Ποια είναι η στρατηγική των εργαζομένων των ΜΜΕ στα θλιβερά αγγέλματα που όλο και πληθαίνουν;

Αυτό που απαιτείται τώρα είναι συνολική αναθεώρηση του διεκδικητικού πλαισίου των εργαζομένων στο χώρο της ενημέρωσης.

Το πρόβλημα της ελλειμματικής και αδιάφορης για τα προβλήματα του τόπου πολιτικής μοιάζει να είναι βαθύτερο από την κυριαρχία των ΜΜΕ.

Αν οι συνδικαλιστές δεν θέλουν να ακολουθούν τους κανόνες του Δημοσίου, προφανώς δεν πρέπει να τους ακολουθούν παντού. Οφείλουν να ζητήσουν από το κράτος να διακόψει το υποχρεωτικόν της πληρωμής της ΕΡΤ.

Για να έχει νόημα μια απεργία, πρέπει σε κάποιους να λείπουν οι υπηρεσίες που δεν παράγονται. Στην περίπτωση της ΕΡΤ ουδείς αντελήφθη ότι απεργούν οι υπάλληλοί της.

Η τρόικα επιμένει για την κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης ισολογισμών. Λόγω της επιτήρησης οι έλληνες καταναλωτές θα γλιτώσουν δεκάδες ή και εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Αν κάτι είναι στραβό κανείς δεν πρέπει να το αλλάξει, επειδή «κάποιοι, τόσα χρόνια, το επέτρεπαν»…

Υπάρχουν και οι «Αγανακτισμένοι» των ΜΜΕ. Αυτοί προηγήθηκαν της πλατείας Συντάγματος και θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν η διαρκής επανάσταση της αγανάκτησης.

Πως τα δημόσια Μέσα να διολισθαίνουν στα τετριμμένα προγράμματα με τον ισορροπημένο παραταξιακά, αλλά ξύλινο λόγο.

Ο χώρος των ΜΜΕ μπαίνει σε μια διαδικασία επίπονης αναδιάρθρωσης και βαθύτατου κουρέματος.

Οι κρατικές επιδοτήσεις στα ΜΜΕ  παρήγαγαν πολλά φαινόμενα εκβιαστών και διακονιάρηδων της κρατικής εξουσίας.

Πολιτική δράση, διαμαρτυρία και ανομία. Μια απάντηση στην απάντηση του Αυγουστίνου Ζενάκου.

Μεγαλύτερο και από το οικονομικό πρόβλημα της χώρας είναι ο δημόσιος διάλογός της. Αυτός, με βασική ευθύνη των ΜΜΕ, ποτέ δεν προχωρεί στην ουσία της πολιτικής· πάντα μένει στη διαδικασία της.

Tώρα είναι η ώρα να συζητηθεί επί της ουσίας το πρόβλημα της βιομηχανίας ενημέρωσης αντί να φορτώνουμε βολικά τα πάντα στο Μνημόνιο.

Όταν το «Πολιτικό Σύστημα» απαιτεί την παράβαση του νόμου.

Τα προβλήματα του Τύπου ξεκινούν από το γεγονός ότι οι εφημερίδες έχασαν το στοίχημα της εγκυρότητας. Τώρα χάνουν και το στοίχημα της λογικής.

Εχει κάτι κοινό η γρίπη των χοίρων με τη δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Και τα δύο είναι επικίνδυνα, αλλά ελάχιστοι πολίτες δίνουν σημασία.

Στην Ελλάδα -όπου ως γνωστόν θάλλει ο μελοποιημένος κλαυθμός- όποιος δημοσιογράφος θέλει να έχει στην AGB μοίρα πρέπει να κλαίει στο μικρόφωνο.

Tα στερεότυπα που δημιουργούν τα ΜΜΕ και μεταμορφώνονται σε εικονική πραγματικότητα.

Το κράτος-τροφός υπήρξε για τον Τύπο μακροχρόνια ο καταστροφέας του. Απαξίωσε το μεγαλύτερο κεφάλαιο, την αξιοπιστία του.