψη θα προχωρούσε βαθύτερα μέχρι διάλυσης της εκκλησίας.
Με βάση κάποιες υπαρκτές δεοντολογικές ασχήμιες κινδυνεύουμε να υποστούμε και πάλι συνολικές απαγορεύσεις που θα πλήξουν την ελευθερολογία.
